fbpx
Social Media

Reviews

Nieuwe Darth Vader comic aangekondigd

Geplaatst

op

IGN heeft een interessante scoop op de kop getikt: Er komt een nieuwe Darth Vader comic! De serie zal worden geschreven door Charles Soule, die eerder al Lando en Obi-Wan & Anakin pende. Daarnaast is Soule ook de man achter de nog lopende Poe Dameron comic. De tekeningen zullen van de hand van Giuseppe Camuncoli komen.

De serie zal zich afspelen kort na het einde van Revenge of the Sith. Kersverse Sith Anakin Skywalker zal zich moeten aanpassen aan zijn nieuwe leven als meedogenloze moordmachine. De eerste verhaallijn van de serie biedt meer informatie over lichtzwaarden en kyber crystals. We zullen namelijk meemaken hoe Vader aan zijn iconische rode lichtzwaard komt.

Vader zal natuurlijk niet alleen zijn. Ook keizer Palpatine zelf zal veelvuldig in beeld komen, evenals de Inquisitors die we van Star Wars Rebels kennen. Charles Soule teaset daarnaast dat, hoewel veel personages in Revenge gestorven zijn, er genoeg personages zijn die wel hun opwachting kunnen maken…

Dit is niet Marvel’s eerste poging tot een Darth Vader comic. Eerder gaven Kieron Gillen en Salvador Larroca ons 25 issues lang een blik in het hoofd van de Dark Lord. Ook deze comic heette simpelweg Darth Vader, dus let bij je aankopen op welke je precies in huis haalt.

Darth Vader 001 zal vanaf juni in de lokale strip- en webwinkels liggen.

A.k.a. BoxerlessBossk Tien jaar geleden was hij nog een enorme nerd met veel te sterke meningen over Star Wars en comics. Nu is hij een enorme nerd met veel te sterke meningen over Star Wars en comics die wel eens berichten over Star Wars post op je favoriete website!

Lees verder
Sponsor
1 Comment

1 Comment

  1. Machiel

    19 maart 2017 at 19:50

    Officiële titel van deze reeks wordt “Darth Vader: Dark Lord of the Sith”. Hiermee onderscheidt deze serie zich van de eerdere Marvel-serie “Darth Vader”.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gamerecensies

Review: Star Wars Jedi: Fallen Order

De Star Wars game waar we al jaren naar verlangen?

Geplaatst

op

Door

Fallen Order

9.2 Score
Jedi: Fallen OrderGametitel
15 november 2019Gamereleasedatum
Pluspunten
Op en top Star Wars.
Diepe lore.
Sterke gameplay.
Geweldige soundtrack.
Verbeterpunten
Mogelijk te moeilijk voor sommigen?
Samenvatting
Je focus bepaalt je realiteit, zoals George Lucas ooit schreef. Een focus van Respawn om de Star Wars-licentie binnen EA naar een nieuwe hoogte te brengen. En dat is ze gelukt.
Cijfer9.2

Voor spelers die hun spellen liever in hun eentje spelen, is Star Wars sinds de komst van Electronic Arts niet de beste vriend geweest. Met twee Battlefront games (waarvan de eerste puur een multiplayer shooter was en de tweede een korte, matige singleplayer bevatte) weet de ontwikkelaar deze type gamers niet echt aan te spreken. Nu komt Respawn Entertainment, een studio van EA, met Star Wars Jedi: Fallen Order én de belofte om deze spelers een verhaalgedreven third-person actiespel te geven in het universum waar we zo van houden. Respawn geeft met ‘J:FA’ een nieuwe hoop voor de toekomst.

J:FA is een mix van diverse games met daarover een behoorlijke Star Wars-saus. Het is een actie-avonturenspel dat zijn combat en manieren van terugkerende vijanden leent uit Dark Souls, terwijl het de energie en cinematische gameplay heeft uit een Uncharted en Tomb Raider. Voeg daar nog een wereld bij die als een heuse ‘Metroidvania’ opent en je hebt een geweldige speeltuin voor een Jedi. Hoewel jij vanaf het begin kunt kiezen waar je gaat en staat, heb je voor sommige plekken bepaalde krachten en upgrades nodig om ze te bereiken. Deze krijg je allemaal door het verhaal te volgen, een verhaal dat duisterder is dan ik had verwacht. Eigenlijk logisch wanneer je weet dat jij een Jedi bent, vijf jaar na Order 66 uit Revenge of the Sith. De ‘Purge’ waarin alle Jedi vermoord zijn ligt achter je, maar de effecten zijn duidelijk voelbaar. Jij bent Cal Kestis (gespeeld door Cameron Monaghan, The Joker uit Gotham), een Padawan die deze Purge heeft weten te overleven en sindsdien moet schuilen om maar in leven te kunnen blijven. Niet jezelf kunnen zijn omdat The Empire achter elke Jedi aan zit. Gelukkig sta je er niet alleen voor, maar vind je al snel een nieuwe mentor in Cere Junda (Debra Wilson), ook een overlevende Jedi. Hoewel Cal niet het meest diepe personage ooit is, zijn het juist Cere en je grootste vijand, The Second Sister, die diepgang genoeg krijgen om het verhaal interessanter te maken. Ik durf zelfs te stellen dat The Second Sister en de Inquisitors hier interessanter zijn dan ooit tevoren. Inclusief in Star Wars Rebels.

Denk nu echter niet meteen dat dit alles een zwaar, duister verhaal gaat vormen waarbij de essentie van Star Wars verloren gaat. Dat is compleet niet het geval. Tussen de weemoedige momenten door zit genoeg ruimte voor humor, veelal afkomstig van de kapitein van je schip Greez Dritus én je droid metgezel BD-1 (Buddy), welke qua bliepjes tot leven wordt gebracht door niemand minder dan Ben Burtt. Deze BD-1 voelt helemaal op z’n plek in een game als deze en is een beetje de BB-8 voor Cal. Hij reist mee op je rug en is tijdens je avontuur bijzonder handig. Door hem steeds van upgrades te voorzien kan hij steeds meer. Denk aan het hacken van andere droids, het openen van deuren die op slot zaten, het schijnen van licht in donkere plekken. Hij kan zelfs tips geven bij de vele puzzels in het spel wanneer je er zelf even niet uit kunt komen. Daarnaast scant hij de omgevingen om zo een heuse encyclopedie aan kennis en lore te verzamelen voor je. Het meest handige is nog wel dat de kleine droid je kan voorzien van extra health wanneer dat even nodig is.

Jedi Fallen Order

Tijdens het hoofdverhaal ga je als Cal een hoop planeten aandoen. Een verademing dat je niet steeds door mechanische hallen van Star Destroyers en Death Stars loopt, maar door open, mooie gebieden die veelal uit natuur bestaan. Natuurlijk zijn die befaamde gangen er, maar de afwisseling is flink. Denk bijvoorbeeld aan de beboste plekken op de thuiswereld van de Wookiees (waar je mogelijk een bekende tegen gaat komen). Voor fans die ook bekend zijn met de animatieseries Clone Wars en Rebels is het een feest om ook de planeet Dathomir tegen te komen. Sterker nog, omdat je vrij mag kiezen waar je gaat, was het de eerste planeet die ik bezocht. Om snel te besluiten dat mijn Cal nog niet krachtig genoeg was om dit gevaar aan te gaan. Elke planeet brengt genoeg om te ontdekken, uit te vinden en geeft tombes om doorheen te spitten. Ja, de link met Tomb Raider is snel gemaakt. Het toffe is dat de planeten in het begin bijzonder klein aanvoelen, maar gaandeweg, wanneer je meer kunt mogelijkheden vrij hebt gespeeld, openen de werelden zich letterlijk voor je. Ook hier merk je snel dat planeten per gebied flink van elkaar kunnen verschillen, wat ervoor zorgt dat je al snel je weg goed kunt vinden. Want weet; J:FA brengt geen zogenaamde ‘fast travel’, dus je gaat zelf overal te voet naar toe. De werelden bieden je genoeg manieren om te puzzelen, iets waar Lara Croft best even trots op zou zijn. Omgevingspuzzels, spelen met The Force, zwaartekracht, vuur en wind. De puzzels zijn niet de moeilijkste, maar op momenten heb ik toch echt minuten lopen zoeken naar een oplossing om het befaamde ‘oh ja-effect’ te krijgen.

Het ontdekken van de wereld om je heen is even belangrijk voor Cal als het volgen van het verhaal. Door van het begaande pad te gaan ontdek je genoeg dingen om vrij te spelen. Denk aan kostuums, skins voor BD-1 en je schip en nieuwe componenten om je lichtzwaard mee aan te passen. Daarnaast vind je ‘Force Echoes’, iets wat vergelijkbaar is met Audio Logs uit zo’n beetje elke andere game van tegenwoordig. Auditieve manieren om meer achtergrondverhaal aan je te geven. Het is genoeg om toch even om te lopen, even te klimmen naar waar je eigenlijk niet hoort te zijn en terug te gaan wanneer nieuwe gebieden begaanbaar zijn. De gevonden schatten kunnen namelijk ook Cal sterker maken, denk aan meer health of een betere manier om The Force te leren gebruiken. En je wil terug keren naar plekken waar je bent geweest omdat ontwikkelaar Respawn de game vol heeft zitten met belangrijke details. Vanaf de opening van het spel heb je meteen door dat er met liefde en kennis aan dit spel gewerkt is. Qua looks en geluid doet J:FA geen seconde onder voor het minstens zo briljante Battlefront 2 op dat gebied.

Als een heuse Star Wars-versie van Uncharted’s Nathan Drake kun je met Cal langs muren lopen, slingeren aan lianen terwijl alles om je heen ontploft, spring je van hoge rotsen af, zwem je door gevaarlijke gebieden, klim je om ‘the high ground’ te bereiken en wordt je vaker dan eens onder vuur genomen. Waar ik oorspronkelijk een beetje bang was voor de manier van besturen (aangezien ontwikkelaar Respawn puur en alleen first-person shooters in de portfolio had voor de release van J:FA), merk je al snel dat dit alles heel soepel uit je controller komt. Je springt, klimt, grijpt met The Force, valt (en respawnt meteen opnieuw) en ontdekt. Het is heel Nathan Drake, heel erg Lara Croft, maar dan met lichtzwaarden en The Force. En dat lichtzwaard mag je niet onderschatten. Het is het enige fysieke wapen dat je hebt tijdens het spelen van de game. Het gebruiken van het gevaarte is niets minder dan heerlijk. Zonder veel moeite sla je de lasers terug die Stormtroopers op je af vuren, snijd je door menig vijand heen of weet je je te verdedigen tegen inkomende aanvallen. Tenminste, wanneer je jezelf de tijd gunt om te kijken hoe je vijanden werken, wanneer ze aanvallen en wanneer jij het beste terug kan slaan. Pareren en aanvallen is vaker slimmer dan meteen je zwaarste slag in te zetten. Vijanden worden uiteraard steeds lastiger te verslaan. Stormtroopers maak je af met een simpele slag, maar er zijn sterkere varianten aanwezig die zich goed weten te verdedigen tegen een Jedi. Daarnaast zitten de planeten vol met inheemse wezens die het allen op jou gemunt hebben. Het is niet slim om zomaar op knoppen te gaan drukken tijdens de gevechten. Omdat je tijden het spelen steeds ‘skill points’ vrij speelt, speel je nieuwe, krachtigere aanvallen vrij. Het is wijs om deze te leren en ze goed toe te passen. Helemaal wanneer je The Force steeds beter onder de knie krijgt. Een blasterschot stil zetten in de lucht om daarna een Stormtrooper naar voren te trekken, tegen zijn eigen lichtgevende kogel aan is veel leuker dan de zoveelste slag met je lichtzwaard, toch?

Toch zijn er ook wat problemen met dat lichtzwaard. Hoewel ik het tof vind dat je steeds nieuwe onderdelen vrij kunt spelen om het lemmet en de kleur van je zwaard aan te passen, voelt het zwaard niet krachtig genoeg. Ja, Cal speelt nieuwe aanvallen vrij, maar ik had graag ook een manier gezien waarop het lichtzwaard sterker kan worden. Je hebt niet het idee dat je sterker wordt tijdens het spelen, je slaat alleen op andere manieren. Ik mis het ‘onthanden’ van vijanden. Waar je beesten door de midden hakt, zijn menselijke vijanden nooit gehavend na een gevecht. Nee, ik ben geen luguber persoon wie graag mensen in stukjes gehakt ziet worden, maar het is wel wat een lichtzwaard doet. Respawn heeft ervoor gekozen (of Disney?) om het niet bij menselijke vijanden te doen. Het doet een beetje af aan het wapen in je handen. Helemaal wanneer je weet dat het in oudere Star Wars-games wel het geval was (Jedi Academy, bijvoorbeeld). Helemaal tijdens de enorme ‘finishing moves’ waarbij Cal extra hard zijn best doet om zijn tegenstander om te leggen, zou zo’n Stormtrooper in delen op de grond moeten liggen. Het is een klein minpuntje, maar het moet even genoemd worden. Dat een lichtzwaard in een game niet altijd kan fungeren als dat we gewend zijn is logisch. Want anders zouden we elke deur die gesloten is gewoon open kunnen snijden als een ware Qui-Gon.

Jedi Fallen Order

J:FA is, wanneer je de moeilijkheidsgraad niet op makkelijk zet, geen game waar je zo doorheen loopt. Nee, dit is op momenten een behoorlijke uitdaging. Je gaat sterven. En waarschijnlijk vaker dan eens. Ook hier heeft ontwikkelaar Respawn naar een andere game gekeken; Dark Souls. Op veel plekken in het spel zijn meditatie-cirkels te vinden. Wanneer je deze gebruikt wordt je game gesaved. Sterf je, dan staat er groot RESPAWN in beeld (een in-joke?) en keer je terug naar je laatste meditatie. Bij deze cirkels kun je ook je verdiende punten inzetten om nieuwe mogelijkheden en aanvallen vrij te spelen en kun je rusten. Rusten brengt je levensbalk weer helemaal naar honderd procent, maar zorgt er wel voor dat elke vijand die je verslagen hebt weer terug tot leven komt. Soms is een volle levensbalk dat niet waard. Neem je de gok? Of open je die ene aanval om alles opnieuw te proberen? Tegen het einde van het verhaal ga je waarschijnlijk niet alle mogelijkheden open hebben gespeeld. Je moet toch nog terug naar alle planeten om de overige geheimen te vinden. Geeft je mooi de tijd om die laatste punten ook bij elkaar te sprokkelen.

Je merkt het, ik ben enorm te spreken of Star Wars Jedi: Fallen Order. Het is ontwikkelaar Respawn gelukt om een volledig singleplayer verhaal te vertellen binnen het Star Wars universum waarbij niet alleen gamers hun ding kunnen doen, maar ook de grootste fans van de franchise waar voor hun geld gaan vinden. Ja, J:FA is die game waar we zo op gehoopt hadden. Het brengt diepe Star Wars lore, toffe gameplay en een verslavende manier van ontdekken in combinatie met leuke puzzels en goede actie. Daarnaast is de soundtrack van bijzonder hoge kwaliteit en doet op momenten niet onder voor de iconische klanken van John Willams zelf. Hoewel niet elk gameplay element origineel is, is het Respawn gelukt om ze allemaal samen te brengen in een game die jouw aandacht meer dan waard is.

Star Wars Jedi: Fallen Order is 15 november 2019 uitgekomen voor PC, PlayStation 4 en Xbox One.

Lees verder

Boekrecensies

Boekreview: I am C-3PO: The Inside Story

Geplaatst

op

Door

I am C-3PO: The Inside Story

Auteur: Anthony Daniels

Uitgeverij: DK

Release:  5 November 2019 (Hardcover)

Pagina’s: 272

Prijs: +-€ 20 bij diverse webshops


Als er één persoon is die (naast George Lucas) onlosmakelijk aan Star Wars verbonden is dan is het Anthony Daniels wel, de man die de afgelopen 43 jaar in onder andere 12 bioscoopfilms, 4 animatieseries, een pretparkattractie, hoorspelen en een concertreeks te zien of horen was. Jaren geleden had ik tweemaal het genoegen om een volledig weekend van vroeg tot laat met hem door te brengen als zijn persoonlijk assistent op evenementen. Een meer dan unieke ervaring waardoor hij een toch wel bijzondere plek heeft. Toen eerder dit jaar zijn autobiografie werd aangekondigd was dit dan ook dé Star Wars release waar ik het meest naar uitkeek.

Dat Daniels schrijftalent heeft was allang bekend aangezien hij van 1995 tot 1999 de (New) Wonder Column schreef in het officiële blad Star Wars Insider. Nu, twintig jaar later is hij het zeker niet verleerd; in een van de eerste hoofdstukken beschrijft hij op werkelijk geweldige en humoristische wijze hoe zijn eerste ontmoetingen met George Lucas gingen en hoe hij de rol van C-3PO kreeg.

Na een verhaal over de totstandkoming van zijn pak worden we meegenomen naar Tunesïe (Tatooine), de Elstree Studios (Death Star en Tantive IV scenes) en Hollywood (een onderonsje met George Lucas in Hamburger Hamlet waar Lucas hem uitlegde dat je een burger niet met bestek maar met je handen naar binnen werkt). Chronologisch passeert Daniels’ hele Star Wars loopbaan de revue (inclusief The Holiday Special uit 1978), met als eindstation  The Rise of Skywalker. Uiteraard wordt dit alles op typische ‘Daniels’ manier verteld. Je ‘hoort’ zijn karakteristieke stem en dito humor door de regels heen.

Wat opvallend is is dat Daniels kritisch is en geen blad voor zijn mond neemt. Zo noemt hij zijn bijdrages aan de sequels “token appearances”. Daarnaast gaat hij zeer uitvoerig in op het feit dat Lucasfilm er na de eerste film alles aan deed om C-3PO een echte robot te laten lijken; nergens werd zijn naam genoemd of gemeld wie er in het pak zat en dit is iets wat hem erg teleur stelde. Uiteraard komt ook de relatie met Kenny Baker (de twee waren geen vrienden) ter sprake. Al met al een verademing vergeleken met andere boeken waarin negatieve zaken vaak onbesproken blijven (zie het eerder dit jaar verschenen Making of Solo waarin met geen woord wordt gerept over de problematische opnames).

Zonder meer details te willen prijsgeven mag het duidelijk zijn dat dit boek een fraaie, haast onmisbare aanvulling is in de bibliotheek van fans die houden van mooie achtergrondverhalen. Het boek voelt als een afscheid en als Daniels na 16 december inderdaad met ‘Star Wars pensioen’ gaat zal hij enorm gemist worden maar laat hij een geweldige erfenis na.

Lees verder

Boekrecensies

Boekreview: Spark of the Resistance

Geplaatst

op

Door

3 Score
Score
Spark of the ResistanceTitel
Justina IrelandAuteur
4 oktober 2019Releasedatum

Spark of the Resistance Cover
Spark of the Resistance
van Justina Ireland is het eerste boek in de Journey to Star Wars: The Rise of Skywalker serie. Het is een boek dat gericht is op jongere lezers en ons meeneemt op avontuur met Rey, Poe, Rose en BB-8. Het viertal is net klaar met een routine bevoorradingsmissie wanneer ze een noodoproep opvangen die vanaf de nabijgelegen planeet Minfar uitgezonden wordt. De First Order teistert de bevolking van de planeet en er wordt om hulp gevraagd om ze te verjagen. Het viertal besluit om op onderzoek uit te gaan maar ze raken als ze de planeet naderen al snel in gevecht met een paar TIE fighters. De Millennium Falcon raakt beschadigd en ze moeten op de planeet landen om reparaties uit te voeren. Ze ontmoeten de inwoners van Minfar, de Zixon, een ras pluizige wezens met lange oren die de First Order van hun planeet proberen te verjagen. De First Order is op Minfar opzoek naar de Echo Horn, een mysterieus wapen waarmee ze de Resistance hopen te verslaan. De First Order wordt bijgestaan door de wetenschapper Glenna Kip, zij heeft kennis van het wapen en leidt de troepen van Commander Spiftz in de zoektocht naar de Horn.

Het boek speelt zich na The Last Jedi af en het begin maakt goed duidelijk dat de kleine groep overgebleven Resistanceleden er alles aan doet om weer uit te groeien tot een acceptabele strijdkracht om tegen de First Order terug te vechten na de ellendige tegenslag in The Last Jedi.

Doordat het boek gericht is op jongere lezers is het vrij kort en leest het gemakkelijk weg, maar dat wil niet zeggen dat het verhaal niet meeslepend en interessant is. Ireland slaagt er goed in om een band te vertolken tussen Rey, Poe en Rose die de lezer direct het gevoel geef dat deze groep al wat langer met elkaar samenwerkt. Ze lijken goed op elkaar ingespeeld en weten wat ze aan elkaar hebben.

Ireland zet met Commander Spiftz en Glenna Kip ook tegenstanders neer die diepgang hebben. Hoewel de motivatie van Spiftz niet veel verder gaat dan hogerop willen klimmen en het bevel over een groter schip dan zijn huidige Light Cruiser, de Ladara Vex, krijgen, komt hij geloofwaardig en als compleet persoon over. Ook Glenna Kip heeft een duidelijke motivatie en een interessante achtergrond waar we gaandeweg meer over te weten komen. Vooral de achtergrond van Glenna is interessant genoeg dat ik het graag wat verder uitgediept zou zien in een ander boek of een comic.

Zoals we inmiddels van dit soort boeken gewend zijn wordt het verhaal vergezeld door prachtige zwart-wit tekeningen met rode accenten van Phil Noto. Wat wel opvalt is dat dit boek minder van deze tekeningen bevat dan eerdere boeken, maar dat neemt niet weg dat het stuk voor stuk meesterwerken zijn die er uitstekend in slagen momenten uit het verhaal uit te beelden. En uiteraard zijn de gelijkenissen van Noto weer perfect.

Het is geen must-read waarin we nieuwe en belangrijke dingen leren, maar de relatie tussen Rey, Poe, Rose en BB-8 is leuk om te zien. En mede omdat je vrij snel door het boek heen vliegt is het zeker een aanrader voor fans die wat meer interactie tussen dit viertal willen zien.

Met dank aan Disney Lucasfilm Press voor het beschikbaar stellen van Star Wars: Spark of the Resistance voor deze review.

Phil Noto - Disney Lucasfilm Press

Rey en Porgs in de Millennium Falcon.
Phil Noto – Disney Lucasfilm Press

Lees verder

Boekrecensies

Boekreview: Galaxy’s Edge: Black Spire

Geplaatst

op

Door

3.5 Score
Score
Galaxy’s Edge: Black SpireTitel
Delilah S. DawsonAuteur
27 augustus 2019Releasedatum

Galaxy’s Edge: Black Spire Cover
Galaxy’s Edge: Black Spire
is het nieuwste boek van Delilah Dawson, een vervolg op haar boek Phasma en een tie-in met Galaxy’s Edge, het Star Wars gebeid in de Disney parken in de Verenigde Staten. Black Spire volg Resistance spion Vi Moradi die, na gedeeltelijk bijgekomen te zijn van haar avontuur als gevangene van First Order Captain Cardinal in het boek Phasma, door General Organa op pad gestuurd wordt om een nieuwe basis voor de Resistance op te zetten. Vier maanden na de gebeurtenissen van The Force Awakens is Vi met Archex, voormalig Captain Cardinal, en Pook, een aangepaste PK-Ultra worker droid, op weg naar Batuu, een grotendeels vergeten planeet aan de rand van het bekende sterrenstelsel. De planeet heeft volgens de bekende informatie niets dat strategische waarde heeft in de oorlog tussen de First Order en de Resistance. Dus dit is volgens Leia en Vi een uiterst geschikte plek om een Resistance basis op te bouwen waar soldaten getraind, schepen bevoorraad en nieuwe rekruten geworven kunnen worden.

Wanneer Vi en Archex bij Batuu aankomen worden ze per toeval neergeschoten en storten ze neer. Wanneer ze weer bijkomen blijkt hun schip total loss en het meerendeel van hun spullen gestolen. Hun missie had haast niet slechter kunnen beginnen. En zonder de gestolen communicatieapparatuur kan Vi ook de Resistance niet om hulp vragen. Al snel ontmoet Vi Salju die haar wegwijs maakt in Black Spire Outpost en haar introduceert aan andere locals die haar kunnen helpen. Vi leert dat hun voorraden gestolen zijn door tuig dat voor de locale onderwereldbaas, Oga Garra, werkt. De Blutopian gangster heeft geen mot of banden met de Resistance of First Order en zal Vi verder niet in de weg staan, maar hulp is uiteraard niet gratis. Haar spullen zal Vi moeten terugkopen of verdienen. Waardoor Vi dus een baantje zal moeten vinden om overdag geld te verdienen om de verloren uitrusting terug te kunnen krijgen, terwijl ze haar vrije tijd kan besteden aan het vinden van een geschikte plek voor de nieuwe basis en nieuwe rekruten die zich in willen zetten voor de Resistance.

Maar uiteraard is de crash niet het enige dat tegenzit. De First Order komt al snel om de hoek kijken en gooit roet in het eten, waardoor Vi en Archex, welke beide fysiek nog niet geheel hersteld zijn van hun vorige avontuur, alles op alles moeten zetten om hun missie te laten slagen.

Galaxy’s Edge: Black Spire is uitstekend los te lezen, het verhaal staat geheel op zichzelf, al borduurt het uiteraard verder op Phasma en de films, maar alle belangrijke dingen die de lezer uit die verhalen moet weten worden hier kort herhaald of uitgelegd, waardoor het lezen van Phasma niet zozeer nodig is, al geeft dat natuurlijk wel meer diepgang aan de drie terugkerende personages. Dat betekend ook dat Galaxy’s Edge: Black Spire spoilers bevat voor Phasma, mocht je dat boek nog op je te-lezen lijst hebben staan raad ik aan om eerst die te lezen.

Dawson zet met Galaxy’s Edge: Black Spire een prachtig staaltje word building neer. Ze beschrijft Batuu en Black Spire Outpost tot in groot detail waardoor het voor de lezer heel makkelijk is om voor te stellen hoe alles er uitziet en waar alle gebeurtenissen zich afspelen. Black Spire Outpost is gevuld met kleurrijke personages die allemaal genoeg diepgang hebben om het gevoel te geven dat Black Spire Outpost een echte plek is, gevuld met wezens, cultuur en geschiedenis. Uiteraard helpen hierbij ook de beelden en verhalen die we in de echte wereld al meegekregen hebben van de Disney Parken. Maar ook als die parken niet bestaan hadden, had Dawson’s Black Spire Outpost substantieel en geloofwaardig aangevoeld.

Los van hoe de outpost en omgeving er uitzien is ook de manier waarop Black Spire Outpost werkt erg geloofwaardig, men leeft zijn eigen leven. Gangster Oga bezit min of meer de gehele nederzetting en er gebeurt niets of weinig zonder haar goedkeuring. Hoewel die stand van zaken in onze wereld niet zou werken wordt het hier uitgebeeld op een manier die logisch, natuurlijk en geloofwaardig lijkt. Ook het feit dat er lokale gezegdes en begroetingen gebruikt worden geeft het geheel wat meer realisme.

De eerste reactie van veel mensen zal zijn dat Galaxy’s Edge: Black Spire niet meer zal zijn dan reclame voor Galaxy’s Edge in de Disney Parken, en uiteraard is het boek met de parken in het achterhoofd geschreven. De rondleiding die Vi door Black Spire Outpost krijgt maakt gelijk duidelijk wat je in het park kan verwachten en het lezen van dit boek zal je ervaring in het park veel leuker maken en andersom. Maar het boek is oprecht een op zichzelf staand verhaal dat niet onder doet voor andere Star Wars boeken. Het verhaal heeft geen grote impact op de films, er zijn geen grote ruimtegevechten of lightsaber duels. Maar het is een leuk en spannend verhaal dat ons meer leert over deze vergeten planeet aan de rand van het sterrenstelsel. Een verhaal met diepgaande personages en een indrukwekkende en interessante wereld waar we ons geruime tijd in kunnen begeven. 

Wat mij betreft is Galaxy’s Edge: Black Spire zeker een aanrader voor lezers die zich graag in het Star Wars universum begeven, maar niet zozeer opzoek zijn naar grootschalige veldslagen. Maar het is zeker geen verplichte kost als je enkel het hoofdverhaal volgt. Vond je Phasma interessant en wil je meer over Vi weten? Dan is dit het eerstvolgende boek dat je open moet slaan. En ook als je van plan bent Black Spire in de Disney parken te bezoeken is dit een erg leuk stukje voorpret.

Met dank aan Century Books voor het beschikbaar stellen van Galaxy’s Edge: Black Spire voor deze review.

Lees verder
Sponsor
Sponsor