Social Media

Gamerecensies

Battlefront II campaign review

Geplaatst

op

7.4 Score
Battlefront IIGametitel
17-11-2017Gamereleasedatum
Pluspunten
Voelt als Star Wars.
Ziet eruit als Star Wars.
Klinkt als Star Wars.
Verbeterpunten
Lengte.
Intelligentie vijanden.
Onsamenhangend.
Samenvatting
Een aantal minpunten voorkomt dat Battlefront II een echt geweldig spel is, maar het authentieke Star Wars sausje maakt het een onmisbare ervaring.
Cijfer7.4

Sinds de overname van Lucasfilm door Disney in 2012 hebben we Star Wars in alle vormen en maten gekregen. Films, series, boeken, strips, en ja… games. Tot dusver had deze Star Wars renaissance ons echter nog geen cinematische singleplayer game gegeven. Met Battlefront II komt daar echter eindelijk verandering in. In onze Battlefront II campaign review lees je of het een waardevolle toevoeging is geworden aan het Star Wars universum.

In dit verhaal volgen we commander Iden Versio, de leider van de stormtroopers van Inferno Squad. Zij en haar teamleden Gideon Hask en Del Meeko proberen hun plek te vinden in een Empire zonder keizer Palpatine. Onderweg banen ze zich een weg door meerdere conflicten en locaties, waaronder een paar die we al eerder gezien hebben. Op deze punten is de game op z’n sterkst. Het is één ding om rond te lopen in het Star Wars universum, maar het voelt extra imposant om deel uit te maken van de slag om Endor. Of om eerstehands mee te maken hoe de oorlog een ravage op Jakku maakt waar Rey dertig jaar later nog gretig brokstukken van gebruikt om te overleven.

Hierbij refereert het spel niet alleen naar de films. Het verhaal is voor iedereen goed te volgen, maar als je de Aftermath boeken, Inferno Squad, of Shattered Empire gelezen hebt voegt dat wel degelijk een extra dimensie toe aan wat er op je scherm afspeelt.

Alle iconische locaties zien er geweldig uit. Het is een visueel spektakel, en nog trouw aan het bronmateriaal ook. Extra compliment voor de personages. Men maakte voor de hoofdpersonages niet alleen gebruik van de stemmen van hun acteurs, maar ook de lichaamsbewegingen en subtiele gezichtsuitdrukkingen. En al deze acteurs doen hun stinkende best. Hierdoor wordt men echt in het verhaal getrokken. Met plot twists, humor, en actie alom voelt Battlefront II als terugkeren op je favoriete vakantiebestemming.

Lando en nieuw personage Shriv in de meest humoristische missie van het spel.

Niet alles is echter rozengeur en vierde maan van Yavinschijn. Af en toe breekt er namelijk slorderigheid door de zorgvuldig opgebouwde laag immersie. Vooral de intelligentie van computergestuurde personages laat wat te wensen over. Teammaten rennen voorbij tegenstanders zonder dat er alarmbellen afgaan. En als de vijand je toch gespot heeft, komt hij min of meer als een porg zonder kop je kant op sprinten. Om de moeilijkheidsgraad op te schroeven, is er voor gekozen om het aantal menselijke schietschijven te verhogen. Dit voelt niet realistisch, en -erger nog – niet passend bij Star Wars.

Ook de lengte van de campaign is een minpunt. In vier tot vijf uur ben je er doorheen, en wordt het verhaal vrij abrupt afgekapt. Zelfs tijdens het verhaal worden er twijfelachtige sprongen gemaakt op punten waar wellicht ooit een extra missie gepland was. In de loop der tijd wordt dit verholpen met gratis downloadable content, maar voorlopig is het een teer punt.

Iden Versio ontvangt een nieuwe missie van haar vader, admiraal Garrick Versio.

Uiteindelijk vormen al deze plus- en minpunten samen een geheel dat het best omschreven kan worden als “kort maar krachtig”. In technisch opzicht is de Battlefront II campaign een vrij gemiddelde shooter. Maar de perfecte integratie in het Star Wars universum tilt de game naar een hoger niveau en zorgt voor een ervaring die ik persoonlijk niet had willen missen. Mocht de singleplayer echter het enige zijn waar je in bent geïnteresseerd, dan loont het misschien om te wachten op korting of het uitkomen van extra missies in downloadable content.

Gelukkig is er ook nog het hoofdgerecht, de multiplayer! Om een fatsoenlijk oordeel over alle mogelijkheden van deze gamemodus te kunnen vellen, doen we dit op een later tijdstip in een aparte review. Check later terug, en speel ondertussen met ons mee online!

A.k.a. BoxerlessBossk Tien jaar geleden was hij nog een enorme nerd met veel te sterke meningen over Star Wars en comics. Nu is hij een enorme nerd met veel te sterke meningen over Star Wars en comics die wel eens berichten over Star Wars post op je favoriete website!

Lees verder
Advertentie
Klik om te reageren

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gamerecensies

Star Wars: Squadrons Review

Vliegen als een X-Wing piloot vanuit je huiskamer is nu eindelijk mogelijk!

Geplaatst

op

Door

Star Wars: Squadrons
8.7 Score
Star Wars: SquadronsGametitel
2 oktober 2020Gamereleasedatum
Pluspunten
Dit is de ultieme Star Wars fantasie.
Audio en visueel een pareltje.
Speelt heerlijk weg.
Verbeterpunten
Verhaal niet bijzonder impactvol.
Samenvatting
Star Wars: Squadrons ligt voor een lagere prijs in de winkel dan dat je zou verwachten. Hierdoor is de titel zijn prijs helemaal waard. Zelfs wanneer de volle mep betaald moest worden zou ik ‘m je van harte aan willen bevelen. Het is duidelijk dat het team achter deze titel fan is van de franchise en weet waar ze mee bezig waren. De game laat je even vergeten dat je in je huiskamer zit en geeft je keer op keer het idee dat je boven Yavin vliegt met Wedge, zoekende naar de volgende tegenstander om je missie te volbrengen. De opzet van de game is misschien enorm simpel, maar hierdoor is de game zo strak als een vioolsnaar. Air/space combat was nog nooit zo leuk sinds Rogue Squadron II!
Cijfer8.7

Het is weer tijd voor een nieuwe Star Wars game en ditmaal is het de beurt aan Star Wars: Squadrons. Sinds de Star Wars-licentie bij Electronic Arts ligt, hebben we qua grote releases niet heel veel Star Wars gehad. Twee Battlefront-delen (die beiden hevig onder vuur zijn komen te liggen) en Jedi: Fallen Order, meer verscheen er nog niet. Bizar, wetende dat Star Wars momenteel groter is dan ooit. Interessant is dan ook dat EA nu met een zeer opvallende, kleinschaligere game komt. Maar door die schaal niet vergeet groots te zijn..

Sinds de overname van Disney is Star Wars anders. In de essentie is het altijd dezelfde franchise gebleven, maar onder de motorkap is er een hoop anders. Er zijn dan ook flink wat ‘haters’ rondom de nieuwe trilogie. En ja, ook deze enorme fan moet toegeven dat niets ooit de oude trilogie heeft overtroffen. EA lijkt dit door te hebben wanneer we kijken naar haar games. De Battlefront-delen hadden de originele trilogie hoog in het vaandel staan en Jedi: Fallen Order speelde zich af tussen Episode III en IV. Met Star Wars: Squadrons houden ze het gevoel van de originele trilogie wederom vast. Echter, dit keer situeren ze hun nieuwe titel net na Return of the Jedi. Om toch een nieuw verhaal te kunnen vertellen, zonder de originele trilogie los te laten. Maar wel om een brug te slaan naar dat wat we kennen uit The Force Awakens.

Een nieuw verhaal in een oud tijdperk

Tijdens het verhaal in deze ruimte dogfight-game speel je aan beide kanten van dezelfde munt. Je speelt als de Rebel Alliance, alsook als The Empire. Een interessante keuze van ontwikkelaar Motive omdat zo beide kanten van een conflict belicht kunnen worden, met beide beweegredenen en motieven. Hierdoor krijg je nooit het idee echt voor ‘het goede’ of ‘het kwade’ te spelen, maar hangt dit idee enorm in het midden. Het is een sterk gegeven dat de game vanaf de beginmomenten een stuk aantrekkelijker maakt. Niet iedereen die bij The Empire op de loonstrook staat is kwaadaardig vanuit de kern, bijvoorbeeld. Soms staan mensen (of andere wezens) aan de verkeerde kant tijdens een conflict, iets wat Star Wars: Squadrons maar al te graag laat zien. Denk nu niet dat dit een karakterstudie is of een psychologische duik in hoe onze breinen het onderscheid maken tussen goed en niet goed. Het weet wel jouw gedachten af en toe verder te laten gaan dan het feit dat je met een TIE Fighter een zoveelste schip op hebt geblazen. Het laat je leven met de gevolgen van het uitvoeren van een order.

Squadrons is echter geen game die je moet spelen voor het verhaal. Het is aanwezig, maar het is puur een gegeven om de gameplay te rechtvaardigen. Het is boeiend genoeg en wordt voornamelijk in korte filmpjes tussen de missies door verteld, maar het gaat nergens zo diep als dat Jedi: Fallen Order wist te gaan. Daarnaast wordt veel van het verhaal duidelijk wanneer je tussen de missies door met diverse personages praat tijdens het aanpassen van je schepen. Dit zijn mensen uit je Squadron, dus de personen die met jou op missie gaan en dezelfde orders beleven. Hier komen op zijn tijd best interessante details uit naar voren, maar ik merkte dat ik dit sneller en vaker oversloeg om gewoon door te gaan met een volgende missie. Want het zijn die missies waar je voor komt, uiteraard.

Al sinds de introductie van het Xbox Live-netwerk, waardoor online gaming op een console mogelijk werd, heb ik al de wens voor een nieuwe Rogue Squadron. Samen met meerdere mensen online vanuit de cockpit van een X-Wing missies uitvoeren. Samen die Death Star uit de lucht knallen terwijl we via de headset tactieken bespreken. Lasers vliegen om je oren, de iconische muziek van John Williams knalt uit de tv. Ja, ik wil het, al vele jaren, maar ik lijk het maar niet krijgen. Squadrons lijkt echter heel veel op die wens, waardoor ik met enorme plezier in de game dook. Nadat je de korte introducerende missies hebt gedaan weet je het; dit is Star Wars. Het voelt, ruikt, klinkt en oogt Star Wars. Wanneer je voor het eerst plaatsneemt in een X-Wing, de R2-unit achterin gezet wordt en je handmatig het gevaarte moet starten voel je je als een ware Luke Skywalker. Alles is tot in detail uitgewerkt en klopt zoals je het kent uit de films.

Vliegsimulatie met een Star Wars sausje

Let wel, Star Wars: Squadrons is niet een game die zich als een arcadetitel laat besturen. Het is niet geheel makkelijk om een X-Wing, een TIE-Fighter, V-Wing of wat dan ook in de lucht te houden. Maar dit is dan ook de kracht van de game. Het vergt werk om vooruit te komen en dit zorgt voor een zeer euforisch gevoel wanneer je een fantastische manoeuvre uit je controller weet te krijgen. De game geeft je de tijd om te wennen aan de stuurknuppel van je schip, maar zal je snel in heftige dogfights plaatsen die het uiterste uit je skills proberen te halen. Ik voel me na het uitspelen nog echt geen Poe Dameron met het idee dat ik in mijn eentje een Star Destroyer neer kan halen, maar een rookie ben ik allerminst meer. Scherpe bochten, afwisselende met een duik naar beneden terwijl je een vijand van grote afstand bestookt met een van je wapens, terwijl om je heen alles ontploft. Dit is hoe het moet zijn om als piloot in het Star Wars universum te leven. En daar komt nog wat strategie bij kijken ook. Geef je je volledige vermogen aan je wapens zodat je sterker bent, of schuifel je wat kracht naar je schilden. En is het dan het schild voor of achter op je fighter? Of wil je toch juist sneller zijn, waardoor je schilden wat minder krachtig zijn, maar je sneller uit benarde situaties kunt komen? Of is voor jou de beste optie gewoon een gebalanceerd voertuig? Het feit dat je deze keuzes vaak moet maken in een fractie van een seconde omdat een fighter je in zijn vizier heeft zorgt ervoor dat de game je soms op het puntje van je stoel laat zitten.

Er is geen ‘ik’ in Squadrons

Zoals het elke grote titel tegenwoordig betaamt is de singleplayer een goede training voor dat waar de game uiteindelijk om draait; online spelen. Hier kies je je fighter. Ben je een support, ga je als bomber door het leven of wil je gewoon schade toebrengen met je X-Wing? Elk voertuig heeft zijn eigen voor- en nadelen en het is goed om met je online squadron af te spreken wie wat gaat doen. Wat heb je aan elkaar? Er zit geen ‘ik’ in squadron. Kies je voor een bepaalde rol, weet dan dat de rest behoorlijk afhankelijk kan zijn van je. Ben je support, dan ben je een nuttige toevoeging voor anderen die misschien net wat meer in de strijd bezig zijn dan jijzelf. Jij moet hen voorzien van nieuwe wapens wanneer deze leeg zijn, ze repareren of juist de radar van de tegenpartij dwarsbomen. Elke klasse heeft hierdoor zijn eigen speelstijl waardoor de online kant van de game bijzonder diep kan gaan.

Het neerschieten van een menselijke speler voelt dan ook veel bevredigender dan het neerhalen van een computergestuurde tegenstander. De Fleet Battles zijn een feest om te spelen, hier is de gigantische schaal van Star Wars goed te merken. Met behoorlijk wat spelers tegelijkertijd tussen grote vloten aan schepen elkaar over de kling jagen is niet alleen zo leuk als dat het klinkt, het is namelijk veel leuker dan dat. Dit is de ultieme Star Wars fantasie! Wanneer je jouw schip goed onder controle hebt en vlak langs grotere schepen vliegt om tegenstanders het extra moeilijk te maken om achter je aan te zitten, krijg je van binnen een gevoel dat ik niet vaak heb gekregen in een game. Je voelt jezelf slim, machtig en retecool. Door veel te spelen stijg je in rang en speel je allerlei extra’s vrij om jouw schip meer ‘jou’ te maken. Want wie wil er nu geen Luke Skywalker bobblehead in de cockpit hebben staan?

Presentatie is Star Wars pur sang

Als we over de presentatie van de game spreken weet Motive goed waar ze mee bezig is. Natuurlijk hebben ze met Battlefront 2 al flink mogen oefenen in de Star Wars-speeltuin en de opgedane kennis wordt hier duidelijk goed toegepast. De vele schepen knallen van je scherm en zitten tot de nok toe gevild met details. Belichtingen en vooral de manier waarop dingen exploderen is ‘typisch Star Wars’ te noemen. Ook op het vlak van de audio doet Star Wars: Squadrons exact dat wat je van een Star Wars product mag verwachten. Geluiden zijn scherp, klinken goed en zijn heerlijk bombastisch. Zelf speelde ik de game op een Xbox One X, maar speel je op een PlayStation 4 of PC, dan kun je de game ook nog eens geheel beleven vanuit een VR-perspectief. Dan zit je zelf ‘echt’ in die cockpit, waan je jezelf echt in het Star Wars universum. Dichterbij de wereld van ome Lucas kom je niet.

Lees verder

Gamerecensies

Star Wars Episode I: Racer Review

De beste Star Wars racegame die alleen ingehaald is door de tijd…

Geplaatst

op

Door

Star Wars Racer
6.8 Score
Star Wars Episode 1: RacerGametitel
23 juni 2020Gamereleasedatum
Pluspunten
Racer was en is nog steeds leuk
Goed leveldesign
Snelheid!
Verbeterpunten
Vreselijk ouderwets
Samenvatting
Wat twintig jaar geleden indrukwekkend kon zijn, is vandaag de dag vreselijk ouderwets.
Cijfer6.8

Tegenwoordig is het niet meer de normaalste zaak van de wereld dat wanneer een grote film in de bioscoop verschijnt, het avontuur thuis meteen doorgaat op je spelcomputer. De ‘filmgame’ behoort toe tot een uitstervend ras. In 1999, tijdens de lancering van Episode I: The Phantom Menace was dit wel anders.

In datzelfde jaar als dat de film in de bioscopen verscheen konden de gamers aan de slag met niet één, maar vijf Star Wars games. En hoewel deze echt niet allemaal van een hoog niveau waren (Pit Droids, Yoda’s Challenge Activity Center, The Gungan Frontier), waren er twee titels die bij de meeste gamers in goede aarde vielen. Ten eerste was daar The Phantom Menace die je vanuit de ogen van de Obi-Wan het verhaal van de gelijknamige film liet beleven. De meest populaire was echter duidelijk; Episode I Racer, een game die verscheen voor PC, Dreamcast en Nintendo 64 en de snelheid uit de Podrace-scène uit de film prachtig in beeld kon brengen.

Racer is de racegame voor Star Wars fans

Hoewel de game uiteraard haar roots in de Podracing-scène van The Phantom Menace had liggen, deed de ontwikkelaar er slim aan om te kijken naar andere futuristische racers die op dat moment populair waren. Denk aan F-Zero (toen dat nog een ding was) en WipeOut. Doordat de Star Wars-licentie aan deze titel hing wist Racer beter verkopen dan die twee andere titels. Veel gamers hadden vele uren plezier met de game en denken met veel goede herinneringen terug aan die tijd. Het is daarom dat exact dit spel nu opnieuw verschenen is. Dit keer voor de PlayStation 4 en Nintendo Switch. Aspyr, de uitgever die eerder ook al Jedi Outcast en Jedi Academy opnieuw uitgaf, brengt deze ‘blast from the past’ terug naar de hedendaagse systemen.

Nauwelijks veranderd

Ook ik speelde lang geleden heel wat uren met Racer op de oude PC van mijn vader. Het feit dat ik sommige banen vandaag de dag nog uit mijn hoofd kan herinneren, geeft aan wat een impact de game op mij had. Ik hield van deze game en het spel behoorde lang tot mijn top favoriete Star Wars-games. Echter, nu ik de game opnieuw speelde op mijn Switch, merkte ik dat het vandaag best lastig is om Racer te waarderen voor wat het is. Tijdens het spelen werk je je door verschillende toernooien heen, waarbij elke race start met een kort filmpje om de desbetreffende planeet waarop de race plaats gaat vinden aan je voor te stellen. Racer speelt nog steeds geweldig. De besturing is strak, maar vloeiend. Op de gigantisch hoge snelheden die jouw Pod kan behalen (helemaal wanneer je uitbreidingen op je voertuig aanbrengt om deze te verbeteren), is het zaak om volledig in controle te zijn. En dat ben je. Hoewel aan de grafische presentatie zo ongeveer niks gedaan lijkt te zijn, is te merken dat Aspyr alles op alles heeft gezet om de besturing nog net wat strakker te krijgen dan in het origineel. Ook hebben ze er voor gezorgd dat de game, door de betere spelsystemen, op een hogere framerate draait en dat je verder van je af kunt kijken, waardoor je bochten net wat eerder in kunt gaan schatten.

Podracen pur sang

Racer is exact dat wat het met zijn titel belooft. Het is een racegame, waarbij het zaak is om als eerste over de finish te gaan. Ik speelde de game op de Switch en moest even terugschakelen nadat ik gewend was geraakt aan ‘racers’ zoals Mario Kart, waarbij ik met menig schildje vijanden van de baan heb weten te schieten. Dat zit allemaal niet in Racer. Echter is er toch meer te doen dan het stabiel houden van je Pod tijdens de intense races. Wanneer je schade oploopt (door ergens tegen aan te knallen of door te veel power op je motor te zetten voor een bepaalde tijd), zal dit gerepareerd moeten worden. En dat met vijfhonderd kilometer per uur. Echter, heel veel meer dan dit is er qua ‘gimmick’ niet te vinden. Racer houdt zijn focus duidelijk. Het is snelheid, de rush die je krijgt wanneer je langs obstakels zoeft, wetende dat een knal tegen de muur je einde kan zijn.

Om toch wat extra diepgang te brengen is er de mogelijkheid om je Racer te voorzien van upgrades en om nieuwe Pod’s vrij te spelen. Door balkjes langer te krijgen gaat je gekozen voertuig sneller, weet ‘ie zich beter te koelen, manoeuvreert ‘ie beter in de bochten en is er meer acceleratie. Deze onderdelen kunnen gekocht worden in een winkel, of gevonden bij Watto’s junkyard. Daar zijn ze goedkoper, maar is natuurlijk de mogelijkheid aanwezig dat ze sneller breken. Op het einde van de rit ga je zo gigantisch snel dat je haast Jedi reflexen nodig hebt om heelhuids over de finishlijn te komen. En dat wil je; de levels zitten sterk in elkaar en tonen flinke diversiteit qua omgevingen. Daarnaast zijn ze gevuld met manieren om af te snijden, om je tegenstanders het leven extra zuur te maken en met grote, open vlaktes om echt die topsnelheden eens aan te tikken.

Ouderwets

Hoewel ik wederom van Racer heb genoten, is het toch een moeilijke game om te recenseren. Overal merk je dat de game meer dan twintig jaar oud is. De manier van het opwaarderen van je Pod, de grafische presentatie, het gebrek aan diepgang. Het is daarom dat mensen die niet geboren waren tijdens de eerste release van waarschijnlijk snel afhaken. Waar de game fantastisch oogde ten tijde van release op de Nintendo 64, oogt het spel nu verschrikkelijk verouderd. Daarnaast klinkt de game ook als een Nintendo 64-titel. Maar, misschien wel het meest vervelende; de kunstmatige intelligentie van je tegenstanders is ook niet veranderd sinds 1999. De meest uitdagende races behaal je, wanneer je eenmaal een beetje aan je Pod gedaan hebt, met twee vingers in je neus. Puur omdat we tegenwoordig meer gewend zijn. Leuk is wel dat de game met tweeën en gespeeld kan worden, maar de graphics kakken hierbij nog net wat verder in.

Star Wars Episode I: Racer is een moeilijke game om aan te raden. Vanuit het nostalgische gevoel heb ik enorm veel plezier met de titel gehad. Echter, wanneer je de game nooit eerder hebt gespeeld, zal dit je niet veel doen. Ik denk dan ook dat de spelers van dit spel juist hen zijn die het vroeger speelde en dat er weinig nieuwe zieltjes gewonnen gaan worden. Wel is duidelijk dat het concept nog steeds staat als een huis en dat we eigenlijk, met een nieuwe generatie PlayStation’s en Xbox’en voor de deur, een compleet nieuwe Racer willen, gebruikmakende van de allernieuwste technologieën zoals Jedi: Fallen Order dit vorig jaar deed.

Star Wars Episode I: Racer verscheen op 23 juni 2020 voor PlayStation 4 en Nintendo Switch

Lees verder

Gamerecensies

Preview: Star Wars: Squadrons

Geplaatst

op

Door

Star Wars: Squadrons

Vannacht werd de gameplay van Star Wars: Squadrons uit de doeken gedaan, een onthulling die we normaliter rondom de E3 hadden gezien.

Vanuit het hart van de gamer die ik ben, is de E3 de meest geweldige tijd van het jaar. Deze Electronic Entertainment Expo geeft elk jaar ontwikkelaars en producenten de kans om al het nieuwe op het gebied van gaming te tonen aan de pers, gamers en de rest van de wereld. Met spectaculaire persconferenties, het vertoon van spierballen en een blik op de toekomst is deze beurs in Los Angeles er eentje die gaming definieert. Tot COVID-19…

De beurs, die vorige week officieel gehouden zou worden, werd natuurlijk eerder dit jaar geannuleerd. Om nu met zoveel duizenden mensen bij elkaar te zitten in een beursgebouw is natuurlijk alles behalve een gezond besluit. Daarom werd de E3, in een mogelijk andere vorm, doorgeschoven naar volgend jaar. Logisch, maar toch pijnlijk. Dit is het moment waar we als gamers elk jaar zo naar toe leven. Gelukkig is technologie onze beste vriend en besloten flink wat bedrijven middels livestreams dan toch hun producten te tonen. Zo liet Microsoft vlak voor de E3 al de eerste beelden zien van games voor de volgende generatie Xbox, de Xbox Series X en onthulde Sony vorige week de PlayStation 5. Electronic Arts hield op haar beurt wederom een EA Play om hun nieuwe games te tonen. En daar was Star Wars uiteraard wederom bij aanwezig, dit keer in de vorm van Star Wars: Squadrons.

Eerder toonde EA al een korte trailer om de toon van de game te zetten. Een game waarin je plaatsneemt in de cockpit van een X-Wing of TIE Fighter om in een origineel verhaal (dat zich na de gebeurtenissen van Return of the Jedi afspeelt) op te klimmen tot de beste piloot die er is. De Rogue Squadron en X-Wing vs. TIE Fighter-invloeden waren duidelijk uit de trailer terug te halen. Tijdens de EA Play presentatie (die bij ons midden in de nacht te volgen was), gaf EA echter de eerste concrete details rondom de game. Er is een hoop om naar uit te kijken.

In de verhalende stand van Star Wars: Squadrons, die je geheel in je eentje gaat doorlopen, speel je als Case Kassandora van de Galactic Empire en Rao Highmoon van de New Republic. Tijdens het verhaal wisselt het perspectief steeds tussen de verschillende facties, waardoor je de oorzaak en het effect van je eerdere missies vanuit andere oogpunten moet benaderen. De gehele game speelt zich dan ook af vanuit de cockpit van je schip. En dit zijn niet alleen de iconische X-Wing en TIE Fighters. In de multiplayer kun je het online tegen anderen opnemen met een keuze uit vier type voertuigen; Fighter, Interceptor, Support en Bomber. Denk aan de kant van The Empire hierbij aan de TIE Fighter, TIE Interceptor, TIE Reaper en TIE Bomber. Dit terwijl de New Republic het moet doen met de X-Wing, A-Wing, U-Wing en Y-Wing. Elke fighter heeft eigen statistieken en is voor andere doeleinden in te zetten. Hierdoor komt er online een extra vleugje strategie bij kijken wanneer je een missie speelt.

Hoewel de singleplayer ons ongetwijfeld fantastische momenten gaat opleveren (met bekende personages die we tegen gaan komen) met niets minder dan spectaculaire beelden (de Frostbite engine knalt wederom van je scherm), gok ik toch dat de ontwikkelaar vooral online in wil zetten. In Dogfight mode nemen twee teams van elk vijf spelers het tegen elkaar op in een deathmatch. Dit is die Rogue Squadron wens die velen van ons hadden, de wens om eens echte gevechten in de ruimte te doen, online met meerdere spelers. En even buiten Battlefront om, uiteraard. In een game die honderd procent op deze content focust. In de mode zijn accessoires vrij te spelen zoals turrets, tractor beams en mijnen. Dit om geen potje hetzelfde te maken.

In Fleet Battles, de belangrijkste online stand, draait het om gevechten in meerdere fases. Zo bestaat de eerste ronde ook uit een heftige dogfight tussen de twee partijen. In de tweede fase moeten de spelers elkaars Capital Ships aanvallen om in de derde ronde het vlaggenschip op te blazen. Interessant hierbij is dat spelers vol voor de aanval kunnen kiezen, of juist voor verdediging. Wanneer jij met de andere vier spelers in je team afstemt wie welk schip mee neemt, kan dit zeer beslissend zijn voor de rol die je gaat spelen. Een vlaggenschip aanvallen gaat een stuk beter met een Y-Wing bomber, dus neem je die mee ook al weet je dat je wat logger en trager bent? Of ga je voor snelheid en wendbaarheid, maar lever je in op kracht met een A-Wing? Het is mogelijk om deze mode met computer gestuurde tegenstanders te spelen zodat je kunt oefenen voordat je daadwerkelijk online gaat.

Om de multiplayer een eigen gezicht te geven kunnen spelers hun personage en fighter aanpassen. Door het spel te spelen krijg je steeds meer mogelijkheden om jouw uiterlijk aan te passen zoals jij dat zou willen. Ook kun je een load-out maken per schip, zodat je tijdens strategische momenten makkelijk kunt switchen. Dit om de verdediging bijvoorbeeld ineens om te zetten naar een aanval. Star Wars: Squadrons verschijnt op 2 oktober op Xbox One, PlayStation 4 en PC en zal op de ondersteunende platformen ook geheel in VR te spelen zijn. Ook is er cross-play aanwezig, waardoor spelers op alle platformen met en tegen elkaar kunnen spelen.

Lees verder

Gamerecensies

Review: Star Wars Jedi: Fallen Order

De Star Wars game waar we al jaren naar verlangen?

Geplaatst

op

Door

Fallen Order

9.2 Score
Jedi: Fallen OrderGametitel
15 november 2019Gamereleasedatum
Pluspunten
Op en top Star Wars.
Diepe lore.
Sterke gameplay.
Geweldige soundtrack.
Verbeterpunten
Mogelijk te moeilijk voor sommigen?
Samenvatting
Je focus bepaalt je realiteit, zoals George Lucas ooit schreef. Een focus van Respawn om de Star Wars-licentie binnen EA naar een nieuwe hoogte te brengen. En dat is ze gelukt.
Cijfer9.2

Voor spelers die hun spellen liever in hun eentje spelen, is Star Wars sinds de komst van Electronic Arts niet de beste vriend geweest. Met twee Battlefront games (waarvan de eerste puur een multiplayer shooter was en de tweede een korte, matige singleplayer bevatte) weet de ontwikkelaar deze type gamers niet echt aan te spreken. Nu komt Respawn Entertainment, een studio van EA, met Star Wars Jedi: Fallen Order én de belofte om deze spelers een verhaalgedreven third-person actiespel te geven in het universum waar we zo van houden. Respawn geeft met ‘J:FA’ een nieuwe hoop voor de toekomst.

J:FA is een mix van diverse games met daarover een behoorlijke Star Wars-saus. Het is een actie-avonturenspel dat zijn combat en manieren van terugkerende vijanden leent uit Dark Souls, terwijl het de energie en cinematische gameplay heeft uit een Uncharted en Tomb Raider. Voeg daar nog een wereld bij die als een heuse ‘Metroidvania’ opent en je hebt een geweldige speeltuin voor een Jedi. Hoewel jij vanaf het begin kunt kiezen waar je gaat en staat, heb je voor sommige plekken bepaalde krachten en upgrades nodig om ze te bereiken. Deze krijg je allemaal door het verhaal te volgen, een verhaal dat duisterder is dan ik had verwacht. Eigenlijk logisch wanneer je weet dat jij een Jedi bent, vijf jaar na Order 66 uit Revenge of the Sith. De ‘Purge’ waarin alle Jedi vermoord zijn ligt achter je, maar de effecten zijn duidelijk voelbaar. Jij bent Cal Kestis (gespeeld door Cameron Monaghan, The Joker uit Gotham), een Padawan die deze Purge heeft weten te overleven en sindsdien moet schuilen om maar in leven te kunnen blijven. Niet jezelf kunnen zijn omdat The Empire achter elke Jedi aan zit. Gelukkig sta je er niet alleen voor, maar vind je al snel een nieuwe mentor in Cere Junda (Debra Wilson), ook een overlevende Jedi. Hoewel Cal niet het meest diepe personage ooit is, zijn het juist Cere en je grootste vijand, The Second Sister, die diepgang genoeg krijgen om het verhaal interessanter te maken. Ik durf zelfs te stellen dat The Second Sister en de Inquisitors hier interessanter zijn dan ooit tevoren. Inclusief in Star Wars Rebels.

Denk nu echter niet meteen dat dit alles een zwaar, duister verhaal gaat vormen waarbij de essentie van Star Wars verloren gaat. Dat is compleet niet het geval. Tussen de weemoedige momenten door zit genoeg ruimte voor humor, veelal afkomstig van de kapitein van je schip Greez Dritus én je droid metgezel BD-1 (Buddy), welke qua bliepjes tot leven wordt gebracht door niemand minder dan Ben Burtt. Deze BD-1 voelt helemaal op z’n plek in een game als deze en is een beetje de BB-8 voor Cal. Hij reist mee op je rug en is tijdens je avontuur bijzonder handig. Door hem steeds van upgrades te voorzien kan hij steeds meer. Denk aan het hacken van andere droids, het openen van deuren die op slot zaten, het schijnen van licht in donkere plekken. Hij kan zelfs tips geven bij de vele puzzels in het spel wanneer je er zelf even niet uit kunt komen. Daarnaast scant hij de omgevingen om zo een heuse encyclopedie aan kennis en lore te verzamelen voor je. Het meest handige is nog wel dat de kleine droid je kan voorzien van extra health wanneer dat even nodig is.

Jedi Fallen Order

Tijdens het hoofdverhaal ga je als Cal een hoop planeten aandoen. Een verademing dat je niet steeds door mechanische hallen van Star Destroyers en Death Stars loopt, maar door open, mooie gebieden die veelal uit natuur bestaan. Natuurlijk zijn die befaamde gangen er, maar de afwisseling is flink. Denk bijvoorbeeld aan de beboste plekken op de thuiswereld van de Wookiees (waar je mogelijk een bekende tegen gaat komen). Voor fans die ook bekend zijn met de animatieseries Clone Wars en Rebels is het een feest om ook de planeet Dathomir tegen te komen. Sterker nog, omdat je vrij mag kiezen waar je gaat, was het de eerste planeet die ik bezocht. Om snel te besluiten dat mijn Cal nog niet krachtig genoeg was om dit gevaar aan te gaan. Elke planeet brengt genoeg om te ontdekken, uit te vinden en geeft tombes om doorheen te spitten. Ja, de link met Tomb Raider is snel gemaakt. Het toffe is dat de planeten in het begin bijzonder klein aanvoelen, maar gaandeweg, wanneer je meer kunt mogelijkheden vrij hebt gespeeld, openen de werelden zich letterlijk voor je. Ook hier merk je snel dat planeten per gebied flink van elkaar kunnen verschillen, wat ervoor zorgt dat je al snel je weg goed kunt vinden. Want weet; J:FA brengt geen zogenaamde ‘fast travel’, dus je gaat zelf overal te voet naar toe. De werelden bieden je genoeg manieren om te puzzelen, iets waar Lara Croft best even trots op zou zijn. Omgevingspuzzels, spelen met The Force, zwaartekracht, vuur en wind. De puzzels zijn niet de moeilijkste, maar op momenten heb ik toch echt minuten lopen zoeken naar een oplossing om het befaamde ‘oh ja-effect’ te krijgen.

Het ontdekken van de wereld om je heen is even belangrijk voor Cal als het volgen van het verhaal. Door van het begaande pad te gaan ontdek je genoeg dingen om vrij te spelen. Denk aan kostuums, skins voor BD-1 en je schip en nieuwe componenten om je lichtzwaard mee aan te passen. Daarnaast vind je ‘Force Echoes’, iets wat vergelijkbaar is met Audio Logs uit zo’n beetje elke andere game van tegenwoordig. Auditieve manieren om meer achtergrondverhaal aan je te geven. Het is genoeg om toch even om te lopen, even te klimmen naar waar je eigenlijk niet hoort te zijn en terug te gaan wanneer nieuwe gebieden begaanbaar zijn. De gevonden schatten kunnen namelijk ook Cal sterker maken, denk aan meer health of een betere manier om The Force te leren gebruiken. En je wil terug keren naar plekken waar je bent geweest omdat ontwikkelaar Respawn de game vol heeft zitten met belangrijke details. Vanaf de opening van het spel heb je meteen door dat er met liefde en kennis aan dit spel gewerkt is. Qua looks en geluid doet J:FA geen seconde onder voor het minstens zo briljante Battlefront 2 op dat gebied.

Als een heuse Star Wars-versie van Uncharted’s Nathan Drake kun je met Cal langs muren lopen, slingeren aan lianen terwijl alles om je heen ontploft, spring je van hoge rotsen af, zwem je door gevaarlijke gebieden, klim je om ‘the high ground’ te bereiken en wordt je vaker dan eens onder vuur genomen. Waar ik oorspronkelijk een beetje bang was voor de manier van besturen (aangezien ontwikkelaar Respawn puur en alleen first-person shooters in de portfolio had voor de release van J:FA), merk je al snel dat dit alles heel soepel uit je controller komt. Je springt, klimt, grijpt met The Force, valt (en respawnt meteen opnieuw) en ontdekt. Het is heel Nathan Drake, heel erg Lara Croft, maar dan met lichtzwaarden en The Force. En dat lichtzwaard mag je niet onderschatten. Het is het enige fysieke wapen dat je hebt tijdens het spelen van de game. Het gebruiken van het gevaarte is niets minder dan heerlijk. Zonder veel moeite sla je de lasers terug die Stormtroopers op je af vuren, snijd je door menig vijand heen of weet je je te verdedigen tegen inkomende aanvallen. Tenminste, wanneer je jezelf de tijd gunt om te kijken hoe je vijanden werken, wanneer ze aanvallen en wanneer jij het beste terug kan slaan. Pareren en aanvallen is vaker slimmer dan meteen je zwaarste slag in te zetten. Vijanden worden uiteraard steeds lastiger te verslaan. Stormtroopers maak je af met een simpele slag, maar er zijn sterkere varianten aanwezig die zich goed weten te verdedigen tegen een Jedi. Daarnaast zitten de planeten vol met inheemse wezens die het allen op jou gemunt hebben. Het is niet slim om zomaar op knoppen te gaan drukken tijdens de gevechten. Omdat je tijden het spelen steeds ‘skill points’ vrij speelt, speel je nieuwe, krachtigere aanvallen vrij. Het is wijs om deze te leren en ze goed toe te passen. Helemaal wanneer je The Force steeds beter onder de knie krijgt. Een blasterschot stil zetten in de lucht om daarna een Stormtrooper naar voren te trekken, tegen zijn eigen lichtgevende kogel aan is veel leuker dan de zoveelste slag met je lichtzwaard, toch?

Toch zijn er ook wat problemen met dat lichtzwaard. Hoewel ik het tof vind dat je steeds nieuwe onderdelen vrij kunt spelen om het lemmet en de kleur van je zwaard aan te passen, voelt het zwaard niet krachtig genoeg. Ja, Cal speelt nieuwe aanvallen vrij, maar ik had graag ook een manier gezien waarop het lichtzwaard sterker kan worden. Je hebt niet het idee dat je sterker wordt tijdens het spelen, je slaat alleen op andere manieren. Ik mis het ‘onthanden’ van vijanden. Waar je beesten door de midden hakt, zijn menselijke vijanden nooit gehavend na een gevecht. Nee, ik ben geen luguber persoon wie graag mensen in stukjes gehakt ziet worden, maar het is wel wat een lichtzwaard doet. Respawn heeft ervoor gekozen (of Disney?) om het niet bij menselijke vijanden te doen. Het doet een beetje af aan het wapen in je handen. Helemaal wanneer je weet dat het in oudere Star Wars-games wel het geval was (Jedi Academy, bijvoorbeeld). Helemaal tijdens de enorme ‘finishing moves’ waarbij Cal extra hard zijn best doet om zijn tegenstander om te leggen, zou zo’n Stormtrooper in delen op de grond moeten liggen. Het is een klein minpuntje, maar het moet even genoemd worden. Dat een lichtzwaard in een game niet altijd kan fungeren als dat we gewend zijn is logisch. Want anders zouden we elke deur die gesloten is gewoon open kunnen snijden als een ware Qui-Gon.

Jedi Fallen Order

J:FA is, wanneer je de moeilijkheidsgraad niet op makkelijk zet, geen game waar je zo doorheen loopt. Nee, dit is op momenten een behoorlijke uitdaging. Je gaat sterven. En waarschijnlijk vaker dan eens. Ook hier heeft ontwikkelaar Respawn naar een andere game gekeken; Dark Souls. Op veel plekken in het spel zijn meditatie-cirkels te vinden. Wanneer je deze gebruikt wordt je game gesaved. Sterf je, dan staat er groot RESPAWN in beeld (een in-joke?) en keer je terug naar je laatste meditatie. Bij deze cirkels kun je ook je verdiende punten inzetten om nieuwe mogelijkheden en aanvallen vrij te spelen en kun je rusten. Rusten brengt je levensbalk weer helemaal naar honderd procent, maar zorgt er wel voor dat elke vijand die je verslagen hebt weer terug tot leven komt. Soms is een volle levensbalk dat niet waard. Neem je de gok? Of open je die ene aanval om alles opnieuw te proberen? Tegen het einde van het verhaal ga je waarschijnlijk niet alle mogelijkheden open hebben gespeeld. Je moet toch nog terug naar alle planeten om de overige geheimen te vinden. Geeft je mooi de tijd om die laatste punten ook bij elkaar te sprokkelen.

Je merkt het, ik ben enorm te spreken of Star Wars Jedi: Fallen Order. Het is ontwikkelaar Respawn gelukt om een volledig singleplayer verhaal te vertellen binnen het Star Wars universum waarbij niet alleen gamers hun ding kunnen doen, maar ook de grootste fans van de franchise waar voor hun geld gaan vinden. Ja, J:FA is die game waar we zo op gehoopt hadden. Het brengt diepe Star Wars lore, toffe gameplay en een verslavende manier van ontdekken in combinatie met leuke puzzels en goede actie. Daarnaast is de soundtrack van bijzonder hoge kwaliteit en doet op momenten niet onder voor de iconische klanken van John Willams zelf. Hoewel niet elk gameplay element origineel is, is het Respawn gelukt om ze allemaal samen te brengen in een game die jouw aandacht meer dan waard is.

Star Wars Jedi: Fallen Order is 15 november 2019 uitgekomen voor PC, PlayStation 4 en Xbox One.

Lees verder