fbpx
Social Media

Filmrecensies

Review Thor: Ragnarok

Geplaatst

op

7.3 Score
Thor RagnarokFilmtitel
26 oktober 2017Filmreleasedatum
Pluspunten
Jason Aaron en John Cassaday
Volgt de Marvel formule perfect
Charmante en geloofwaardige hoofdpersonages
Humor
Verbeterpunten
Volgt de Marvel formule perfect
Niet genoeg screentime voor de schurken
Vergeetbaar
Cijfer7.3

Hier bij Star Wars Awakens zijn we al in volle sprint richting The Last Jedi. Met nog een krappe twee maanden te gaan is er weinig dat ons er van kan weerhouden om meer over de nieuwste Star Wars film te weten te komen. Echter, als Disney een uitnodiging voor Thor Ragnarok op de digitale mat ploft, kunnen we dat niet negeren. Met ruimteschepen, bovennatuurlijke krachten en rare aliens heeft de zeventiende film in Marvel’s film-universum alle ingrediënten om ons te vermaken. Maar is het een topschotel of het cinematische equivalent van bier met chocomel?

Om kort te zijn, ik zou de chef een forse fooi geven. Regisseur Taika Waititi heeft een prachtige en kleurrijke film neergezet. Ieder shot is een plaatje, en ieder plot-element krijgt ruim de tijd om te ademen. De ergste dag uit Thor’s leven die de film in gang zet, zijn strijd om van de gladiatorenplaneet Sakaar af te komen, en zijn uiteindelijke terugkeer naar Asgard, nergens voelt het gehaast en geen wending voelt geforceerd.

Wat helaas wel af en toe een beetje uitgekauwd overkomt is de humor. Er is duidelijk voor gekozen om de Thor franchise iets dichter naar Guardians of the Galaxy te laten groeien. En waar de Guardians al sinds het begin 100% grappen en grollen is, voelt het enigszins geforceerd om Thor te horen praten over een portaal dat men de Grote Anus in de Lucht noemt. Gelukkig is de komische timing van Hemsworth en de rest van de cast goed. Een groot deel van de grappen landt wel, en dit doet een frisse wind door de Thor franchise waaien.

Diezelfde cast is dan ook precies waar Thor Ragnarok hoge ogen gooit. Iedereen die bij deze film betrokken was, had het naar zijn zin, en dat kan je duidelijk zien. Chris Hemsworth (Thor), Tom Hiddleston (Loki) en Mark Ruffalo (Hulk/Bruce Banner) zijn inmiddels bekende waarden voor Marvel, en ze zijn hier op hun best. Nieuwkomers Cate Blanchett (Hela) en Jeff Goldblum (Grandmaster) spelen schurken volgens het traditionele Marvel-boekje: Niet bijzonder diepgaand maar wel puur genot om naar te kijken. En de nieuwe heldin Tessa Thompson (Valkyrie) steelt iedere scene waar ze in zit. Solo: A Star Wars Story heeft wat gemist door haar niet te casten.

Hoezeer de acteurs echter ook hun best doen, een emotionele punch bevat Thor Ragnarok niet. Er gebeuren veel dramatische dingen, voor Thor persoonlijk en voor het Marvel-universum in zijn geheel. Maar door het overmatig gebruik van een humoristisch sausje voelen zware gebeurtenissen nooit als een ramp. Ook de oorsprong van schurk Hela zou een extra laag aan de film toe moeten voegen, maar hier laat men helaas een steek vallen.

Andere elementen van de film zijn dan weer bovengemiddeld. Kostuums zijn kleurig en vindingrijk. Special effects zorgen voor een aantal spectaculaire actiescenes. En de muziek van Mark Mothersbaugh brengt het geheel vakkundig samen.  Al met al is Thor Ragnarok een waardige toevoeging aan Marvel’s indrukwekkende repertoire. Hier en daar is er een minpuntje dat de Dondergod veroordeelt tot een plek bij de mindere goden, maar hij is zijn geld zeker meer dan waard.

Thor Ragnarok is de derde film in de Thor-reeks en de zeventiende in Marvel’s Cinematic Universe. Deze film, geregisseerd door Taika Waititi, vertelt het verhaal hoe Thor zich door een planeet vol gladiatoren moet vechten om zijn thuis, Asgard, terug te veroveren. Hoofdrollen zijn voor Chris Hemsworth, Tom Hiddleston, Mark Ruffalo, Tessa Thompson, Cate Blanchett, Jeff Goldblum, Idris Elba, en Anthony Hopkins. Thor Ragnarok draait vanaf donderdag 26 oktober in de bioscoop.

A.k.a. BoxerlessBossk Tien jaar geleden was hij nog een enorme nerd met veel te sterke meningen over Star Wars en comics. Nu is hij een enorme nerd met veel te sterke meningen over Star Wars en comics die wel eens berichten over Star Wars post op je favoriete website!

Lees verder
Sponsor
Klik om te reageren

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Filmrecensies

Review: Avengers Endgame

Geplaatst

op

Door

9 Score
Avengers: EndgameFilmtitel
24 april 2019Filmreleasedatum
Pluspunten
Euforisch en emotioneel
Precies alsof je een stripboek leest
De culminatie van 11 jaar films
Verbeterpunten
Niet genoeg tijd om iedereen de spotlight te geven
Plot heeft wat losse eindjes
Cijfer9

Het eind is in zicht. 22 films, verspreid over elf jaar, hebben allemaal hier naartoe geleid: Avengers Endgame. Grote kans natuurlijk dat je al weet of je deze film in de bios gaat zien of niet. En, gezien de record-brekende voorverkoop, grote kans dat het antwoord ja is. En dat je je ermee zal vermaken, zal ook vanzelfsprekend zijn. Maar kan Endgame je ook raken?

Nou, eh, ja. Drie of vier dozijn karakters in drie uur proppen zou niet moeten werken, maar dat doet het toch. Vooral de originele crew (Robert Downey Jr’s Iron Man, Chris Evans’ Captain America, Chris Hemsworth’s Thor, Mark Ruffalo’s Hulk, Scarlett Johansson’s Black Widow, en Jeremy Renner’s Hawkeye) krijgt genoeg te doen. En allen groeien ze ook verder, iets waar zeker niet iedere film in slaagt.

Maar wat doen ze dan? In Avengers Infinity War zagen we hoe superschurk Thanos (Josh Brolin) de helft van het universum uitroeide. In Endgame besluiten de Avengers om deze mensen te wreken door achter Thanos aan te gaan… En meer wil Marvel er in de promotie niet over kwijt, dus verklap ik het ook niet. Wat ik wél kan zeggen is dat de 2,5 uur na dit begin één grote achtbaanrit is, waarbij euforische hoogtepunten, angstaanjagende dalingen, en plotselinge wendingen elkaar in rap tempo opvolgen.

Qua toon is Endgame dan ook een luchtigere film dan Infinity War. Waar de verdoemenis vorig jaar steeds dichterbij kroop, viert hoop dit keer het voortij. De missie heeft meerdere hartverscheurende consequenties, maar de kenmerkende Marvel-humor ligt altijd op de loer. En mocht je recentelijk oudere Marvel-films gekeken hebben, dan word je zeker beloond. Naar praktisch iedere film wordt op een kleine of grote manier verwezen. Zelfs fans van wijlen tv-serie Agent Carter krijgen een verrassing voor hun kiezen.

Maar goed: Humor, verhaal, karakterisatie, in een comic-film blijven dat natuurlijk altijd slechts kersen op de taart die voornamelijk uit actie bestaat. En actie heeft Endgame genoeg. Gelukkig zelfs als het scherm krioelt van de personages overzichtelijk in beeld gebracht. Met nieuwe inventieve manieren om superkrachten te gebruiken en combineren. En momenten waar we collectief al jaren op gewacht hebben.

Kan Endgame dan niets fout doen? Vast wel. Door de focus te leggen op de originele Avengers (plus een paar toevoegingen) wordt de drukte ingedamd, maar het blijven veel personages en verhaallijnen om te jongleren. Soms is het dan ook even inkomen in wat iemand ook alweer aan het doen was. En hoewel die tijd wel nodig is, blijft drie uur toch ernstig lang. Op bluray (of straks op Disney+) zal menigeen toch weleens naar de volgende scene zappen. Maar als kroon op meer dan een decennium Marvel-films is Avengers Endgame perfect.

Avengers: Endgame is de 22e film in Marvel’s Cinematic Universe. De film is geschreven door Cristopher Markus en Stephen McFeely, en geregisseerd door de gebroeders Joe en Anthony Russo. Robert Downey Jr, Chris Hemsworth, Chris Evans, Mark Ruffalo, Scarlett Johansson, Jeremy Renner, Paul Rudd, Karen Gillan, Bradley Cooper, Brie Larson, Don Cheadle, Josh Brolin en vele anderen keren terug in hun eerdere Marvel-rollen. Avengers: Endgame draait vanaf nu in de Nederlandse bioscoop.

Lees verder

Filmrecensies

Review: Captain Marvel

Geplaatst

op

Door

Captain Marvel
8 Score
Captain MarvelFilmtitel
6 maart 2019Filmreleasedatum
Pluspunten
Interessante personages
Meeslepende actie
Technologisch hoogstandje
Verbeterpunten
Bekende structuur voor een Marvel-film
Niet essentieel voor het grotere verhaal
Cijfer8

Het Marvel Cinematic Universe is een uniek fenomeen in filmland. Waar wij Star Wars fans ons verwend voelen met een jaarlijkse film, pompt Marvel er drie uit. Toch boekt de franchise niet in op kwaliteit. Avengers: Infinity War werd geprezen en Black Panther sleepte zelfs een Oscar-nominatie voor Beste Film binnen. Het zal dan ook geen verrassing zijn dat Captain Marvel weer een schot in de roos is voor Marvel-fans.

Voor deze film doen we stap terug in de tijd naar de jaren ’90. Superhelden en schurken bestaan nog amper, Nick Fury (Samuel L Jackson) heeft nog twee ogen, vrouwelijke piloten zijn niet welkom in de gevechtszone, en computers zijn tergend langzaam. Na een ontsnapping aan gedaantewisselende aliens, de Skrulls, komt Kree-krijger Carol Danvers (Brie Larson) letterlijk uit de hemel op aarde vallen. Ze ontmoet SHIELD-agent Fury en de film verandert in een psychedelische buddy cop movie.

Een veel gehoorde klacht uit de trailers is dat Larson droog en kil lijkt. Hier rekent de film echter meteen mee af. Vanaf de eerste scene is het duidelijk dat Carol Danvers een charismatische en humoristische toevoeging aan het universum is. Naarmate ze meer over haar verleden ontdekt, krijgt het personage echter ook de diepgang die nodig is om de film echt te laten werken.
De rest van de cast is ook sterk. Nick Fury krijgt eindelijk een volledige film in de spotlight, en maakt het wachten meer dan waard. Andere uitblinkers zijn Rogue One‘s Ben Mendelsohn als gedaantewisselende schurk Telos en Lashana Lynch als Carol’s jeugdvriendin Maria Rambeau. En natuurlijk Goose, de poes die onbedoeld op de reis van haar leven gaat.

Het zal niet verrassend zijn dat Captain Marvel visueel een pareltje is. De wonderen van de ruimte worden afgewisseld met de aardse tonen die Amerika in de jaren ’90 met zich meebrengt. Grunge is duidelijk op zijn hoogtepunt. Het meest opmerkelijk is het special effect dat juist niet opvalt: Samuel L Jackson en Clark Gregg zijn voor deze film zo’n 25 jaar jonger gemaakt. Dankzij de ervaring opgedaan in eerdere films als Civil War en Ant-Man is de technologie geperfectioneerd. Wie weet, zal ook ons geliefde Star Wars in de toekomstig gretig van deze nieuwe mogelijkheid gebruik maken?

De eerder genoemde grunge esthetiek gaat verder in de muziek. De originele score dient zijn doel zonder ooit memorabel te worden, maar een aantal sleutelmomenten wordt bijgestaan door toepasselijke 90’s muziek. Hoewel Guardians of the Galaxy dit kunstje beter doet, is het ook in deze film een effectieve manier om scènes naar een hoger niveau te tillen.

De olifant in de kamer is natuurlijk het feit dat Captain Marvel de eerste film in dit universum is waar een vrouw de spotlight niet hoeft te delen. Gekoppeld met de vrouwelijke schrijvers betekent dit de meest feministische film in Marvel’s arsenaal. De politieke boodschap overschaduwt echter nooit het verhaal, zodat de film voor iedereen toegankelijk blijft. Bovenal is Captain Marvel toch “gewoon” een film over ontdekken wie je bent. Maar dan vakkundig bij elkaar gehouden door een cement van interessante karakters en flitsende actie.

Captain Marvel is de een-en-twintigste film in Marvel’s Cinematic Universe. De film is geschreven door Geneva Robertson Dworet en het regisseursduo Ryan Fleck en Anna Boden. Naast Brie Larson als de titelheldin zijn ook Samuel L Jackson, Jude Law, Ben Mendelsohn, Lashana Lynch, Djimon Hounsou, Lee Pace, Gemma Chan en Clark Gregg in de film te zien. Captain Marvel draait vanaf nu in de Nederlandse bioscoop.

Lees verder

Filmrecensies

Review: Ant-Man and the Wasp

Geplaatst

op

Door

7.3 Score
Ant-Man and the WaspFilmtitel
18-7-2018Filmreleasedatum
Pluspunten
Jason Aaron en John Cassaday
Volgt de Marvel formule perfect
Charmante en geloofwaardige hoofdpersonages
Humor
Verbeterpunten
Volgt de Marvel formule perfect
Niet genoeg screentime voor de schurken
Vergeetbaar
Cijfer7.3

Met Ant-Man and the Wasp heeft Marvel opnieuw een ongekende mijlpaal bereikt. Twintig films die zich allemaal afspelen in hetzelfde universum. Oefening baart kunst, zoals het gezegde gaat. En met een reeks hoogvliegers als Thor Ragnarok, Black Panther en Infinity War op zak, zijn de verwachtingen voor de nieuwste MCU film dan ook hooggespannen. Laat de tweede Ant-Man film zien dat de Marvel formule geperfectioneerd is?

Het antwoord is volmondig ja… maar ook nee. Ant-Man and the Wasp heeft alle standaard elementen van een Marvel film en is daardoor bijna automatisch het bekijken waard. De film is grappig, bomvol intense actie, en heeft het hart op de juiste plaats. Echter, het mist net een beetje innovatie, dat ingrediënt dat Ant-Man 2 naar een hoger niveau had kunnen tillen. Hierdoor is het eindresultaat minder dan de som der delen.

Die delen zelf zijn echter vermakelijk. Scott Lang/Ant-Man (Paul Rudd) draagt de film met zijn natuurlijke charme en komische timing. Beste vriend Luis (Michael Peña) steelt iedere scène. En Hannah John-Kamen speelt Ghost, een overtuigende schurk met een goede motivatie die helaas te weinig te doen krijgt om echt te schijnen. Wie wel de show steelt is Hope Van Dyne/Wasp, gespeeld door Evangeline Lilly. Waar Hope in de oorspronkelijke film nog een zijpersonage was, heeft ze haar naam in de titel van de film hier meer dan verdiend. Ze drijft de actie in zo’n beetje alle spannende scènes en doet dit met verve.

Deze actie zit verder goed in elkaar. De spanningsboog wordt eigenlijk nooit doorbroken. Echter, de gimmick van groei- en krimpkrachten is er wel een beetje af. Vooral gevechten tegen Ghost zijn eigenlijk vrij standaard met af en toe een keer krimpen (of phasen in het geval van Ghost) om een klap te ontwijken. Uiteindelijk diende de actie zijn doel, maar een dag later tijdens het schrijven van deze review staat me er weinig meer van bij.

Het verhaal is ook vrij standaard, al is het wel op een andere – kleinere – schaal dan de gemiddelde Marvel film. In plaats van het universum dat bedreigd wordt, heeft ieder personage persoonlijkere drijfveren. Hope en Hank Pym (Michael Douglas) zoeken hun verloren moeder/vrouw Janet Van Dyne (Michelle Pfeiffer). Scott probeert hierbij te helpen maar moet dit ondertussen jongleren met het voldoen aan de voorwaarden van zijn proeftijd zodat hij bij zijn dochter Cassie (Abby Ryder Fortson) kan zijn. Zelfs voor slechterik Ghost is de film puur een kwestie van overleven. Het is verfrissend maar voelt tegelijk ook een beetje als een stap terug.

Eigenlijk is Ant-Man and the Wasp goed te vergelijken met het ons welbekende Solo: A Star Wars Story. Beiden goede films die door een formulaïsch en kleinschalig script in de schaduw van grotere goden zullen staan. Niet essentieel, maar zeker je geld waard. Welke van de twee jouw voorkeur heeft, zal dus grotendeels liggen aan welke franchise je een warmer hart toedraagt. Voor mij persoonlijk wint Solo met kop en schouders deze race, maar een grotere Marvel fan zal hier anders over denken.

Ant-Man and the Wasp is de twintigste film in Marvel’s Cinematic Universe. De film is geschreven door Chris McKenna, Eric Sommers, Andrew Barrer, Gabriel Ferrari en Paul Rudd. De regie is door Peyton Reed op zich genomen. Terugkerende helden Paul Rudd, Evangeline Lilly, Michael Douglas en Michael Peña worden versterkt met Hanna John-Kamen, Laurence Fishburne, en Walton Goggins. Ant-Man and the Wasp draait vanaf 18 juli 2018 in de Nederlandse bioscoop.

Lees verder

Filmrecensies

Review Solo: A Star Wars Story

Geplaatst

op

Door

7 Score
SoloFilmtitel
23 mei 2018Filmreleasedatum
Pluspunten
Mooie designs van aliens en schepen
Verbeterpunten
Verhaal is te standaard
Cijfer7

A short time ago, not so far, far away… keek je uit naar nieuwe Star Wars films. Het was een happening, je telde af, je kampeerde voor de bioscoop… Hoe anders is dat nu, in een tijd waarin de meest recente film The Last Jedi het meest gehate Star Wars deel is en met een enorme verdeeldheid van de fanbase. Is Disney verkeerd bezig? Slaat men door in hun politieke correctheid? Drijft de franchise te ver weg van haar ‘Saturday morning serial swashbuckling Sci-Fi fantasy’ roots?

In diverse opzichten was Solo: A Star Wars Story de ‘last hope’ voor velen: original trilogy personages, een regisseur die al in 1973 met Star Wars bedenker George Lucas samenwerkte (en in ’99 eigenlijk The Phantom Menace zou regisseren), de scriptschrijver van The Empire Strikes Back. Maar toch… als enorme fan van de oude Expanded Universe en trouwe George Lucas aanhanger ging ik ondanks al deze op papier positieve punten op 17 mei niet geheel gerust richting de pers première van de alweer 4e (!) Star Wars spin-off film en de 12e live action film in totaal.

Was mijn ‘bad feeling about this’ terecht? In ieder geval niet vanwege de zojuist genoemde zaken. Solo: A Star Wars Story is een prima film, maar er had zoveel meer ingezeten.

Allereerst het verhaal in het kort: Han (Alden Ehrenreich) en Qi’ra (Emilia Clarke) zijn twee wezen die opgroeien op Corellia. Ze dromen om van de planeet af te komen, maar voordat dit lukt raken ze elkaar kwijt. Jaren later kruisen hun paden weer als Han de Imperial Navy verlaat en met zijn nieuwe kameraden Beckett (Woody Harrelson) en Chewbacca (Joonas Suotamo) op pad wordt gestuurd door crimelord Dryden Vos (Paul Bettany). Hun opdracht: Lando Calrissian (Donald Glover) overhalen om samen met zijn schip – de Millennium Falcon – op Kessel een voorraad kostbare brandstof te stelen.

Laten we beginnen met de acteurs waarbij Glover, Clarke en Harrelson er bovenuit steken. Hoewel Donald Glover geen ‘black Clark Gable’ (zoals Billy Dee Williams werd genoemd) is, zet hij een uitstekende Lando neer en weet de stem en intonatie van BDW op momenten akelig goed te benaderen. Woody Harrelson past perfect in het rijtje Liam Neeson, Sir Alec Guinness en Christopher Lee: ervaren topacteurs die niet teleurstellen. De voormalig barman van Cheers die in de 90’s bewees dat ‘blanke mannen wél kunnen springen’ is een absolute aanwinst in de Star Wars familie. En dan was er nog Emilia Clarke die de beeldschone Qi’ra speelt. Wat mij betreft na Carrie ‘Leia’ Fisher de beste vrouwelijke rol in een Star Wars film ooit.

Om de vertolking van de titelrol was vanaf het moment dat deze film werd aangekondigd al veel te doen. Veel acteurs werden genoemd maar uiteindelijk kreeg Alden Ehrenreich de rol en had hij de onmogelijke taak om de rol die Harrison Ford groot heeft gemaakt te spelen. Alhoewel het acteerwerk prima is had ik soms toch moeite om hem als Solo te zien, met name vanwege zijn looks. Ehrenreich is absoluut geen dead ringer van Ford wat de geloofwaardigheid niet altijd ten goede kwam, al heeft hij wel enkele Ford trekjes en poses goed overgenomen.

Qua bijrollen was Val (Thandie Newton) solide, is de voor gelijke droidrechten opkomende L3-37 (Phoebe Waller-Bridge) minder irritant dan gevreesd maar vond ik de als een Looney Tunes personage klinkende Rio Durant (John Favreau) een misser, puur vanwege de cartoony stem.

Zoals bekend werden de oorspronkelijke regisseurs Lord en Miller uit hun functie gezet en vervangen door veteraan Howard wat tot reshoots leidde en het een race werd om de film tijdig af te krijgen. Ik heb geen idee of dit de reden is dat de film er soms simpel uit ziet. Een voorbeeld: in 1983 zag de huisvesting van crimelord Jabba the Hutt er imposant uit. Nu, 35 jaar later ziet het vliegende paleisje van Dryden Vos er maar simpel uit met een set die je in een aflevering van Doctor Who ook zou zien. Geen probleem op zich, maar van een Star Wars film verwacht je toch wat extra’s, een wow-factor. Opvallend is dan ook de afwezigheid de gebruikelijke spektakelscenes in de ruimte. De film bevat er maar één, waarbij de omgeving ook nog eens een soort mistveld is. Hierdoor zijn de voor Star Wars zo kenmerkende ruimteschepen ook schaars. De eerder genoemde Bettany zou oorspronkelijk niet in de film zitten maar verving Michael K. Williams die bij de reshoots niet aanwezig kon zijn. Williams’ Dryden Vos zou oorspronkelijk een CGI personage zijn wat vast visueel boeiender geweest zou zijn dan de Bettany versie: een mens(achtige?) wiens gezicht vele krassen heeft.

Een van de grootste pluspunten en tegelijk ook minpunten van de film is het script. Het verhaal voegt niks toe aan de Star Wars reeks (wat velen direct jammerlijk zullen vinden) maar dit laatste zorgt er naar mijn mening juist voor dat het een relaxte film is die gewoon lekker wegkijkt. Niks hoogdravends maar een leuke avonturenfilm in de ruimte. Dat de film overloopt van verwijzingen naar zaken uit boeken (Brian Daley’s Solo reeks én de Lando trilogie van L. Neil Smith uit de jaren ’80), animatieseries (we zien een ras uit Clone Wars én ontdekken het lot van een Clone Wars personage) en zelfs obscure computerspellen uit de jaren ’90 maakt het voor de diehard fan een feest der herkenning. Tevens heeft men een behoorlijke en niet zo subtiele verrassing in petto. Dit laatste zullen de fans die alles netjes bijhouden wel kunnen waarderen, maar ik vrees dat personen die alleen de films kijken er enorm van in de war raken en zelfs (vanwege ontbrekende kennis) gaan roepen dat het niet kan (op Twitter heb ik al soortgelijke reacties gezien).

Solo: A Star Wars Story is geen meesterwerk geworden maar is ook absoluut niet de flop die velen een jaar geleden verwacht hadden. Verwacht je een nieuwe Star Wars classic dan zul je bedrogen uitkomen. Ga je zonder torenhoge verwachtingen naar de bios om een leuke zomerblockbuster te zien dan zit je goed met deze ‘Saturday morning serial swashbuckling Sci-Fi fantasy’ die van de vier Disneyfilms het dichtst bij de oorspronkelijke roots komt.

Solo: A Star Wars Story zal vanaf 23 mei 2018 in de bioscopen te zien zijn. De film is geschreven door Lawrence en Jon Kasdan, en de regie wordt door Ron Howard op zich genomen. Het zal het debuut zijn van Alden Ehrenreich als de iconische smokkelaar Han Solo. Ook Donald Glover (Lando Calrissian), Woody Harrelson (Beckett), Emilia Clarke (Qi’ra), Paul Bettany (Dryden Vos), Linda Hunt (Lady Proxima), Thandie Newton (Val), Phoebe Waller-Bridge (L3-37) en Joonas Suotamo (Chewbacca) zullen in de film te bewonderen zijn.

Lees verder
Sponsor
Sponsor