Social Media

Filmrecensies

Review Star Wars: The Last Jedi

Geplaatst

op

9.3 Score
The Last JediFilmtitel
13 december 2017Filmreleasedatum
Pluspunten
Spectaculair
Acteerprestaties
Verrassend
Verbeterpunten
Aparte plotkeuzes
Maakt het lastig voor Episode IX
Gebrek aan traditionele 'wipes'
Cijfer9.3

Ik heb erg uitgekeken naar de Last Jedi merchandise. Ik heb erg uitgekeken naar de Last Jedi film. En ik heb er ook naar uitgekeken om de Last Jedi review te schrijven. De eerste twee waren fantastisch (onze spoilervrije reacties op de film vlak na de voorstelling van gisteren kun je tevens hier vinden). Alleen de review valt een beetje tegen.
Hoe dat komt? Het is haast onmogelijk voor mij om in te schatten hoe er in de volksmond op gereageerd gaat worden. De dialogen zijn scherp, de acteurs in topvorm, de cinematografie is prachtig. Daar ligt het allemaal niet aan. Het verhaal neemt echter wat opmerkelijke wendingen. Voor mij persoonlijk werken deze allemaal, maar ik kan me voorstellen dat dit niet voor iedereen zal gelden.

Laten we positief beginnen; Dat is namelijk niet moeilijk. Schrijver en regisseur Rian Johnson snapt precies wat wij allemaal zo tof vinden aan Star Wars. Als je puur in de bioscoop zit om X-wings op spectaculaire wijze TIE fighters neer te zien halen, heeft je kaartje zijn waarde in het eerste kwartier al bewezen. De blasters vliegen je om je oren, en de film bevat misschien wel het beste gevecht met lichtzwaarden dat ooit op beeld is vast gelegd. Het is twee-en-een-half uur pure adrenaline die je beetpakt en niet meer los laat.

Wie echter bang is dat The Last Jedi zich teveel aan de vaste Star Wars formule houdt kan gerust ademhalen. Walkers op een witte planeet is een van de weinige overeenkomsten met Empire Strikes Back. Als je de film met een eerder Star Wars deel moet vergelijken, is Return of the Jedi een betere kandidaat. Maar structureel lijkt The Last Jedi meer op Mad Max Fury Road dan op een van zijn voorgangers. De First Order zit de Resistance op de hielen, en het gevoel dat het ieder moment over kan zijn is dan ook alom aanwezig. Dit houdt de spanning er goed in.

Johnson maakt de film natuurlijk niet in zijn eentje. Hij wordt bijgestaan door een cast en crew die alles geeft. Daisy Ridley, Mark Hamill en Adam Driver geven allen performances die in een ‘serieuzere’ film bekroond zouden kunnen worden met awards. Carrie Fisher, John Boyega, Oscar Isaac, Domhnall Gleeson en Andy Serkis krijgen ook allemaal meer om te doen dan in The Force Awakens. En dit doen ze dat ook met bravoure. De nieuwkomers zijn welkome toevoegingen aan het universum, en hiervan is Kelly Marie Tran’s Rose de uitschieter. Het personage krijgt een arc waar vele anderen meerdere films voor nodig zouden hebben, en de actrice laat haar zo natuurlijk overkomen dat het lijkt alsof we Rose al jaren kennen.

Ook achter de schermen wordt er vakwerk geleverd. John Williams’ hemelse klanken tillen iedere scene naar een hoger niveau – ook al moet ik bekennen geen herkenbare nieuwe melodieën in mijn hoofd te hebben zitten. Kostuums zijn prachtig, evenals de nieuwe aliens waar we in de elitaire stad Canto Bight kennis mee maken. De special effects vallen niet op, wat ik beschouw als het grootste compliment dat je die afdeling kan geven. En cinematograaf Steve Yedlin vindt precies de juiste hoeken en lichtval om het allemaal zo spectaculair mogelijk op je netvlies te branden.

Zoals gezegd is het echter geen perfecte film. Helaas zijn bijna alle minpunten aan spoilers onderhevig, dus zul je ze hier niet lezen. Laten we het er op houden dat niet alle beslissingen van personages even logisch aanvoelen. En de manier waarop het verhaal wordt afgesloten zorgt dat JJ Abrams nog een hele klus heeft aan het schrijven van een logisch script voor Episode IX. De problemen achter de schermen bij die film zijn opeens een stuk duidelijker.

Desalniettemin zal het geen verrassing zijn dat deze Star Wars site je vertelt dat je The Last Jedi zo snel mogelijk moet zien. Het is een toevoeging aan de saga waar we nog jaren, zoniet decennia over zullen blijven praten. Episode VIII stelt hoge verwachtingen voor de toekomst van Star Wars.

Star Wars: The Last Jedi, geschreven en geregisseerd door Rian Johnson, verschijnt 13 december 2017 in de Nederlandse bioscopen. In de film keren sterren Mark Hamill, Daisy Ridley, John Boyega, Oscar Isaac, en Adam Driver terug als hun personages uit The Force Awakens. Het zal het debuut zijn van Kelly Marie Tran als Rose Tico, Benicio Del Toro als DJ, en Laura Dern als Amilyn Holdo. Tevens zal het de zwanenzang zijn van Carrie Fisher.

A.k.a. BoxerlessBossk Tien jaar geleden was hij nog een enorme nerd met veel te sterke meningen over Star Wars en comics. Nu is hij een enorme nerd met veel te sterke meningen over Star Wars en comics die wel eens berichten over Star Wars post op je favoriete website!

Lees verder
Advertentie
6 Comments

6 Comments

  1. E-J

    12 december 2017 at 18:09

    Prima recensie Wesley, ik sluit me er volledig bij aan

  2. Frederic

    12 december 2017 at 19:30

    Ben zelf een stuk kritischer.
    De humor was bijvoorbeeld teveel aanwezig waardoor de film zichzelf niet serieus leek te nemen.
    Daarnaast was de pace van de film erg schommelig. Voor de fans waren er inderdaad ook te weinig echte SW momenten die effectief waren.
    En laten we eerlijk zijn verhaaltechnisch werd niet veel aangeboden.
    The force awakens was op dat vlak veel spannender en bracht het verhaal echt verder.

    • Wesley

      12 december 2017 at 21:02

      De humor vond ik juist veel ingetogener dan bij zijn directe voorganger.
      Verder gebeurt er plot-technisch misschien niet zo heel veel, er gebeurt des te meer character development, en dat is nou precies Star Wars’ grootste kracht voor mij persoonlijk.

      Maar ieder wat wils natuurlijk =)

  3. Ramon

    13 december 2017 at 15:51

    “Er gebeurt des te meer character development?” Dat vond ik nou het grootste minpunt, totaal niet aanwezig…..:(

  4. Mathijs

    14 december 2017 at 13:02

    Ik vond het oprecht een van de slechtste SW films tot nu toe. Met her en der wat interessante character development en de rest een groot Marvel/Harry Potter wannabe festijn.

  5. Powerdroid

    15 december 2017 at 12:19

    De film was met momenten spannend, onverwacht en met een droevige ondertoon. Ook een beetje Disney en Oliver Twist haha. Ik moet hem nog een keer zien voor een volledige impact.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Filmrecensies

Review: The Rise of Skywalker

Maakt de laatste film in de Skywalker saga de verwachtingen waar?

Geplaatst

op

Door

The Rise of Skywalker
5.7 Score
The Rise of SkywalkerFilmtitel
18 december 2019Filmreleasedatum
Pluspunten
Blasters en lichtzwaarden
Personages waar je van houdt
D-O
Verbeterpunten
Meer een afsluiter dan een film met een eigen visie
Personages zijn niet consequent
Ondermijnt eerdere films lichtelijk
Cijfer5.7

De raarste dingen kunnen gebeuren in Star Wars. Een boerenjongen kan een ruimtestation opblazen. Een jonge slaaf kan de ultieme oorlogsheld en later oorlogsmisdadiger worden. Twee jonge mensen kunnen door de Force over miljoenen kilometers met elkaar verbonden worden.
Met The Rise of Skywalker (TRoS) is er echter iets gebeurd dat ik niet voor mogelijk had gehouden. Ik heb me namelijk niet echt vermaakt.

Stop! Annuleer niet meteen je tickets. Ik denk namelijk niet dat de film objectief verschrikkelijk is. Het plot is ingewikkelder dan noodzakelijk en karaktermotivaties zijn niet altijd even logisch. Echter scoort de film op vele andere punten gewoon een dikke voldoende. Maar zoals iedere Star Wars film maakt TRoS keuzes waar niet iedereen het mee eens zal zijn. En waar The Last Jedi sommigen in het verkeerde keelgat schoot, was het bij Rise mijn beurt om het oneens te zijn met het gros van de keuzes.

De vergelijking met TLJ maak ik expres. The Rise of Skywalker lijkt namelijk in alles een manier om de zieltjes terug te winnen die de laatste jaren ontevreden zijn geworden. En wat je ook van de vorige cinematische uitstapjes vond, dat komt deze film niet ten goede. Zo’n beetje alle grote momenten uit The Last Jedi worden omgedraaid of gepersifleerd. Terwijl de referenties aan de originele trilogie veelvuldig en zeer voorspelbaar worden. Het is zonde als een film zich zo spiegelt aan dat wat er voor is gekomen in plaats van een eigen identiteit te creëren.

Hier zien we Rey en Kylo in de troonzaal van de Deathstar staan, voor de troon van Palpatine. Dit lijkt te bevestigen dat dit de tweede Death Star is waarbij dit de kamer zou zijn waar Luke en Vader voor de laatste keer de confrontatie aangingen en waar Palpatine een duik richting reactor core nam.

Maar goed, het verhaal dus. Ultieme slechterik Palpatine is terug, en het is aan Rey, Finn, Poe en schurk Kylo Ren om hun plaats in de strijd om het universum te vinden. En dat is hoever ik kom zonder spoilers te delen.
Wat ik wel kan vermelden is dat deze ogenschijnlijk simpele stand van zaken uitmondt in een wirwar van nieuwe personages en plot devices die je bij moet houden. Na alle uitleg in het begin komt de film op stoom en volgt er wel een stroom aan epische typische Star Wars momenten. Als de lichtzwaarden kletteren kun je het niet helpen dat er een brede lach op je gezicht verschijnt.

Dat kletteren doen ze uiteraard weer in een presentatie die audiovisueel top is. Alle special effects zien er goed uit, componist John Williams heeft weer een topper van een soundtrack afgeleverd, en de geluidseffecten voelen alsof ze in het Star Wars universum thuis horen. Het enige dat enigszins afleidt zijn de momenten met Leia. Het is merkbaar dat er oud beeld- en geluidsmateriaal is gebruikt om de laatste rol van Carrie Fisher mogelijk te maken. Maar men had weinig andere keus dan het op deze manier op te lossen, dus dat neem ik ze ook niet geheel kwalijk.

Ook de acteerprestaties zullen geen verrassing zijn. Adam Driver is wederom beter dan een Star Wars film verdient. Ook het trio Ridley, Boyega en Isaac imponeert. Ze delen in deze film eindelijk scenes met z’n drieën, en het voelt meteen alsof het nooit anders is geweest. De andere acteurs krijgen minder om te doen, maar doen daardoor niet voor de rest onder. Zeker Ian McDiarmid als Palpatine heeft er duidelijk plezier in om weer een oerslechte eikel te spelen.

Alles bij elkaar vind ik het weer moeilijk om te zeggen wat de algemene indruk van deze film zal zijn. Zelf vind ik het alles behalve een perfecte afsluiter van de Star Wars saga. Maar er is ruimte voor anderen om een totaal andere mening te hebben. En laten we eerlijk zijn… Als je deze review leest, is er toch geen kans dat je na 42 jaar opbouw deze film aan je voorbij laat gaan? Ga het zeker zelf zien, moge het je beter afgaan dan mij.

Star Wars: The Rise of Skywalker is de negende en voorlopig laatste film in de Skywalker Saga. De film wordt geregisseerd door JJ Abrams en geschreven door Abrams en Chris Terrio. De cast bestaat o.a. uit Daisy Ridley, Adam Driver, John Boyega, Oscar Isaac, Anthony Daniels, Billy Dee Williams, Ian McDiarmid en Naomi Ackie. De film draait vanaf 18 december in de Belgische en Nederlandse bioscopen.

Dan een mooi shot van Rey en Chewie achter de knoppen van de Millennium Falcon terwijl Poe, Finn en C-3PO de cockpit binnen komen lopen en gaan zitten. Het is mooi om te zien dat Rey en Chewie zich er op hun gemak lijken te voelen.

Lees verder

Filmrecensies

Review: Avengers Endgame

Geplaatst

op

Door

9 Score
Avengers: EndgameFilmtitel
24 april 2019Filmreleasedatum
Pluspunten
Euforisch en emotioneel
Precies alsof je een stripboek leest
De culminatie van 11 jaar films
Verbeterpunten
Niet genoeg tijd om iedereen de spotlight te geven
Plot heeft wat losse eindjes
Cijfer9

Het eind is in zicht. 22 films, verspreid over elf jaar, hebben allemaal hier naartoe geleid: Avengers Endgame. Grote kans natuurlijk dat je al weet of je deze film in de bios gaat zien of niet. En, gezien de record-brekende voorverkoop, grote kans dat het antwoord ja is. En dat je je ermee zal vermaken, zal ook vanzelfsprekend zijn. Maar kan Endgame je ook raken?

Nou, eh, ja. Drie of vier dozijn karakters in drie uur proppen zou niet moeten werken, maar dat doet het toch. Vooral de originele crew (Robert Downey Jr’s Iron Man, Chris Evans’ Captain America, Chris Hemsworth’s Thor, Mark Ruffalo’s Hulk, Scarlett Johansson’s Black Widow, en Jeremy Renner’s Hawkeye) krijgt genoeg te doen. En allen groeien ze ook verder, iets waar zeker niet iedere film in slaagt.

Maar wat doen ze dan? In Avengers Infinity War zagen we hoe superschurk Thanos (Josh Brolin) de helft van het universum uitroeide. In Endgame besluiten de Avengers om deze mensen te wreken door achter Thanos aan te gaan… En meer wil Marvel er in de promotie niet over kwijt, dus verklap ik het ook niet. Wat ik wél kan zeggen is dat de 2,5 uur na dit begin één grote achtbaanrit is, waarbij euforische hoogtepunten, angstaanjagende dalingen, en plotselinge wendingen elkaar in rap tempo opvolgen.

Qua toon is Endgame dan ook een luchtigere film dan Infinity War. Waar de verdoemenis vorig jaar steeds dichterbij kroop, viert hoop dit keer het voortij. De missie heeft meerdere hartverscheurende consequenties, maar de kenmerkende Marvel-humor ligt altijd op de loer. En mocht je recentelijk oudere Marvel-films gekeken hebben, dan word je zeker beloond. Naar praktisch iedere film wordt op een kleine of grote manier verwezen. Zelfs fans van wijlen tv-serie Agent Carter krijgen een verrassing voor hun kiezen.

Maar goed: Humor, verhaal, karakterisatie, in een comic-film blijven dat natuurlijk altijd slechts kersen op de taart die voornamelijk uit actie bestaat. En actie heeft Endgame genoeg. Gelukkig zelfs als het scherm krioelt van de personages overzichtelijk in beeld gebracht. Met nieuwe inventieve manieren om superkrachten te gebruiken en combineren. En momenten waar we collectief al jaren op gewacht hebben.

Kan Endgame dan niets fout doen? Vast wel. Door de focus te leggen op de originele Avengers (plus een paar toevoegingen) wordt de drukte ingedamd, maar het blijven veel personages en verhaallijnen om te jongleren. Soms is het dan ook even inkomen in wat iemand ook alweer aan het doen was. En hoewel die tijd wel nodig is, blijft drie uur toch ernstig lang. Op bluray (of straks op Disney+) zal menigeen toch weleens naar de volgende scene zappen. Maar als kroon op meer dan een decennium Marvel-films is Avengers Endgame perfect.

Avengers: Endgame is de 22e film in Marvel’s Cinematic Universe. De film is geschreven door Cristopher Markus en Stephen McFeely, en geregisseerd door de gebroeders Joe en Anthony Russo. Robert Downey Jr, Chris Hemsworth, Chris Evans, Mark Ruffalo, Scarlett Johansson, Jeremy Renner, Paul Rudd, Karen Gillan, Bradley Cooper, Brie Larson, Don Cheadle, Josh Brolin en vele anderen keren terug in hun eerdere Marvel-rollen. Avengers: Endgame draait vanaf nu in de Nederlandse bioscoop.

Lees verder

Filmrecensies

Review: Captain Marvel

Geplaatst

op

Door

Captain Marvel
8 Score
Captain MarvelFilmtitel
6 maart 2019Filmreleasedatum
Pluspunten
Interessante personages
Meeslepende actie
Technologisch hoogstandje
Verbeterpunten
Bekende structuur voor een Marvel-film
Niet essentieel voor het grotere verhaal
Cijfer8

Het Marvel Cinematic Universe is een uniek fenomeen in filmland. Waar wij Star Wars fans ons verwend voelen met een jaarlijkse film, pompt Marvel er drie uit. Toch boekt de franchise niet in op kwaliteit. Avengers: Infinity War werd geprezen en Black Panther sleepte zelfs een Oscar-nominatie voor Beste Film binnen. Het zal dan ook geen verrassing zijn dat Captain Marvel weer een schot in de roos is voor Marvel-fans.

Voor deze film doen we stap terug in de tijd naar de jaren ’90. Superhelden en schurken bestaan nog amper, Nick Fury (Samuel L Jackson) heeft nog twee ogen, vrouwelijke piloten zijn niet welkom in de gevechtszone, en computers zijn tergend langzaam. Na een ontsnapping aan gedaantewisselende aliens, de Skrulls, komt Kree-krijger Carol Danvers (Brie Larson) letterlijk uit de hemel op aarde vallen. Ze ontmoet SHIELD-agent Fury en de film verandert in een psychedelische buddy cop movie.

Een veel gehoorde klacht uit de trailers is dat Larson droog en kil lijkt. Hier rekent de film echter meteen mee af. Vanaf de eerste scene is het duidelijk dat Carol Danvers een charismatische en humoristische toevoeging aan het universum is. Naarmate ze meer over haar verleden ontdekt, krijgt het personage echter ook de diepgang die nodig is om de film echt te laten werken.
De rest van de cast is ook sterk. Nick Fury krijgt eindelijk een volledige film in de spotlight, en maakt het wachten meer dan waard. Andere uitblinkers zijn Rogue One‘s Ben Mendelsohn als gedaantewisselende schurk Telos en Lashana Lynch als Carol’s jeugdvriendin Maria Rambeau. En natuurlijk Goose, de poes die onbedoeld op de reis van haar leven gaat.

Het zal niet verrassend zijn dat Captain Marvel visueel een pareltje is. De wonderen van de ruimte worden afgewisseld met de aardse tonen die Amerika in de jaren ’90 met zich meebrengt. Grunge is duidelijk op zijn hoogtepunt. Het meest opmerkelijk is het special effect dat juist niet opvalt: Samuel L Jackson en Clark Gregg zijn voor deze film zo’n 25 jaar jonger gemaakt. Dankzij de ervaring opgedaan in eerdere films als Civil War en Ant-Man is de technologie geperfectioneerd. Wie weet, zal ook ons geliefde Star Wars in de toekomstig gretig van deze nieuwe mogelijkheid gebruik maken?

De eerder genoemde grunge esthetiek gaat verder in de muziek. De originele score dient zijn doel zonder ooit memorabel te worden, maar een aantal sleutelmomenten wordt bijgestaan door toepasselijke 90’s muziek. Hoewel Guardians of the Galaxy dit kunstje beter doet, is het ook in deze film een effectieve manier om scènes naar een hoger niveau te tillen.

De olifant in de kamer is natuurlijk het feit dat Captain Marvel de eerste film in dit universum is waar een vrouw de spotlight niet hoeft te delen. Gekoppeld met de vrouwelijke schrijvers betekent dit de meest feministische film in Marvel’s arsenaal. De politieke boodschap overschaduwt echter nooit het verhaal, zodat de film voor iedereen toegankelijk blijft. Bovenal is Captain Marvel toch “gewoon” een film over ontdekken wie je bent. Maar dan vakkundig bij elkaar gehouden door een cement van interessante karakters en flitsende actie.

Captain Marvel is de een-en-twintigste film in Marvel’s Cinematic Universe. De film is geschreven door Geneva Robertson Dworet en het regisseursduo Ryan Fleck en Anna Boden. Naast Brie Larson als de titelheldin zijn ook Samuel L Jackson, Jude Law, Ben Mendelsohn, Lashana Lynch, Djimon Hounsou, Lee Pace, Gemma Chan en Clark Gregg in de film te zien. Captain Marvel draait vanaf nu in de Nederlandse bioscoop.

Lees verder

Filmrecensies

Review: Ant-Man and the Wasp

Geplaatst

op

Door

7.3 Score
Ant-Man and the WaspFilmtitel
18-7-2018Filmreleasedatum
Pluspunten
Jason Aaron en John Cassaday
Volgt de Marvel formule perfect
Charmante en geloofwaardige hoofdpersonages
Humor
Verbeterpunten
Volgt de Marvel formule perfect
Niet genoeg screentime voor de schurken
Vergeetbaar
Cijfer7.3

Met Ant-Man and the Wasp heeft Marvel opnieuw een ongekende mijlpaal bereikt. Twintig films die zich allemaal afspelen in hetzelfde universum. Oefening baart kunst, zoals het gezegde gaat. En met een reeks hoogvliegers als Thor Ragnarok, Black Panther en Infinity War op zak, zijn de verwachtingen voor de nieuwste MCU film dan ook hooggespannen. Laat de tweede Ant-Man film zien dat de Marvel formule geperfectioneerd is?

Het antwoord is volmondig ja… maar ook nee. Ant-Man and the Wasp heeft alle standaard elementen van een Marvel film en is daardoor bijna automatisch het bekijken waard. De film is grappig, bomvol intense actie, en heeft het hart op de juiste plaats. Echter, het mist net een beetje innovatie, dat ingrediënt dat Ant-Man 2 naar een hoger niveau had kunnen tillen. Hierdoor is het eindresultaat minder dan de som der delen.

Die delen zelf zijn echter vermakelijk. Scott Lang/Ant-Man (Paul Rudd) draagt de film met zijn natuurlijke charme en komische timing. Beste vriend Luis (Michael Peña) steelt iedere scène. En Hannah John-Kamen speelt Ghost, een overtuigende schurk met een goede motivatie die helaas te weinig te doen krijgt om echt te schijnen. Wie wel de show steelt is Hope Van Dyne/Wasp, gespeeld door Evangeline Lilly. Waar Hope in de oorspronkelijke film nog een zijpersonage was, heeft ze haar naam in de titel van de film hier meer dan verdiend. Ze drijft de actie in zo’n beetje alle spannende scènes en doet dit met verve.

Deze actie zit verder goed in elkaar. De spanningsboog wordt eigenlijk nooit doorbroken. Echter, de gimmick van groei- en krimpkrachten is er wel een beetje af. Vooral gevechten tegen Ghost zijn eigenlijk vrij standaard met af en toe een keer krimpen (of phasen in het geval van Ghost) om een klap te ontwijken. Uiteindelijk diende de actie zijn doel, maar een dag later tijdens het schrijven van deze review staat me er weinig meer van bij.

Het verhaal is ook vrij standaard, al is het wel op een andere – kleinere – schaal dan de gemiddelde Marvel film. In plaats van het universum dat bedreigd wordt, heeft ieder personage persoonlijkere drijfveren. Hope en Hank Pym (Michael Douglas) zoeken hun verloren moeder/vrouw Janet Van Dyne (Michelle Pfeiffer). Scott probeert hierbij te helpen maar moet dit ondertussen jongleren met het voldoen aan de voorwaarden van zijn proeftijd zodat hij bij zijn dochter Cassie (Abby Ryder Fortson) kan zijn. Zelfs voor slechterik Ghost is de film puur een kwestie van overleven. Het is verfrissend maar voelt tegelijk ook een beetje als een stap terug.

Eigenlijk is Ant-Man and the Wasp goed te vergelijken met het ons welbekende Solo: A Star Wars Story. Beiden goede films die door een formulaïsch en kleinschalig script in de schaduw van grotere goden zullen staan. Niet essentieel, maar zeker je geld waard. Welke van de twee jouw voorkeur heeft, zal dus grotendeels liggen aan welke franchise je een warmer hart toedraagt. Voor mij persoonlijk wint Solo met kop en schouders deze race, maar een grotere Marvel fan zal hier anders over denken.

Ant-Man and the Wasp is de twintigste film in Marvel’s Cinematic Universe. De film is geschreven door Chris McKenna, Eric Sommers, Andrew Barrer, Gabriel Ferrari en Paul Rudd. De regie is door Peyton Reed op zich genomen. Terugkerende helden Paul Rudd, Evangeline Lilly, Michael Douglas en Michael Peña worden versterkt met Hanna John-Kamen, Laurence Fishburne, en Walton Goggins. Ant-Man and the Wasp draait vanaf 18 juli 2018 in de Nederlandse bioscoop.

Lees verder