fbpx
Social Media

Filmrecensies

Review Star Wars: The Last Jedi

Geplaatst

op

9.3 Score
The Last JediFilmtitel
13 december 2017Filmreleasedatum
Pluspunten
Spectaculair
Acteerprestaties
Verrassend
Verbeterpunten
Aparte plotkeuzes
Maakt het lastig voor Episode IX
Gebrek aan traditionele 'wipes'
Cijfer9.3

Ik heb erg uitgekeken naar de Last Jedi merchandise. Ik heb erg uitgekeken naar de Last Jedi film. En ik heb er ook naar uitgekeken om de Last Jedi review te schrijven. De eerste twee waren fantastisch (onze spoilervrije reacties op de film vlak na de voorstelling van gisteren kun je tevens hier vinden). Alleen de review valt een beetje tegen.
Hoe dat komt? Het is haast onmogelijk voor mij om in te schatten hoe er in de volksmond op gereageerd gaat worden. De dialogen zijn scherp, de acteurs in topvorm, de cinematografie is prachtig. Daar ligt het allemaal niet aan. Het verhaal neemt echter wat opmerkelijke wendingen. Voor mij persoonlijk werken deze allemaal, maar ik kan me voorstellen dat dit niet voor iedereen zal gelden.

Laten we positief beginnen; Dat is namelijk niet moeilijk. Schrijver en regisseur Rian Johnson snapt precies wat wij allemaal zo tof vinden aan Star Wars. Als je puur in de bioscoop zit om X-wings op spectaculaire wijze TIE fighters neer te zien halen, heeft je kaartje zijn waarde in het eerste kwartier al bewezen. De blasters vliegen je om je oren, en de film bevat misschien wel het beste gevecht met lichtzwaarden dat ooit op beeld is vast gelegd. Het is twee-en-een-half uur pure adrenaline die je beetpakt en niet meer los laat.

Wie echter bang is dat The Last Jedi zich teveel aan de vaste Star Wars formule houdt kan gerust ademhalen. Walkers op een witte planeet is een van de weinige overeenkomsten met Empire Strikes Back. Als je de film met een eerder Star Wars deel moet vergelijken, is Return of the Jedi een betere kandidaat. Maar structureel lijkt The Last Jedi meer op Mad Max Fury Road dan op een van zijn voorgangers. De First Order zit de Resistance op de hielen, en het gevoel dat het ieder moment over kan zijn is dan ook alom aanwezig. Dit houdt de spanning er goed in.

Johnson maakt de film natuurlijk niet in zijn eentje. Hij wordt bijgestaan door een cast en crew die alles geeft. Daisy Ridley, Mark Hamill en Adam Driver geven allen performances die in een ‘serieuzere’ film bekroond zouden kunnen worden met awards. Carrie Fisher, John Boyega, Oscar Isaac, Domhnall Gleeson en Andy Serkis krijgen ook allemaal meer om te doen dan in The Force Awakens. En dit doen ze dat ook met bravoure. De nieuwkomers zijn welkome toevoegingen aan het universum, en hiervan is Kelly Marie Tran’s Rose de uitschieter. Het personage krijgt een arc waar vele anderen meerdere films voor nodig zouden hebben, en de actrice laat haar zo natuurlijk overkomen dat het lijkt alsof we Rose al jaren kennen.

Ook achter de schermen wordt er vakwerk geleverd. John Williams’ hemelse klanken tillen iedere scene naar een hoger niveau – ook al moet ik bekennen geen herkenbare nieuwe melodieën in mijn hoofd te hebben zitten. Kostuums zijn prachtig, evenals de nieuwe aliens waar we in de elitaire stad Canto Bight kennis mee maken. De special effects vallen niet op, wat ik beschouw als het grootste compliment dat je die afdeling kan geven. En cinematograaf Steve Yedlin vindt precies de juiste hoeken en lichtval om het allemaal zo spectaculair mogelijk op je netvlies te branden.

Zoals gezegd is het echter geen perfecte film. Helaas zijn bijna alle minpunten aan spoilers onderhevig, dus zul je ze hier niet lezen. Laten we het er op houden dat niet alle beslissingen van personages even logisch aanvoelen. En de manier waarop het verhaal wordt afgesloten zorgt dat JJ Abrams nog een hele klus heeft aan het schrijven van een logisch script voor Episode IX. De problemen achter de schermen bij die film zijn opeens een stuk duidelijker.

Desalniettemin zal het geen verrassing zijn dat deze Star Wars site je vertelt dat je The Last Jedi zo snel mogelijk moet zien. Het is een toevoeging aan de saga waar we nog jaren, zoniet decennia over zullen blijven praten. Episode VIII stelt hoge verwachtingen voor de toekomst van Star Wars.

Star Wars: The Last Jedi, geschreven en geregisseerd door Rian Johnson, verschijnt 13 december 2017 in de Nederlandse bioscopen. In de film keren sterren Mark Hamill, Daisy Ridley, John Boyega, Oscar Isaac, en Adam Driver terug als hun personages uit The Force Awakens. Het zal het debuut zijn van Kelly Marie Tran als Rose Tico, Benicio Del Toro als DJ, en Laura Dern als Amilyn Holdo. Tevens zal het de zwanenzang zijn van Carrie Fisher.

A.k.a. BoxerlessBossk Tien jaar geleden was hij nog een enorme nerd met veel te sterke meningen over Star Wars en comics. Nu is hij een enorme nerd met veel te sterke meningen over Star Wars en comics die wel eens berichten over Star Wars post op je favoriete website!

Lees verder
Sponsor
6 Comments

6 Comments

  1. E-J

    12 december 2017 at 18:09

    Prima recensie Wesley, ik sluit me er volledig bij aan

  2. Frederic

    12 december 2017 at 19:30

    Ben zelf een stuk kritischer.
    De humor was bijvoorbeeld teveel aanwezig waardoor de film zichzelf niet serieus leek te nemen.
    Daarnaast was de pace van de film erg schommelig. Voor de fans waren er inderdaad ook te weinig echte SW momenten die effectief waren.
    En laten we eerlijk zijn verhaaltechnisch werd niet veel aangeboden.
    The force awakens was op dat vlak veel spannender en bracht het verhaal echt verder.

    • Wesley

      12 december 2017 at 21:02

      De humor vond ik juist veel ingetogener dan bij zijn directe voorganger.
      Verder gebeurt er plot-technisch misschien niet zo heel veel, er gebeurt des te meer character development, en dat is nou precies Star Wars’ grootste kracht voor mij persoonlijk.

      Maar ieder wat wils natuurlijk =)

  3. Ramon

    13 december 2017 at 15:51

    “Er gebeurt des te meer character development?” Dat vond ik nou het grootste minpunt, totaal niet aanwezig…..:(

  4. Mathijs

    14 december 2017 at 13:02

    Ik vond het oprecht een van de slechtste SW films tot nu toe. Met her en der wat interessante character development en de rest een groot Marvel/Harry Potter wannabe festijn.

  5. Powerdroid

    15 december 2017 at 12:19

    De film was met momenten spannend, onverwacht en met een droevige ondertoon. Ook een beetje Disney en Oliver Twist haha. Ik moet hem nog een keer zien voor een volledige impact.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Filmrecensies

Review: Avengers Endgame

Geplaatst

op

Door

9 Score
Avengers: EndgameFilmtitel
24 april 2019Filmreleasedatum
Pluspunten
Euforisch en emotioneel
Precies alsof je een stripboek leest
De culminatie van 11 jaar films
Verbeterpunten
Niet genoeg tijd om iedereen de spotlight te geven
Plot heeft wat losse eindjes
Cijfer9

Het eind is in zicht. 22 films, verspreid over elf jaar, hebben allemaal hier naartoe geleid: Avengers Endgame. Grote kans natuurlijk dat je al weet of je deze film in de bios gaat zien of niet. En, gezien de record-brekende voorverkoop, grote kans dat het antwoord ja is. En dat je je ermee zal vermaken, zal ook vanzelfsprekend zijn. Maar kan Endgame je ook raken?

Nou, eh, ja. Drie of vier dozijn karakters in drie uur proppen zou niet moeten werken, maar dat doet het toch. Vooral de originele crew (Robert Downey Jr’s Iron Man, Chris Evans’ Captain America, Chris Hemsworth’s Thor, Mark Ruffalo’s Hulk, Scarlett Johansson’s Black Widow, en Jeremy Renner’s Hawkeye) krijgt genoeg te doen. En allen groeien ze ook verder, iets waar zeker niet iedere film in slaagt.

Maar wat doen ze dan? In Avengers Infinity War zagen we hoe superschurk Thanos (Josh Brolin) de helft van het universum uitroeide. In Endgame besluiten de Avengers om deze mensen te wreken door achter Thanos aan te gaan… En meer wil Marvel er in de promotie niet over kwijt, dus verklap ik het ook niet. Wat ik wél kan zeggen is dat de 2,5 uur na dit begin één grote achtbaanrit is, waarbij euforische hoogtepunten, angstaanjagende dalingen, en plotselinge wendingen elkaar in rap tempo opvolgen.

Qua toon is Endgame dan ook een luchtigere film dan Infinity War. Waar de verdoemenis vorig jaar steeds dichterbij kroop, viert hoop dit keer het voortij. De missie heeft meerdere hartverscheurende consequenties, maar de kenmerkende Marvel-humor ligt altijd op de loer. En mocht je recentelijk oudere Marvel-films gekeken hebben, dan word je zeker beloond. Naar praktisch iedere film wordt op een kleine of grote manier verwezen. Zelfs fans van wijlen tv-serie Agent Carter krijgen een verrassing voor hun kiezen.

Maar goed: Humor, verhaal, karakterisatie, in een comic-film blijven dat natuurlijk altijd slechts kersen op de taart die voornamelijk uit actie bestaat. En actie heeft Endgame genoeg. Gelukkig zelfs als het scherm krioelt van de personages overzichtelijk in beeld gebracht. Met nieuwe inventieve manieren om superkrachten te gebruiken en combineren. En momenten waar we collectief al jaren op gewacht hebben.

Kan Endgame dan niets fout doen? Vast wel. Door de focus te leggen op de originele Avengers (plus een paar toevoegingen) wordt de drukte ingedamd, maar het blijven veel personages en verhaallijnen om te jongleren. Soms is het dan ook even inkomen in wat iemand ook alweer aan het doen was. En hoewel die tijd wel nodig is, blijft drie uur toch ernstig lang. Op bluray (of straks op Disney+) zal menigeen toch weleens naar de volgende scene zappen. Maar als kroon op meer dan een decennium Marvel-films is Avengers Endgame perfect.

Avengers: Endgame is de 22e film in Marvel’s Cinematic Universe. De film is geschreven door Cristopher Markus en Stephen McFeely, en geregisseerd door de gebroeders Joe en Anthony Russo. Robert Downey Jr, Chris Hemsworth, Chris Evans, Mark Ruffalo, Scarlett Johansson, Jeremy Renner, Paul Rudd, Karen Gillan, Bradley Cooper, Brie Larson, Don Cheadle, Josh Brolin en vele anderen keren terug in hun eerdere Marvel-rollen. Avengers: Endgame draait vanaf nu in de Nederlandse bioscoop.

Lees verder

Filmrecensies

Review: Captain Marvel

Geplaatst

op

Door

Captain Marvel
8 Score
Captain MarvelFilmtitel
6 maart 2019Filmreleasedatum
Pluspunten
Interessante personages
Meeslepende actie
Technologisch hoogstandje
Verbeterpunten
Bekende structuur voor een Marvel-film
Niet essentieel voor het grotere verhaal
Cijfer8

Het Marvel Cinematic Universe is een uniek fenomeen in filmland. Waar wij Star Wars fans ons verwend voelen met een jaarlijkse film, pompt Marvel er drie uit. Toch boekt de franchise niet in op kwaliteit. Avengers: Infinity War werd geprezen en Black Panther sleepte zelfs een Oscar-nominatie voor Beste Film binnen. Het zal dan ook geen verrassing zijn dat Captain Marvel weer een schot in de roos is voor Marvel-fans.

Voor deze film doen we stap terug in de tijd naar de jaren ’90. Superhelden en schurken bestaan nog amper, Nick Fury (Samuel L Jackson) heeft nog twee ogen, vrouwelijke piloten zijn niet welkom in de gevechtszone, en computers zijn tergend langzaam. Na een ontsnapping aan gedaantewisselende aliens, de Skrulls, komt Kree-krijger Carol Danvers (Brie Larson) letterlijk uit de hemel op aarde vallen. Ze ontmoet SHIELD-agent Fury en de film verandert in een psychedelische buddy cop movie.

Een veel gehoorde klacht uit de trailers is dat Larson droog en kil lijkt. Hier rekent de film echter meteen mee af. Vanaf de eerste scene is het duidelijk dat Carol Danvers een charismatische en humoristische toevoeging aan het universum is. Naarmate ze meer over haar verleden ontdekt, krijgt het personage echter ook de diepgang die nodig is om de film echt te laten werken.
De rest van de cast is ook sterk. Nick Fury krijgt eindelijk een volledige film in de spotlight, en maakt het wachten meer dan waard. Andere uitblinkers zijn Rogue One‘s Ben Mendelsohn als gedaantewisselende schurk Telos en Lashana Lynch als Carol’s jeugdvriendin Maria Rambeau. En natuurlijk Goose, de poes die onbedoeld op de reis van haar leven gaat.

Het zal niet verrassend zijn dat Captain Marvel visueel een pareltje is. De wonderen van de ruimte worden afgewisseld met de aardse tonen die Amerika in de jaren ’90 met zich meebrengt. Grunge is duidelijk op zijn hoogtepunt. Het meest opmerkelijk is het special effect dat juist niet opvalt: Samuel L Jackson en Clark Gregg zijn voor deze film zo’n 25 jaar jonger gemaakt. Dankzij de ervaring opgedaan in eerdere films als Civil War en Ant-Man is de technologie geperfectioneerd. Wie weet, zal ook ons geliefde Star Wars in de toekomstig gretig van deze nieuwe mogelijkheid gebruik maken?

De eerder genoemde grunge esthetiek gaat verder in de muziek. De originele score dient zijn doel zonder ooit memorabel te worden, maar een aantal sleutelmomenten wordt bijgestaan door toepasselijke 90’s muziek. Hoewel Guardians of the Galaxy dit kunstje beter doet, is het ook in deze film een effectieve manier om scènes naar een hoger niveau te tillen.

De olifant in de kamer is natuurlijk het feit dat Captain Marvel de eerste film in dit universum is waar een vrouw de spotlight niet hoeft te delen. Gekoppeld met de vrouwelijke schrijvers betekent dit de meest feministische film in Marvel’s arsenaal. De politieke boodschap overschaduwt echter nooit het verhaal, zodat de film voor iedereen toegankelijk blijft. Bovenal is Captain Marvel toch “gewoon” een film over ontdekken wie je bent. Maar dan vakkundig bij elkaar gehouden door een cement van interessante karakters en flitsende actie.

Captain Marvel is de een-en-twintigste film in Marvel’s Cinematic Universe. De film is geschreven door Geneva Robertson Dworet en het regisseursduo Ryan Fleck en Anna Boden. Naast Brie Larson als de titelheldin zijn ook Samuel L Jackson, Jude Law, Ben Mendelsohn, Lashana Lynch, Djimon Hounsou, Lee Pace, Gemma Chan en Clark Gregg in de film te zien. Captain Marvel draait vanaf nu in de Nederlandse bioscoop.

Lees verder

Filmrecensies

Review: Ant-Man and the Wasp

Geplaatst

op

Door

7.3 Score
Ant-Man and the WaspFilmtitel
18-7-2018Filmreleasedatum
Pluspunten
Jason Aaron en John Cassaday
Volgt de Marvel formule perfect
Charmante en geloofwaardige hoofdpersonages
Humor
Verbeterpunten
Volgt de Marvel formule perfect
Niet genoeg screentime voor de schurken
Vergeetbaar
Cijfer7.3

Met Ant-Man and the Wasp heeft Marvel opnieuw een ongekende mijlpaal bereikt. Twintig films die zich allemaal afspelen in hetzelfde universum. Oefening baart kunst, zoals het gezegde gaat. En met een reeks hoogvliegers als Thor Ragnarok, Black Panther en Infinity War op zak, zijn de verwachtingen voor de nieuwste MCU film dan ook hooggespannen. Laat de tweede Ant-Man film zien dat de Marvel formule geperfectioneerd is?

Het antwoord is volmondig ja… maar ook nee. Ant-Man and the Wasp heeft alle standaard elementen van een Marvel film en is daardoor bijna automatisch het bekijken waard. De film is grappig, bomvol intense actie, en heeft het hart op de juiste plaats. Echter, het mist net een beetje innovatie, dat ingrediënt dat Ant-Man 2 naar een hoger niveau had kunnen tillen. Hierdoor is het eindresultaat minder dan de som der delen.

Die delen zelf zijn echter vermakelijk. Scott Lang/Ant-Man (Paul Rudd) draagt de film met zijn natuurlijke charme en komische timing. Beste vriend Luis (Michael Peña) steelt iedere scène. En Hannah John-Kamen speelt Ghost, een overtuigende schurk met een goede motivatie die helaas te weinig te doen krijgt om echt te schijnen. Wie wel de show steelt is Hope Van Dyne/Wasp, gespeeld door Evangeline Lilly. Waar Hope in de oorspronkelijke film nog een zijpersonage was, heeft ze haar naam in de titel van de film hier meer dan verdiend. Ze drijft de actie in zo’n beetje alle spannende scènes en doet dit met verve.

Deze actie zit verder goed in elkaar. De spanningsboog wordt eigenlijk nooit doorbroken. Echter, de gimmick van groei- en krimpkrachten is er wel een beetje af. Vooral gevechten tegen Ghost zijn eigenlijk vrij standaard met af en toe een keer krimpen (of phasen in het geval van Ghost) om een klap te ontwijken. Uiteindelijk diende de actie zijn doel, maar een dag later tijdens het schrijven van deze review staat me er weinig meer van bij.

Het verhaal is ook vrij standaard, al is het wel op een andere – kleinere – schaal dan de gemiddelde Marvel film. In plaats van het universum dat bedreigd wordt, heeft ieder personage persoonlijkere drijfveren. Hope en Hank Pym (Michael Douglas) zoeken hun verloren moeder/vrouw Janet Van Dyne (Michelle Pfeiffer). Scott probeert hierbij te helpen maar moet dit ondertussen jongleren met het voldoen aan de voorwaarden van zijn proeftijd zodat hij bij zijn dochter Cassie (Abby Ryder Fortson) kan zijn. Zelfs voor slechterik Ghost is de film puur een kwestie van overleven. Het is verfrissend maar voelt tegelijk ook een beetje als een stap terug.

Eigenlijk is Ant-Man and the Wasp goed te vergelijken met het ons welbekende Solo: A Star Wars Story. Beiden goede films die door een formulaïsch en kleinschalig script in de schaduw van grotere goden zullen staan. Niet essentieel, maar zeker je geld waard. Welke van de twee jouw voorkeur heeft, zal dus grotendeels liggen aan welke franchise je een warmer hart toedraagt. Voor mij persoonlijk wint Solo met kop en schouders deze race, maar een grotere Marvel fan zal hier anders over denken.

Ant-Man and the Wasp is de twintigste film in Marvel’s Cinematic Universe. De film is geschreven door Chris McKenna, Eric Sommers, Andrew Barrer, Gabriel Ferrari en Paul Rudd. De regie is door Peyton Reed op zich genomen. Terugkerende helden Paul Rudd, Evangeline Lilly, Michael Douglas en Michael Peña worden versterkt met Hanna John-Kamen, Laurence Fishburne, en Walton Goggins. Ant-Man and the Wasp draait vanaf 18 juli 2018 in de Nederlandse bioscoop.

Lees verder

Filmrecensies

Review Solo: A Star Wars Story

Geplaatst

op

Door

7 Score
SoloFilmtitel
23 mei 2018Filmreleasedatum
Pluspunten
Mooie designs van aliens en schepen
Verbeterpunten
Verhaal is te standaard
Cijfer7

A short time ago, not so far, far away… keek je uit naar nieuwe Star Wars films. Het was een happening, je telde af, je kampeerde voor de bioscoop… Hoe anders is dat nu, in een tijd waarin de meest recente film The Last Jedi het meest gehate Star Wars deel is en met een enorme verdeeldheid van de fanbase. Is Disney verkeerd bezig? Slaat men door in hun politieke correctheid? Drijft de franchise te ver weg van haar ‘Saturday morning serial swashbuckling Sci-Fi fantasy’ roots?

In diverse opzichten was Solo: A Star Wars Story de ‘last hope’ voor velen: original trilogy personages, een regisseur die al in 1973 met Star Wars bedenker George Lucas samenwerkte (en in ’99 eigenlijk The Phantom Menace zou regisseren), de scriptschrijver van The Empire Strikes Back. Maar toch… als enorme fan van de oude Expanded Universe en trouwe George Lucas aanhanger ging ik ondanks al deze op papier positieve punten op 17 mei niet geheel gerust richting de pers première van de alweer 4e (!) Star Wars spin-off film en de 12e live action film in totaal.

Was mijn ‘bad feeling about this’ terecht? In ieder geval niet vanwege de zojuist genoemde zaken. Solo: A Star Wars Story is een prima film, maar er had zoveel meer ingezeten.

Allereerst het verhaal in het kort: Han (Alden Ehrenreich) en Qi’ra (Emilia Clarke) zijn twee wezen die opgroeien op Corellia. Ze dromen om van de planeet af te komen, maar voordat dit lukt raken ze elkaar kwijt. Jaren later kruisen hun paden weer als Han de Imperial Navy verlaat en met zijn nieuwe kameraden Beckett (Woody Harrelson) en Chewbacca (Joonas Suotamo) op pad wordt gestuurd door crimelord Dryden Vos (Paul Bettany). Hun opdracht: Lando Calrissian (Donald Glover) overhalen om samen met zijn schip – de Millennium Falcon – op Kessel een voorraad kostbare brandstof te stelen.

Laten we beginnen met de acteurs waarbij Glover, Clarke en Harrelson er bovenuit steken. Hoewel Donald Glover geen ‘black Clark Gable’ (zoals Billy Dee Williams werd genoemd) is, zet hij een uitstekende Lando neer en weet de stem en intonatie van BDW op momenten akelig goed te benaderen. Woody Harrelson past perfect in het rijtje Liam Neeson, Sir Alec Guinness en Christopher Lee: ervaren topacteurs die niet teleurstellen. De voormalig barman van Cheers die in de 90’s bewees dat ‘blanke mannen wél kunnen springen’ is een absolute aanwinst in de Star Wars familie. En dan was er nog Emilia Clarke die de beeldschone Qi’ra speelt. Wat mij betreft na Carrie ‘Leia’ Fisher de beste vrouwelijke rol in een Star Wars film ooit.

Om de vertolking van de titelrol was vanaf het moment dat deze film werd aangekondigd al veel te doen. Veel acteurs werden genoemd maar uiteindelijk kreeg Alden Ehrenreich de rol en had hij de onmogelijke taak om de rol die Harrison Ford groot heeft gemaakt te spelen. Alhoewel het acteerwerk prima is had ik soms toch moeite om hem als Solo te zien, met name vanwege zijn looks. Ehrenreich is absoluut geen dead ringer van Ford wat de geloofwaardigheid niet altijd ten goede kwam, al heeft hij wel enkele Ford trekjes en poses goed overgenomen.

Qua bijrollen was Val (Thandie Newton) solide, is de voor gelijke droidrechten opkomende L3-37 (Phoebe Waller-Bridge) minder irritant dan gevreesd maar vond ik de als een Looney Tunes personage klinkende Rio Durant (John Favreau) een misser, puur vanwege de cartoony stem.

Zoals bekend werden de oorspronkelijke regisseurs Lord en Miller uit hun functie gezet en vervangen door veteraan Howard wat tot reshoots leidde en het een race werd om de film tijdig af te krijgen. Ik heb geen idee of dit de reden is dat de film er soms simpel uit ziet. Een voorbeeld: in 1983 zag de huisvesting van crimelord Jabba the Hutt er imposant uit. Nu, 35 jaar later ziet het vliegende paleisje van Dryden Vos er maar simpel uit met een set die je in een aflevering van Doctor Who ook zou zien. Geen probleem op zich, maar van een Star Wars film verwacht je toch wat extra’s, een wow-factor. Opvallend is dan ook de afwezigheid de gebruikelijke spektakelscenes in de ruimte. De film bevat er maar één, waarbij de omgeving ook nog eens een soort mistveld is. Hierdoor zijn de voor Star Wars zo kenmerkende ruimteschepen ook schaars. De eerder genoemde Bettany zou oorspronkelijk niet in de film zitten maar verving Michael K. Williams die bij de reshoots niet aanwezig kon zijn. Williams’ Dryden Vos zou oorspronkelijk een CGI personage zijn wat vast visueel boeiender geweest zou zijn dan de Bettany versie: een mens(achtige?) wiens gezicht vele krassen heeft.

Een van de grootste pluspunten en tegelijk ook minpunten van de film is het script. Het verhaal voegt niks toe aan de Star Wars reeks (wat velen direct jammerlijk zullen vinden) maar dit laatste zorgt er naar mijn mening juist voor dat het een relaxte film is die gewoon lekker wegkijkt. Niks hoogdravends maar een leuke avonturenfilm in de ruimte. Dat de film overloopt van verwijzingen naar zaken uit boeken (Brian Daley’s Solo reeks én de Lando trilogie van L. Neil Smith uit de jaren ’80), animatieseries (we zien een ras uit Clone Wars én ontdekken het lot van een Clone Wars personage) en zelfs obscure computerspellen uit de jaren ’90 maakt het voor de diehard fan een feest der herkenning. Tevens heeft men een behoorlijke en niet zo subtiele verrassing in petto. Dit laatste zullen de fans die alles netjes bijhouden wel kunnen waarderen, maar ik vrees dat personen die alleen de films kijken er enorm van in de war raken en zelfs (vanwege ontbrekende kennis) gaan roepen dat het niet kan (op Twitter heb ik al soortgelijke reacties gezien).

Solo: A Star Wars Story is geen meesterwerk geworden maar is ook absoluut niet de flop die velen een jaar geleden verwacht hadden. Verwacht je een nieuwe Star Wars classic dan zul je bedrogen uitkomen. Ga je zonder torenhoge verwachtingen naar de bios om een leuke zomerblockbuster te zien dan zit je goed met deze ‘Saturday morning serial swashbuckling Sci-Fi fantasy’ die van de vier Disneyfilms het dichtst bij de oorspronkelijke roots komt.

Solo: A Star Wars Story zal vanaf 23 mei 2018 in de bioscopen te zien zijn. De film is geschreven door Lawrence en Jon Kasdan, en de regie wordt door Ron Howard op zich genomen. Het zal het debuut zijn van Alden Ehrenreich als de iconische smokkelaar Han Solo. Ook Donald Glover (Lando Calrissian), Woody Harrelson (Beckett), Emilia Clarke (Qi’ra), Paul Bettany (Dryden Vos), Linda Hunt (Lady Proxima), Thandie Newton (Val), Phoebe Waller-Bridge (L3-37) en Joonas Suotamo (Chewbacca) zullen in de film te bewonderen zijn.

Lees verder
Sponsor
Sponsor