Social Media

Filmrecensies

Review: Guardians of the Galaxy Vol. 2

Geplaatst

op

9.5 Score
Guardians of the Galaxy 2Filmtitel
27 april 2017Filmreleasedatum
Pluspunten
Meer actie
Meer humor
Meer emotie
Verbeterpunten
Humor haalt soms de vaart eruit
Weinig revolutionair
I AM GROOT
Cijfer9.5

Het is al bijna normaal aan het worden dat we ieder jaar een nieuwe Star Wars film krijgen. Rogue One is amper uit op DVD en Blu-ray of we zijn alweer volop bezig met de aanloop naar The Last Jedi. Voor wie dat alsnog een te lange wacht vindt, heeft Disney echter een oplossing. De Marvel-film Guardians of the Galaxy uit 2014 mengde namelijk het comic-genre met een aantal voor ons herkenbare elementen. Spannende ruimtegevechten, een kleurrijk palet, onverklaarbaar vernuftige technologie, geweldige special effects, en een gezonde dosis humor. Dit jaar doet Marvel hetzelfde kunstje nog eens dunnetjes over in Guardians of the Galaxy Vol 2. Maar wekt dezelfde truc nog net zoveel indruk nu Star Wars goed en wel terug is?

Father and Son

Het komt eigenlijk goed uit dat ik deze review schrijf voor een Star Wars site. Er is namelijk één vergelijking die steeds terugkeert in mijn gedachten: Die met The Empire Strikes Back. Waar het eerste deel namelijk de toon zette met een wonderbaarlijk universum, duikt de tweede film in beide trilogieën de diepte in. De hoofdpersoon ontmoet zijn vader, personages worden uitgediept, het verhaal wordt persoonlijker. En de film wordt emotioneler. Hier overtreft Guardians 2 Empire misschien zelfs wel. Tegen het einde zat ik namelijk ongegeneerd tranen weg te vegen.

Er zijn meer redenen om de twee films te vergelijken, maar die vallen stevig onder spoilers. Marvel heeft namelijk goed hun best gedaan om niet te veel over de film te verklappen. En dat is maar goed ook, want er zijn meerdere momenten die een stuk krachtiger worden juist omdat ze verrassen.

Guardians Inferno

Wat geen verrassing is, is de sublieme soundtrack. Waar Star Wars gezegend is met de klanken van grootmeester John Williams, pakt Guardians het anders aan. Net als in het eerste deel wordt de toon namelijk vooral gezet door een selectie klassieke rockhits uit de jaren 70/80. Electric Light Orchestra, Fleetwood Mac, Cheap Trick, en Cat Stevens komen allemaal voorbij. Muziek is natuurlijk subjectief, maar ieder nummer past naadloos bij wat er in beeld is. En meermaals maken deze gitaarklanken van een goede scène een geweldige. Zelfs de credits zijn een feestje! Hier staat de soundtrack in ieder geval al dagen op repeat.

Come a Little Bit Closer

Is deze film dan perfect? Nee, af en toe wordt er wel eens een verkeerde snaar geraakt. Guardians 2 is in de eerste plaats een comedy, en dat heeft de film goed door. Negentig procent van de grappen landt, daarover geen klachten. Helaas wordt de humor echter ook naar voren geschoven op momenten waar het minder passend is. Een goedgeplaatste grap in een dramatische scène is goud waard… Maar op bepaalde punten haalt de humor de vaart uit de film. Gelukkig maakt de film dat in alle gevallen in de volgende scène meer dan goed.

Bring It On Home to Me

Guardians of the Galaxy Vol 2 is een sequel zoals het hoort. Het roer gaat niet compleet om, het is gewoon meer van hetzelfde. Maar met een origineel dat zo goed is ontvangen, is dat niet meer dan logisch. Nieuwe fans zal het niet opleveren, maar als je Guardians of the Galaxy top vond, dan is deel 2 een must see.

Guardians of the Galaxy Vol 2 is het tweede deel in de Guardians of the Galaxy trilogie van Marvel en schrijver/regisseur James Gunn. Chris Pratt, Zoe Saldana, Dave Bautista, Bradley Cooper, Vin Diesel, Michael Rooker, Karen Gillan, Pom Klementieff, Elizabeth Debicki, en Kurt Russell vertolken de hoofdrollen. Gaat dat zien, vanaf Koningsdag 27 april in de bioscoop!

A.k.a. BoxerlessBossk Tien jaar geleden was hij nog een enorme nerd met veel te sterke meningen over Star Wars en comics. Nu is hij een enorme nerd met veel te sterke meningen over Star Wars en comics die wel eens berichten over Star Wars post op je favoriete website!

Lees verder
Advertentie
Klik om te reageren

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Filmrecensies

Review: Ant-Man and the Wasp

Geplaatst

op

Door

7.3 Score
Ant-Man and the WaspFilmtitel
18-7-2018Filmreleasedatum
Pluspunten
Jason Aaron en John Cassaday
Volgt de Marvel formule perfect
Charmante en geloofwaardige hoofdpersonages
Humor
Verbeterpunten
Volgt de Marvel formule perfect
Niet genoeg screentime voor de schurken
Vergeetbaar
Cijfer7.3

Met Ant-Man and the Wasp heeft Marvel opnieuw een ongekende mijlpaal bereikt. Twintig films die zich allemaal afspelen in hetzelfde universum. Oefening baart kunst, zoals het gezegde gaat. En met een reeks hoogvliegers als Thor Ragnarok, Black Panther en Infinity War op zak, zijn de verwachtingen voor de nieuwste MCU film dan ook hooggespannen. Laat de tweede Ant-Man film zien dat de Marvel formule geperfectioneerd is?

Het antwoord is volmondig ja… maar ook nee. Ant-Man and the Wasp heeft alle standaard elementen van een Marvel film en is daardoor bijna automatisch het bekijken waard. De film is grappig, bomvol intense actie, en heeft het hart op de juiste plaats. Echter, het mist net een beetje innovatie, dat ingrediënt dat Ant-Man 2 naar een hoger niveau had kunnen tillen. Hierdoor is het eindresultaat minder dan de som der delen.

Die delen zelf zijn echter vermakelijk. Scott Lang/Ant-Man (Paul Rudd) draagt de film met zijn natuurlijke charme en komische timing. Beste vriend Luis (Michael Peña) steelt iedere scène. En Hannah John-Kamen speelt Ghost, een overtuigende schurk met een goede motivatie die helaas te weinig te doen krijgt om echt te schijnen. Wie wel de show steelt is Hope Van Dyne/Wasp, gespeeld door Evangeline Lilly. Waar Hope in de oorspronkelijke film nog een zijpersonage was, heeft ze haar naam in de titel van de film hier meer dan verdiend. Ze drijft de actie in zo’n beetje alle spannende scènes en doet dit met verve.

Deze actie zit verder goed in elkaar. De spanningsboog wordt eigenlijk nooit doorbroken. Echter, de gimmick van groei- en krimpkrachten is er wel een beetje af. Vooral gevechten tegen Ghost zijn eigenlijk vrij standaard met af en toe een keer krimpen (of phasen in het geval van Ghost) om een klap te ontwijken. Uiteindelijk diende de actie zijn doel, maar een dag later tijdens het schrijven van deze review staat me er weinig meer van bij.

Het verhaal is ook vrij standaard, al is het wel op een andere – kleinere – schaal dan de gemiddelde Marvel film. In plaats van het universum dat bedreigd wordt, heeft ieder personage persoonlijkere drijfveren. Hope en Hank Pym (Michael Douglas) zoeken hun verloren moeder/vrouw Janet Van Dyne (Michelle Pfeiffer). Scott probeert hierbij te helpen maar moet dit ondertussen jongleren met het voldoen aan de voorwaarden van zijn proeftijd zodat hij bij zijn dochter Cassie (Abby Ryder Fortson) kan zijn. Zelfs voor slechterik Ghost is de film puur een kwestie van overleven. Het is verfrissend maar voelt tegelijk ook een beetje als een stap terug.

Eigenlijk is Ant-Man and the Wasp goed te vergelijken met het ons welbekende Solo: A Star Wars Story. Beiden goede films die door een formulaïsch en kleinschalig script in de schaduw van grotere goden zullen staan. Niet essentieel, maar zeker je geld waard. Welke van de twee jouw voorkeur heeft, zal dus grotendeels liggen aan welke franchise je een warmer hart toedraagt. Voor mij persoonlijk wint Solo met kop en schouders deze race, maar een grotere Marvel fan zal hier anders over denken.

Ant-Man and the Wasp is de twintigste film in Marvel’s Cinematic Universe. De film is geschreven door Chris McKenna, Eric Sommers, Andrew Barrer, Gabriel Ferrari en Paul Rudd. De regie is door Peyton Reed op zich genomen. Terugkerende helden Paul Rudd, Evangeline Lilly, Michael Douglas en Michael Peña worden versterkt met Hanna John-Kamen, Laurence Fishburne, en Walton Goggins. Ant-Man and the Wasp draait vanaf 18 juli 2018 in de Nederlandse bioscoop.

Lees verder

Filmrecensies

Review Solo: A Star Wars Story

Geplaatst

op

Door

7 Score
SoloFilmtitel
23 mei 2018Filmreleasedatum
Pluspunten
Mooie designs van aliens en schepen
Verbeterpunten
Verhaal is te standaard
Cijfer7

A short time ago, not so far, far away… keek je uit naar nieuwe Star Wars films. Het was een happening, je telde af, je kampeerde voor de bioscoop… Hoe anders is dat nu, in een tijd waarin de meest recente film The Last Jedi het meest gehate Star Wars deel is en met een enorme verdeeldheid van de fanbase. Is Disney verkeerd bezig? Slaat men door in hun politieke correctheid? Drijft de franchise te ver weg van haar ‘Saturday morning serial swashbuckling Sci-Fi fantasy’ roots?

In diverse opzichten was Solo: A Star Wars Story de ‘last hope’ voor velen: original trilogy personages, een regisseur die al in 1973 met Star Wars bedenker George Lucas samenwerkte (en in ’99 eigenlijk The Phantom Menace zou regisseren), de scriptschrijver van The Empire Strikes Back. Maar toch… als enorme fan van de oude Expanded Universe en trouwe George Lucas aanhanger ging ik ondanks al deze op papier positieve punten op 17 mei niet geheel gerust richting de pers première van de alweer 4e (!) Star Wars spin-off film en de 12e live action film in totaal.

Was mijn ‘bad feeling about this’ terecht? In ieder geval niet vanwege de zojuist genoemde zaken. Solo: A Star Wars Story is een prima film, maar er had zoveel meer ingezeten.

Allereerst het verhaal in het kort: Han (Alden Ehrenreich) en Qi’ra (Emilia Clarke) zijn twee wezen die opgroeien op Corellia. Ze dromen om van de planeet af te komen, maar voordat dit lukt raken ze elkaar kwijt. Jaren later kruisen hun paden weer als Han de Imperial Navy verlaat en met zijn nieuwe kameraden Beckett (Woody Harrelson) en Chewbacca (Joonas Suotamo) op pad wordt gestuurd door crimelord Dryden Vos (Paul Bettany). Hun opdracht: Lando Calrissian (Donald Glover) overhalen om samen met zijn schip – de Millennium Falcon – op Kessel een voorraad kostbare brandstof te stelen.

Laten we beginnen met de acteurs waarbij Glover, Clarke en Harrelson er bovenuit steken. Hoewel Donald Glover geen ‘black Clark Gable’ (zoals Billy Dee Williams werd genoemd) is, zet hij een uitstekende Lando neer en weet de stem en intonatie van BDW op momenten akelig goed te benaderen. Woody Harrelson past perfect in het rijtje Liam Neeson, Sir Alec Guinness en Christopher Lee: ervaren topacteurs die niet teleurstellen. De voormalig barman van Cheers die in de 90’s bewees dat ‘blanke mannen wél kunnen springen’ is een absolute aanwinst in de Star Wars familie. En dan was er nog Emilia Clarke die de beeldschone Qi’ra speelt. Wat mij betreft na Carrie ‘Leia’ Fisher de beste vrouwelijke rol in een Star Wars film ooit.

Om de vertolking van de titelrol was vanaf het moment dat deze film werd aangekondigd al veel te doen. Veel acteurs werden genoemd maar uiteindelijk kreeg Alden Ehrenreich de rol en had hij de onmogelijke taak om de rol die Harrison Ford groot heeft gemaakt te spelen. Alhoewel het acteerwerk prima is had ik soms toch moeite om hem als Solo te zien, met name vanwege zijn looks. Ehrenreich is absoluut geen dead ringer van Ford wat de geloofwaardigheid niet altijd ten goede kwam, al heeft hij wel enkele Ford trekjes en poses goed overgenomen.

Qua bijrollen was Val (Thandie Newton) solide, is de voor gelijke droidrechten opkomende L3-37 (Phoebe Waller-Bridge) minder irritant dan gevreesd maar vond ik de als een Looney Tunes personage klinkende Rio Durant (John Favreau) een misser, puur vanwege de cartoony stem.

Zoals bekend werden de oorspronkelijke regisseurs Lord en Miller uit hun functie gezet en vervangen door veteraan Howard wat tot reshoots leidde en het een race werd om de film tijdig af te krijgen. Ik heb geen idee of dit de reden is dat de film er soms simpel uit ziet. Een voorbeeld: in 1983 zag de huisvesting van crimelord Jabba the Hutt er imposant uit. Nu, 35 jaar later ziet het vliegende paleisje van Dryden Vos er maar simpel uit met een set die je in een aflevering van Doctor Who ook zou zien. Geen probleem op zich, maar van een Star Wars film verwacht je toch wat extra’s, een wow-factor. Opvallend is dan ook de afwezigheid de gebruikelijke spektakelscenes in de ruimte. De film bevat er maar één, waarbij de omgeving ook nog eens een soort mistveld is. Hierdoor zijn de voor Star Wars zo kenmerkende ruimteschepen ook schaars. De eerder genoemde Bettany zou oorspronkelijk niet in de film zitten maar verving Michael K. Williams die bij de reshoots niet aanwezig kon zijn. Williams’ Dryden Vos zou oorspronkelijk een CGI personage zijn wat vast visueel boeiender geweest zou zijn dan de Bettany versie: een mens(achtige?) wiens gezicht vele krassen heeft.

Een van de grootste pluspunten en tegelijk ook minpunten van de film is het script. Het verhaal voegt niks toe aan de Star Wars reeks (wat velen direct jammerlijk zullen vinden) maar dit laatste zorgt er naar mijn mening juist voor dat het een relaxte film is die gewoon lekker wegkijkt. Niks hoogdravends maar een leuke avonturenfilm in de ruimte. Dat de film overloopt van verwijzingen naar zaken uit boeken (Brian Daley’s Solo reeks én de Lando trilogie van L. Neil Smith uit de jaren ’80), animatieseries (we zien een ras uit Clone Wars én ontdekken het lot van een Clone Wars personage) en zelfs obscure computerspellen uit de jaren ’90 maakt het voor de diehard fan een feest der herkenning. Tevens heeft men een behoorlijke en niet zo subtiele verrassing in petto. Dit laatste zullen de fans die alles netjes bijhouden wel kunnen waarderen, maar ik vrees dat personen die alleen de films kijken er enorm van in de war raken en zelfs (vanwege ontbrekende kennis) gaan roepen dat het niet kan (op Twitter heb ik al soortgelijke reacties gezien).

Solo: A Star Wars Story is geen meesterwerk geworden maar is ook absoluut niet de flop die velen een jaar geleden verwacht hadden. Verwacht je een nieuwe Star Wars classic dan zul je bedrogen uitkomen. Ga je zonder torenhoge verwachtingen naar de bios om een leuke zomerblockbuster te zien dan zit je goed met deze ‘Saturday morning serial swashbuckling Sci-Fi fantasy’ die van de vier Disneyfilms het dichtst bij de oorspronkelijke roots komt.

Solo: A Star Wars Story zal vanaf 23 mei 2018 in de bioscopen te zien zijn. De film is geschreven door Lawrence en Jon Kasdan, en de regie wordt door Ron Howard op zich genomen. Het zal het debuut zijn van Alden Ehrenreich als de iconische smokkelaar Han Solo. Ook Donald Glover (Lando Calrissian), Woody Harrelson (Beckett), Emilia Clarke (Qi’ra), Paul Bettany (Dryden Vos), Linda Hunt (Lady Proxima), Thandie Newton (Val), Phoebe Waller-Bridge (L3-37) en Joonas Suotamo (Chewbacca) zullen in de film te bewonderen zijn.

Lees verder

Filmrecensies

Review Avengers: Infinity War

Geplaatst

op

Door

8.5 Score
Avengers: Infinity WarFilmtitel
25 april 2018Filmreleasedatum
Pluspunten
Meer leuke personages dan je aan kan
Intimiderende bad guy
Non-stop actie
Verbeterpunten
Meer leuke personages dan je aan kan
Bij vlagen onduidelijke actie
Cijfer8.5

Op nummer drie van best verdienende films aller tijden vinden we een bekende film, The Force Awakens. Maar misschien niet voor lang. Vandaag komt namelijk de nieuwste film uit in een van de populairste reeksen ooit – Avengers: Infinity War. Na een opbouw van letterlijk een decennium komen in Infinity War meer dan twintig personages uit achttien films samen om te proberen de grootste schurk te verslaan die ze ooit gezien hebben. De Marvel-fans schreeuwden om meer, en meer is dan ook precies wat regisseurs Anthony en Joe Russo ze gegeven hebben.

In theorie klinkt dit allemaal als een hele leuke, maar ook hele hersenloze popcornfilm. Je zou verwachten dat het nooit lukt om alle personages genoeg screentime en diepgang te geven. Maar ze komen er toch aardig mee weg. Door een aantal verhaallijnen gescheiden te houden, krijgt bijna iedereen genoeg ademruimte. Vooral de grootste namen op de affiche krijgen zeer complete arcs. Uitblinkers zijn er niet echt, maar alle acteurs geven hun alles. Welk personage dan ook jouw favoriet mag zijn, de kans is groot dat je tevreden bent met de rol die hij of zij in het verhaal speelt.

Het belangrijkste personage is echter de grote slechterik, Josh Brolin’s Thanos. Het is meer dan wie dan ook zijn film, en als hij geen geloofwaardige uitdaging is voor de Marvel helden zakt Infinity War als een kaartenhuis in elkaar. Gelukkig is dit niet het geval. Al vanaf zijn eerste scene wordt hij neergezet als een ware titaan die met gemak meerdere Avengers af kan weren. Ook zijn motivatie wordt goed uitgelicht – net als Killmonger, de schurk van de vorige film, zijn zijn beweegredenen begrijpelijk, ook al zijn zijn methoden extreem. In Thanos’ ogen is hij de held van het verhaal, en ook hij moet onderweg offers brengen.

Over offers gesproken: Ik ben niet van plan spoilers uit te delen, maar de inzet is hoog in Infinity War. Dit resulteert in een ietwat minder hoog gehalte grappen en grollen die men van Marvel gewend is. Er zitten nog wel een aantal typische Marvel-brullers in… Maar de meeste pret moet komen van de verscheidene superhelden die samenkomen in plaats van een hoog gehalte humor.

Maar wat de film in humor gebrekkig is, maakt hij in actie meer dan goed. Op elk gegeven moment wordt óf het plot voortgezet, óf er is actie gaande. Duidelijk geen film voor degenen met een zwakke blaas. Deze actie is voor een groot deel goed te volgen, en er is een flink aantal inventieve momenten waarop twee Avengers op bijzondere wijze hun krachten bundelen. Helaas vertrouwt de film ook een aantal keer op een schuddende camera, waardoor vooral in de grote slag op het eind de actie soms onoverzichtelijk wordt.

Uiteindelijk is deze recensie – en de film – natuurlijk niet bijster verbazingwekkend. Als geen van de vorige films je aandacht vast kon houden, zal Infinity War je mening over Marvel niet veranderen. En als je wel een fan bent, waren de trailers waarschijnlijk al voldoende om je te overtuigen dat er plezier aan de film te beleven valt. Infinity War is niet de beste Marvel-film, en zeker niet de slechtste. Maar als samenkomst van tien jaar opbouw is het een evenement dat een superheldenfan niet mag missen.

Avengers: Infinity War is de negentiende film in Marvel’s Cinematic Universe. De film is geschreven door Cristopher Markus en Stephen McFeely, en geregisseerd door de gebroeders Joe en Anthony Russo. Robert Downey Jr, Chris Hemsworth, Chris Evans, Mark Ruffalo, Scarlett Johansson, Benedict Cumberbatch, Tom Holland, Chris Pine, Chadwick Boseman, Josh Brolin en vele anderen keren terug in hun eerdere Marvel-rollen. Avengers: Infinity War draait vanaf 25 april 2018 in de Nederlandse bioscoop.

 

Lees verder

Filmrecensies

Review: Black Panther

Geplaatst

op

Door

8.8 Score
Black PantherFilmtitel
14 februari 2018Filmreleasedatum
Pluspunten
Diepe personages
Eindelijk een geloofwaardige schurk
Viering van zwarte cultuur
Verbeterpunten
Bekende structuur voor een Marvel-film
Niet essentieel voor het grotere verhaal
Cijfer8.8

Nu eindelijk de trailer uit is, is de aanloop naar Solo goed en wel begonnen. Het is Disney echter vergeven dat hun focus zo laat op de komende Star Wars film is gelegd. Het bedrijf brengt ons namelijk eerst (onder anderen) twee Marvel titels die de kassa ook flink zullen doen rinkelen. De eerste van de twee, Black Panther, mochten wij al aanschouwen. En nu gaan we proberen om jou ook naar de bioscoop te krijgen.

Bij onze eerdere Marvel reviews probeerden we de films door een bruggetje met ons geliefde Star Wars universum te vergelijken. Bij titels als Guardians of the Galaxy Volume 2 en Thor Ragnarok was dit dan ook niet zo moeilijk. Immers speelden beide films zich ook af in de ruimte. In eerste oogopslag lijkt dit voor Black Panther een grotere opgave te worden. Op geavanceerde technologie na zijn er namelijk weinig raakvlakken. Toch zijn de grootste krachten van Star Wars en Black Panther hetzelfde: de politieke boodschap en bovenal de gelaagde karakters.

In den beginne is het verhaal van regisseur Ryan Coogler en mede-schrijver Joe Robert Cole een herkenbare verschijning in het Marvel universum. Een bijzondere man maakt een persoonlijke tragedie mee en krijgt hierna superkrachten om nog bijzonderder te worden. Maar “with great power comes great responsibility”, en de held moet leren met zijn krachten om te gaan om een nieuwe schurk met gelijksoortige krachten de baas te kunnen. Chadwick Boseman’s T’Challa krijgt met al deze clichés te maken. Maar waar Black Panther verschilt van films als Iron Man of Doctor Strange is dat T’Challa’s superkrachten secundair zijn aan zijn koningschap. Van de ene op de andere dag kijkt het hele rijke Afrikaanse land Wakanda naar hem om de boel te runnen. Toch voelt het verhaal niet grootser dan andere films, maar juist intiemer. Door een combinatie van een goed script en Boseman’s kwaliteiten als acteur wordt men meegenomen in niet alleen zijn groei als koning, maar ook als persoon.

Maar de Black Panther zelf is niet het enige personage dat groeit. Zijn zus Shuri (Letitia Wright), zijn lief en stamleider Nakia (Lupita “Maz Kanata” Nyong’o), zijn lijfwacht Okoye (Danai Gurira), beste vriend W’Kabi (Daniel Kaluuya), en zelfs unlikely ally CIA-agent Everett Ross (Martin Freeman) krijgen allen volwaardige character arcs. Uitblinker is echter schurk Erik Killmonger, gespeeld door Michael B Jordan. De beste man is het tegenovergestelde van de eendimensionale slechterik die de gemiddelde Marvel film plaagt. Een gelaagd personage dat – hoewel zijn methodes extreem zijn – misschien wel de meest nobele en geloofwaardige motivaties van iedereen heeft.

Wat wel heel Marvel is zijn de hoge productiewaarden en prachtige special effects. Er is veel geld in deze film gepompt, en dat zie je er aan af. De combinatie van futuristische technologie en de vlaktes van Afrika is nergens anders te vinden. Hier zijn de twee elementen perfect gecombineerd. En beiden vormen een sterk contrast met de kleurrijke traditioneel Afrikaanse kledij en make-up.

En zo komen we bij de spreekwoordelijke olifant in de ruimte. Geen review van Black Panther is compleet zonder toe te lichten hoe verschrikkelijk Afrikaans de film wel niet is. Vijf stammen staan op de voorgrond, allen gebaseerd op een andere echte Afrikaanse cultuur. 95% van de cast heeft een Afrikaanse achtergrond. En het grootste deel daarvan praat met een authentiek accent. Niet iedereen zal hier persé warm van worden. Persoonlijk vind ik het toch belangrijk dat er zo’n grote mainstream film bestaat die deze cultuur promoot. Ben je het hier mee eens of wacht je zelfs al je hele leven op een film als deze, lees dan maar gerust een score van 100 onderaan deze review.

Black Panther is de achttiende film in Marvel’s Cinematic Universe en een directe voortzetting van thema’s en karakters geintroduceerd in Captain America: Civil War. Geschreven door Joe Robert Cole en regisseur Ryan Coogler vertelt de film hoe T’Challa de mantels van Black Panther en koning van Wakanda over moet nemen van zijn overleden vader. Chadwick Boseman, Michael B Jordan, Lupita Nyong’o, Danai Gurira, Letitia Wright, Martin Freeman, Andy Serkis, en Forest Whitaker nemen de hoofdrollen op zich. Black Panther draait vanaf woensdag 14 februari in de bioscoop.

Lees verder
Advertentie

© Star Wars Awakens. All rights reserved. Star Wars is the intellectual property of Lucasfilm. © 2019 Lucasfilm Ltd.