The Acolyte: Wayseeker van Justina Ireland speelt zich een jaar of tachtig na The Hight Republic af. Vernestra is inmiddels bijna 100 jaar oud en de laatste tien jaar is ze als Wayseeker haar eigen pad aan het volgen en doet haar best om waar ze maar kan een helpende hand te bieden. Terugkeren naar de tempel op Coruscant doet ze zelden, maar wanneer een dreiging uit het verleden om haar aanpak vraagt stuurt Jedi Master Yaddle Jedi Knight Indara er op uit om Vernestra terug te halen. Vervolgens gaan de twee samen op pad om de oorzaak van de dreiging te vinden, en gaandeweg meer over elkaar en van elkaar te leren.
De 26 jarige Indara is een jaar eerder naar de rang van Jedi Knight gestegen, maar sindsdien heeft ze zich verstopt in de Jedi Archives waar ze haar dagen als archivist slijt. Ze doen onderzoek en maakt analyses van gebeurtenissen in het verleden, maar de tempel verlaten heeft ze al een jaar niet gedaan. Yaddle vindt het de hoogste tijd dat de Jedi Knight haar zelfvertrouwen weer terugkrijgt en stuurt haar op pad met Vernestra, de alom bekende Jedi waar ze in haar tijd in de archives van alles over geleerd heeft. Maar gedurende hun avontuur komt Indara er achter dat de Jedi archives alles behalve compleet zijn als het aankomt op avonturen van Jedi.
It is a truth galactically known that where there is something of worth, there are those who will do anything to acquire it, either through honest work or through thievery and violence.
De Vernestra in Wayseeker is een hele andere Vernestra dan we in The High Republic hebben leren kennen. Ze is het lang niet altijd eens met de manier waarop de Jedi Order handelt, maar staat wel compleet achter de algemene denkwijze en visie van de Jedi. Als Wayseeker kiest ze het beste van alle opties en spendeert haar leven aan het helpen van anderen, ze gaat en staat waar de Force haar naartoe stuurt, maar ze is harder en cynischer geworden dan ze vroeger was. De stap van de jonge Vern naar deze oudere Vernestra is vrij groot en ietwat schokkend als je net uit de High Republic boeken komt. Maar ze is nog een stuk losser dan we haar in The Acolyte zagen. Wat dat betreft is dit een mooie brug tussen de twee tijdperken, maar ik zou graag nog wat meer van Vern’s avonturen willen meemaken om een beter beeld te krijgen van haar transformatie. En het verhaal van haar laatste padawan moet natuurlijk ooit eens gedeeld worden, er wordt amper iets over gezegd, maar dat er iets goed fout gegaan is met deze student is duidelijk. Ook dat het hier The Stranger uit The Acolyte betreft kan niet missen.
People who are familiar with the Jedi know that we sometimes have the ability, through the Force, to detect deception and even lies. But it wasn’t like in the holos, where a Jedi detective could show up, read a suspect’s mind, and then know exactly what happened. It was more about feeling out the truth, as though the flow of the Force ebbed and flowed differently when a person lied. The challenge was trying to figure out what was causing the ebb and flow. Because it could be anything.
De schrijfstijl van het boek is bijzonder, Ireland heeft er voor gekozen Vernestra’s uitgangspunt in de eerste persoon te schrijven, terwijl alle andere stukken in de meer gebruikelijke derde persoon geschreven zijn. Eerste persoon zien we niet veel in Star Wars – of in het algemeen in romans – dus dat kan voor lezers even wennen zijn, en het heen en weer switchen is in het begin een beetje ongemakkelijk, maar als je er eenmaal aan gewend bent geeft het wel een fijn inzicht in Vern’s gedachten en haar beeld van haarzelf en anderen.
When I was promoted to master, I had some idea of the requirements of the rank, but I would be lying if I said I was ready to step into the role with my whole heart. Teaching, I enjoyed. I’d even enjoyed instructing younglings, though they could be incredibly silly creatures. In addition, I’d had a number of Padawans over the years, each of them different and yet the same in their devotion to learning. And I’d enjoyed mentoring them, right up until my last Padawan, whom I’d failed in so many ways…
Het ruim negen uur durende audioboek is ingesproken door Jessica Almasy, zeker geen nieuwkomer in de Star Wars audio wereld, maar misschien een naam die je niet direct wat zegt. Hiervoor heeft ze vooral boeken voor jongere lezers ingesproken, en was ze onderdeel van de grotere cast in Tempest Runner en Tempest Breaker. Haar stem is even wennen, haar vertolking van Vernestra komt niet helemaal overeen met wat je veracht als je naar de cover van het boek kijkt. Op de cover zien we een Vernestra zoals we haar in The Acolyte zaten, maar de stem die Jessica haar geeft doet meer aan de jonge Vern denken. Maar alles went, en verder is er niets slechts over het audioboek te zeggen. De muziek en geluidseffecten staan op een laag pitje waardoor ze niet afleiden van het verhaal.
I was intrigued by her. I had always liked puzzling out the unknown, and people were never the mystery they wanted to be
De titel van het boek is wat mij betreft verkeerd gekozen. In plaats van The Acolyte: Wayseeker hadden ze beter kunnen kiezen voor The High Republic: Wayseeker, of het simpelweg bij Wayseeker kunnen houden. De reden hiervoor is dat het boek meer als een sequel van The High Republic voelt dan als een prequel voor The Acolyte. Naast Indara – die aan ons geïntroduceerd werd in The Acolyte – en een verwijzing naar Vern’s laatste Padawan zijn er geen bruggetjes naar de Disney+ serie te vinden, maar bast het boek bijna uit zijn voegen van de High Republic referenties. Als je dit boek leest zonder veel van The High Republic gelezen te hebben zul je heel wat nuance missen. Belangrijke punten worden kort uitgelegd, maar dit boek komt veel beter uit de verf als je Vernestra’s verhaal tot nu toe helemaal gevolgd hebt. Als je opzoek bent naar informatie die een toevoeging gaat zijn aan The Acolyte komt je met dit boek helaas een beetje bedrogen uit.
I hate it when people feel grateful to me for something I’ve done, as though I’m someone special. I just do what anyone, Jedi or not, would do if they’d had the chance. I’m not a hero. I just don’t like to see people suffer.
The Acolyte: Wayseeker is een vermakelijk verhaal, en een feest van herkenning voor High Republic fans. Het verhaal is niet heel belangrijk in het grotere plaatje, de dreiging is relatief klein, en heeft niet echt consequenties verder. Het verhaal draait meer om Vernestra en Indara, we leren hun kennen, we zien ze beide groeien, en we raken nieuwsgierig naar meer. Ik zou graag meer verhalen zien met dit team, maar ook van de dames los van elkaar. Wat zorgde er voor dat Indara zich verstopte in de archives? Wat heeft ze van hier tot aan haar dood in The Acolyte gedaan. Zo veel vragen waar ik graag antwoord op zie. Hopelijk kunnen we in de toekomst nog meer van deze twee personages gaan genieten.
“ ‘Us’? Last I checked, you still had several centuries on me,” I said.
Yaddle laughed. “Perhaps. But do you know how long I had to be a Padawan? Things even out.”
Met dank aan Del Rey / Random House Worlds voor het beschikbaar stellen van Star Wars: The Acolyte: Wayseeker voor deze review.