Into the Light van Claudia Gray is het laatste Young Adult boek in The High Republic. We volgen Reath Silas die met een door hem samengesteld team naar Kashyyyk vertrekt. Kashyyyk is net als vele andere planeten in het sterrenstelsel aangetast door de blight en Reath is vastbesloten om de planeet, en daarmee hopelijk ook de rest van het sterrenstelsel, te redden.
Reath wordt vergezeld door personen die hij kan vertrouwen, en personen die hij wil vertrouwen. Het team bestaan onder anderen uit de bemanning van The Vessel – Affie Hollow, Leox Gyassi en Geode – Burryaga, Kelnacca, Avon Starros en Azlin Rell.
Reath is heel erg gegroeid sinds zijn introductie in Into the Dark, waar we hem in het Amaxine Station leerde kennen als een wat onzekere en ietwat bange padawan. Intussen is hij een zelfverzekerd, rustige en gerespecteerde Jedi geworden. Reath is een eeuwige student, die altijd opzoek is naar waarom dingen zijn zoals ze zijn, en de perfecte persoon om zich bezig te houden met het zoeken naar een manier om de Blight te bestrijden.
Hoewel het boek wat langzaam op gang komt, raakt het in een stroomversnelling zodra onze helden op Kashyyyk arriveren. Vanaf dat punt is het niet non-stop actie, maar wel spanning en revelaties die elkaar op een rap tempo opvolgen waardoor het lastig is om het boek weg te leggen. De vele personages en het heen en weer springen tussen hun perspectieven maakt het wel wat lastig om een goed beeld te hebben van wat er precies gaande is. Gelukkig heeft Gray wel een goede groep uitgezocht die uit hele unieke en herkenbare personages bestaat, om het overzicht in ieder geval zo duidelijk mogelijk te houden.
The Drengir preferred long periods to digest, to allow the acids to fully break down their meal, before moving on. It was also neater to spit out inedible clothing and any inorganic matter at the dining site, rather than on their spacecraft.
Het vele wisselen tussen perspectieven maakt het verhaal naar mijn idee wel heel leuk omdat we dezelfde gebeurtenissen vanuit verschillende perspectieven tegelijk meemaken. Zo zien we ook de Drengir een aantal keer als uitgangspunt, wat hen wat meer diepgang geeft. We zien iets meer van hoe hun gemeenschap in elkaar steekt, en wat hun drijfveer in het hele verhaal tot nu toe geweest is. Hun ontwikkeling in dit boek is ook op zijn zachtst gezegd interessant te noemen.
Ook Azlin Rell is ontzettend interessant in dit verhaal. We kijken mee door zijn (figuurlijke) ogen, we krijgen niet alleen mee wat hij zegt, maar ook wat hij denkt en voelt. Rell krijgt zo net als de Drengir veel meer diepgang, en we zien hier een man die niet enkel spelletjes speelt met iedereen om hem heen, maar een man die gebroken is door zijn verleden, bang is voor de toekomst, maar hoop ziet in de wezens om hem heen. Ook zien we Rell in actie tijdens gevechten met de vijanden van onze helden, en dat is, zacht uitgedrukt, angstaanjagend.
After the feast, the Drengir curled in a sunny patch amid the Kenari glades, leaves unfurled, soaking up light and heat. Their need for meat consumption did not totally replace the necessity of, or pleasure in, photosynthesis. Had any Drengir ever discussed this with any animal life-forms, they might have realized that sunshine often fulfilled much the same function as “dessert.
De bemanning van The Vessel is wat mij betreft ook weer een hoogtepunt. De interactie tussen Affie en Leo is altijd mooi om te zien, en hun band met Geode blijft geweldig. Net als Geode zelf. In Into the Light heeft Geode een best aanwezige rol, en een character arc die onvergetelijk is. Bij zijn introductie maakte een hoop mensen Geode belachelijk omdat hij ”maar een rotsblok is.” Maar ik denk dat veel mensen die woorden inslikken na het volgen van zijn verhaal hier.
Ook Nan is weer terug, en net als andere personages in Into the Light maakt zij ook heel wat ontwikkelingen en groei door. We zien meer van haar, leren meer over haar en haar verleden, en leren haar beter begrijpen. Dat is een thema in dit boek, groei en ontwikkeling van personages die dat tot dusver nog niet heel veel gekregen hebben. In dat opzicht is het goed zichtbaar dat we naar het einde van het High Republic verhaal toe werken en dat de auteurs alle personages een waardig afscheid willen geven.
Nan didn’t directly reply. “So, let me get this straight. You trust the bizarre dark-sider former Jedi who murders Nameless with his bare hands, but I’m the security risk on this mission?”
Het tien uur durende audioboek is ingesproken door Amber Lee Connors, die we inmiddels van flink wat boeken kennen. Zij heeft weer een mooi staaltje acteerwerk neergezet en weer de personages heel fijn van een unieke stem te voorzien waardoor het geheel relatief overzichtelijk blijft. Het luistert makkelijk weg, en de geluidseffecten zijn niet overmatig aanwezig, waardoor ik het audioboek zeker kan aanraden aan mensen die liever luisteren dan lezen.
That evening, over a steaming pot of tea, she [Dr. Mkampa] reviewed the recordings from her various monitors and sentries, her red cybernetic eye briefly gleaming Loth-cat gold as she shifted the degree of her focus.
Into the Light is wat mij betreft niet het beste High Republic boek, daarvoor is er wat te veel chaos, en vliegen we te snel door het verhaal heen. Ik had het niet erg gevonden als veel van de personage ontwikkelingen meer verdeeld waren over andere verhalen, om ze allemaal wat meer tijd in de spotlight te geven. Maar wie weet is het einde van The High Republic, niet het einde van dit tijdperk en deze personages. Er zijn er in ieder geval genoeg die ik graag nog eens terug zou zien.
Into the Light is een vermakelijk boek, met een hoop actie, diepgang en emotie. Een boek dat je uiteraard niet mag overslaan als je de rest van The High Republic gelezen hebt en een waardige toevoeging aan het geheel.