Social Media

Filmrecensies

Rogue One: A Star Wars Story spoiler review

Geplaatst

op

8.8 Score
Rogue OneFilmtitel
14 december 2016Filmreleasedatum
Pluspunten
Op en top Star Wars
Meesterlijke finale
Goede balans tussen humor en depressie
Verbeterpunten
Afwezigheid van de klassieke crawl
Hier en daar net een explosie teveel
Misschien niet voor de allerjongsten
Cijfer8.8

Rogue One review – lichte spoilers

Calvin en ik hebben de film allebei gezien. Maar twee verschillende mensen betekent twee verschillende meningen, en dus krijg je niet één maar twee reviews! De recensie van Calvin blijft zo ver mogelijk uit de buurt van alles wat met plot te maken heeft. In mijn Rogue One spoiler review zal ik echter af en toe specifieke scènes aanhalen om mijn punt te maken. Lichte spoilers zullen dus vallen, maar als je StarWarsAwakens.nl de laatste tijd gevolgd hebt, zul je weinig nieuwe informatie tegenkomen. Voor de meesten van jullie zal deze review dus goed te lezen zijn. Echter, de echte spoilerfoben verwijs ik graag door naar mijn eerwaarde collega.

Chirrut Îmwe staat tegenover een groep Stormtroopers.

Ik zal je maar meteen geruststellen. Rogue One: A Star Wars Story is een goede film. Sterker nog, het is een goede Star Wars film. Alle bekende elementen zijn er: Van een bombastische soundtrack – dit keer van de hand van Michael Giacchino ipv grootmeester John Williams – tot de rondvliegende lasers. Van een zwik aan interessante aliens tot de schijnbaar onmogelijke strijd tegen een onderdrukkend regime. En van buikschuddend grappige humor tot keiharde tegenslagen.

Ondanks dat Rogue One voelt en ademt als een Star Wars film, zoekt de film wel de grenzen op van wat mogelijk is binnen de franchise. De meest opvallende verandering is natuurlijk de afwezigheid van de opening crawl, die ik eerlijk gezegd wel miste. Naar mijn mening opent de film op een manier die zo Star Wars aanvoelt dat de crawl er net zo goed wèl had kunnen zijn. Andere aanpassingen aan de formule pakken gelukkig beter uit. De flashbacks voegen veel emotie toe (vooral voor lezers van het boek Catalyst – reviews hier en hier). En de af en toe bijna oorlogsdocumentaire-achtige manier van filmen is een verademing. Het brengt je recht in het zand naast de nieuwe helden. En dat is exact wat nodig is om je binnen één film met alle nieuwe personages verbonden te voelen.

Over de personages gesproken, daar zit het hart van de film. Geen van de main cast valt negatief op – al was Saw Gerrera’s stem even wennen – en er zitten echte hoogvliegers tussen. K-2SO steelt elke scène met zijn gortdroge humor. Ook Chirrut weet de lachspieren meerdere malen te vinden, terwijl hij ondertussen ook nog dubbele dienst draait als de wijze mentor en ultieme vechtersbaas. Verder zijn Cassian en Bodhi verrassingen, vooral gezien ze andere rollen vervullen dan de trailers lieten lijken.

Waarvoor hulde. De marketing voor deze film is meer dan geslaagd. Waar we van tevoren dachten dat we alle geheimen van de film wel gezien hadden, blijkt Rogue One meer dan genoeg verrassingen over te hebben. Hele planeten die we nog niet in promotiemateriaal gezien hebben, zaken die anders lopen dan de trailers ons lieten denken, en teveel easter eggs om op te noemen. Fans van de originele films, fans van de prequels, fans van Clone Wars en Rebels… Allemaal zul je meerdere verwijzingen vinden om blij van te worden. En dan heb ik er zeker weten nog een groot aantal gemist.

Alleen al in deze screenshot zitten meerdere verwijzingen!

Ook de slechteriken zijn goed vertegenwoordigd. Krennic is een nieuw soort Imperial. Niet te bang voor Vader om promotie te willen vermijden, en gedreven om zijn project persoonlijk aan Palpatine te tonen. Darth Vader’s tijd in de film is kort maar krachtig. Verwacht hem niet te veel te zien, maar àls je hem ziet, zie je hem op zijn allerbruutst. En dan is er nog good ol’ Grand Moff Tarkin. Maandenlang is er gespeculeerd over zijn betrokkenheid bij de film, maar nu pas is het echt zeker: De ter ziele gegane acteur Peter Cushing keert terug op het witte doek. Of althans, een computergestuurde versie van zijn gezicht, naadloos geplakt op de performance van acteur Guy Henry. Zoekt naar kleine oneffenheden en gij zult vinden, maar het is overtuigend genoeg om niet storend te zijn. En de aanwezigheid van Tarkin doet de film veel goed.

Waar de visuele pracht natuurlijk echt tot zijn recht komt, is het ruimtegevecht boven Scarif. In een poging om de Shield Gate plat te leggen zien we Red en Gold Squadron samen met de rebellenvloot het station belegeren. Een hoge spanningsboog en uniek gebruik van een bepaald iconisch schip, deze veldslag heeft het allemaal. Het is de perfecte adrenaline pompende tegenhanger van de grimmige strijd op de grond. En het valt allemaal samen in misschien wel het beste slotstuk dat een Star Wars film ooit heeft geproduceerd.

Al met al is Rogue One precies de film waarop ik hoopte. Een top-toevoeging aan de Star Wars saga die extra context aan A New Hope toevoegt en tegelijkertijd laat zien dat niet al het goede in trilogieën hoeft te komen. Met Rogue One als grondlegger voor een legioen aan verscheidene Star Wars Story films, is de franchise nog nooit in zo’n goede vorm geweest. All is as the Force wills it!

Kaartjes winnen voor de film? Of alvast kans maken op de DVD/Blu-ray? Bekijk onze lopende Rogue One acties!

A.k.a. BoxerlessBossk Tien jaar geleden was hij nog een enorme nerd met veel te sterke meningen over Star Wars en comics. Nu is hij een enorme nerd met veel te sterke meningen over Star Wars en comics die wel eens berichten over Star Wars post op je favoriete website!

Lees verder
Sponsor
Klik om te reageren

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Filmrecensies

Review: The Rise of Skywalker

Maakt de laatste film in de Skywalker saga de verwachtingen waar?

Geplaatst

op

Door

The Rise of Skywalker
5.7 Score
The Rise of SkywalkerFilmtitel
18 december 2019Filmreleasedatum
Pluspunten
Blasters en lichtzwaarden
Personages waar je van houdt
D-O
Verbeterpunten
Meer een afsluiter dan een film met een eigen visie
Personages zijn niet consequent
Ondermijnt eerdere films lichtelijk
Cijfer5.7

De raarste dingen kunnen gebeuren in Star Wars. Een boerenjongen kan een ruimtestation opblazen. Een jonge slaaf kan de ultieme oorlogsheld en later oorlogsmisdadiger worden. Twee jonge mensen kunnen door de Force over miljoenen kilometers met elkaar verbonden worden.
Met The Rise of Skywalker (TRoS) is er echter iets gebeurd dat ik niet voor mogelijk had gehouden. Ik heb me namelijk niet echt vermaakt.

Stop! Annuleer niet meteen je tickets. Ik denk namelijk niet dat de film objectief verschrikkelijk is. Het plot is ingewikkelder dan noodzakelijk en karaktermotivaties zijn niet altijd even logisch. Echter scoort de film op vele andere punten gewoon een dikke voldoende. Maar zoals iedere Star Wars film maakt TRoS keuzes waar niet iedereen het mee eens zal zijn. En waar The Last Jedi sommigen in het verkeerde keelgat schoot, was het bij Rise mijn beurt om het oneens te zijn met het gros van de keuzes.

De vergelijking met TLJ maak ik expres. The Rise of Skywalker lijkt namelijk in alles een manier om de zieltjes terug te winnen die de laatste jaren ontevreden zijn geworden. En wat je ook van de vorige cinematische uitstapjes vond, dat komt deze film niet ten goede. Zo’n beetje alle grote momenten uit The Last Jedi worden omgedraaid of gepersifleerd. Terwijl de referenties aan de originele trilogie veelvuldig en zeer voorspelbaar worden. Het is zonde als een film zich zo spiegelt aan dat wat er voor is gekomen in plaats van een eigen identiteit te creëren.

Hier zien we Rey en Kylo in de troonzaal van de Deathstar staan, voor de troon van Palpatine. Dit lijkt te bevestigen dat dit de tweede Death Star is waarbij dit de kamer zou zijn waar Luke en Vader voor de laatste keer de confrontatie aangingen en waar Palpatine een duik richting reactor core nam.

Maar goed, het verhaal dus. Ultieme slechterik Palpatine is terug, en het is aan Rey, Finn, Poe en schurk Kylo Ren om hun plaats in de strijd om het universum te vinden. En dat is hoever ik kom zonder spoilers te delen.
Wat ik wel kan vermelden is dat deze ogenschijnlijk simpele stand van zaken uitmondt in een wirwar van nieuwe personages en plot devices die je bij moet houden. Na alle uitleg in het begin komt de film op stoom en volgt er wel een stroom aan epische typische Star Wars momenten. Als de lichtzwaarden kletteren kun je het niet helpen dat er een brede lach op je gezicht verschijnt.

Dat kletteren doen ze uiteraard weer in een presentatie die audiovisueel top is. Alle special effects zien er goed uit, componist John Williams heeft weer een topper van een soundtrack afgeleverd, en de geluidseffecten voelen alsof ze in het Star Wars universum thuis horen. Het enige dat enigszins afleidt zijn de momenten met Leia. Het is merkbaar dat er oud beeld- en geluidsmateriaal is gebruikt om de laatste rol van Carrie Fisher mogelijk te maken. Maar men had weinig andere keus dan het op deze manier op te lossen, dus dat neem ik ze ook niet geheel kwalijk.

Ook de acteerprestaties zullen geen verrassing zijn. Adam Driver is wederom beter dan een Star Wars film verdient. Ook het trio Ridley, Boyega en Isaac imponeert. Ze delen in deze film eindelijk scenes met z’n drieën, en het voelt meteen alsof het nooit anders is geweest. De andere acteurs krijgen minder om te doen, maar doen daardoor niet voor de rest onder. Zeker Ian McDiarmid als Palpatine heeft er duidelijk plezier in om weer een oerslechte eikel te spelen.

Alles bij elkaar vind ik het weer moeilijk om te zeggen wat de algemene indruk van deze film zal zijn. Zelf vind ik het alles behalve een perfecte afsluiter van de Star Wars saga. Maar er is ruimte voor anderen om een totaal andere mening te hebben. En laten we eerlijk zijn… Als je deze review leest, is er toch geen kans dat je na 42 jaar opbouw deze film aan je voorbij laat gaan? Ga het zeker zelf zien, moge het je beter afgaan dan mij.

Star Wars: The Rise of Skywalker is de negende en voorlopig laatste film in de Skywalker Saga. De film wordt geregisseerd door JJ Abrams en geschreven door Abrams en Chris Terrio. De cast bestaat o.a. uit Daisy Ridley, Adam Driver, John Boyega, Oscar Isaac, Anthony Daniels, Billy Dee Williams, Ian McDiarmid en Naomi Ackie. De film draait vanaf 18 december in de Belgische en Nederlandse bioscopen.

Dan een mooi shot van Rey en Chewie achter de knoppen van de Millennium Falcon terwijl Poe, Finn en C-3PO de cockpit binnen komen lopen en gaan zitten. Het is mooi om te zien dat Rey en Chewie zich er op hun gemak lijken te voelen.

Lees verder

Filmrecensies

Review: Avengers Endgame

Geplaatst

op

Door

9 Score
Avengers: EndgameFilmtitel
24 april 2019Filmreleasedatum
Pluspunten
Euforisch en emotioneel
Precies alsof je een stripboek leest
De culminatie van 11 jaar films
Verbeterpunten
Niet genoeg tijd om iedereen de spotlight te geven
Plot heeft wat losse eindjes
Cijfer9

Het eind is in zicht. 22 films, verspreid over elf jaar, hebben allemaal hier naartoe geleid: Avengers Endgame. Grote kans natuurlijk dat je al weet of je deze film in de bios gaat zien of niet. En, gezien de record-brekende voorverkoop, grote kans dat het antwoord ja is. En dat je je ermee zal vermaken, zal ook vanzelfsprekend zijn. Maar kan Endgame je ook raken?

Nou, eh, ja. Drie of vier dozijn karakters in drie uur proppen zou niet moeten werken, maar dat doet het toch. Vooral de originele crew (Robert Downey Jr’s Iron Man, Chris Evans’ Captain America, Chris Hemsworth’s Thor, Mark Ruffalo’s Hulk, Scarlett Johansson’s Black Widow, en Jeremy Renner’s Hawkeye) krijgt genoeg te doen. En allen groeien ze ook verder, iets waar zeker niet iedere film in slaagt.

Maar wat doen ze dan? In Avengers Infinity War zagen we hoe superschurk Thanos (Josh Brolin) de helft van het universum uitroeide. In Endgame besluiten de Avengers om deze mensen te wreken door achter Thanos aan te gaan… En meer wil Marvel er in de promotie niet over kwijt, dus verklap ik het ook niet. Wat ik wél kan zeggen is dat de 2,5 uur na dit begin één grote achtbaanrit is, waarbij euforische hoogtepunten, angstaanjagende dalingen, en plotselinge wendingen elkaar in rap tempo opvolgen.

Qua toon is Endgame dan ook een luchtigere film dan Infinity War. Waar de verdoemenis vorig jaar steeds dichterbij kroop, viert hoop dit keer het voortij. De missie heeft meerdere hartverscheurende consequenties, maar de kenmerkende Marvel-humor ligt altijd op de loer. En mocht je recentelijk oudere Marvel-films gekeken hebben, dan word je zeker beloond. Naar praktisch iedere film wordt op een kleine of grote manier verwezen. Zelfs fans van wijlen tv-serie Agent Carter krijgen een verrassing voor hun kiezen.

Maar goed: Humor, verhaal, karakterisatie, in een comic-film blijven dat natuurlijk altijd slechts kersen op de taart die voornamelijk uit actie bestaat. En actie heeft Endgame genoeg. Gelukkig zelfs als het scherm krioelt van de personages overzichtelijk in beeld gebracht. Met nieuwe inventieve manieren om superkrachten te gebruiken en combineren. En momenten waar we collectief al jaren op gewacht hebben.

Kan Endgame dan niets fout doen? Vast wel. Door de focus te leggen op de originele Avengers (plus een paar toevoegingen) wordt de drukte ingedamd, maar het blijven veel personages en verhaallijnen om te jongleren. Soms is het dan ook even inkomen in wat iemand ook alweer aan het doen was. En hoewel die tijd wel nodig is, blijft drie uur toch ernstig lang. Op bluray (of straks op Disney+) zal menigeen toch weleens naar de volgende scene zappen. Maar als kroon op meer dan een decennium Marvel-films is Avengers Endgame perfect.

Avengers: Endgame is de 22e film in Marvel’s Cinematic Universe. De film is geschreven door Cristopher Markus en Stephen McFeely, en geregisseerd door de gebroeders Joe en Anthony Russo. Robert Downey Jr, Chris Hemsworth, Chris Evans, Mark Ruffalo, Scarlett Johansson, Jeremy Renner, Paul Rudd, Karen Gillan, Bradley Cooper, Brie Larson, Don Cheadle, Josh Brolin en vele anderen keren terug in hun eerdere Marvel-rollen. Avengers: Endgame draait vanaf nu in de Nederlandse bioscoop.

Lees verder

Filmrecensies

Review: Captain Marvel

Geplaatst

op

Door

Captain Marvel
8 Score
Captain MarvelFilmtitel
6 maart 2019Filmreleasedatum
Pluspunten
Interessante personages
Meeslepende actie
Technologisch hoogstandje
Verbeterpunten
Bekende structuur voor een Marvel-film
Niet essentieel voor het grotere verhaal
Cijfer8

Het Marvel Cinematic Universe is een uniek fenomeen in filmland. Waar wij Star Wars fans ons verwend voelen met een jaarlijkse film, pompt Marvel er drie uit. Toch boekt de franchise niet in op kwaliteit. Avengers: Infinity War werd geprezen en Black Panther sleepte zelfs een Oscar-nominatie voor Beste Film binnen. Het zal dan ook geen verrassing zijn dat Captain Marvel weer een schot in de roos is voor Marvel-fans.

Voor deze film doen we stap terug in de tijd naar de jaren ’90. Superhelden en schurken bestaan nog amper, Nick Fury (Samuel L Jackson) heeft nog twee ogen, vrouwelijke piloten zijn niet welkom in de gevechtszone, en computers zijn tergend langzaam. Na een ontsnapping aan gedaantewisselende aliens, de Skrulls, komt Kree-krijger Carol Danvers (Brie Larson) letterlijk uit de hemel op aarde vallen. Ze ontmoet SHIELD-agent Fury en de film verandert in een psychedelische buddy cop movie.

Een veel gehoorde klacht uit de trailers is dat Larson droog en kil lijkt. Hier rekent de film echter meteen mee af. Vanaf de eerste scene is het duidelijk dat Carol Danvers een charismatische en humoristische toevoeging aan het universum is. Naarmate ze meer over haar verleden ontdekt, krijgt het personage echter ook de diepgang die nodig is om de film echt te laten werken.
De rest van de cast is ook sterk. Nick Fury krijgt eindelijk een volledige film in de spotlight, en maakt het wachten meer dan waard. Andere uitblinkers zijn Rogue One‘s Ben Mendelsohn als gedaantewisselende schurk Telos en Lashana Lynch als Carol’s jeugdvriendin Maria Rambeau. En natuurlijk Goose, de poes die onbedoeld op de reis van haar leven gaat.

Het zal niet verrassend zijn dat Captain Marvel visueel een pareltje is. De wonderen van de ruimte worden afgewisseld met de aardse tonen die Amerika in de jaren ’90 met zich meebrengt. Grunge is duidelijk op zijn hoogtepunt. Het meest opmerkelijk is het special effect dat juist niet opvalt: Samuel L Jackson en Clark Gregg zijn voor deze film zo’n 25 jaar jonger gemaakt. Dankzij de ervaring opgedaan in eerdere films als Civil War en Ant-Man is de technologie geperfectioneerd. Wie weet, zal ook ons geliefde Star Wars in de toekomstig gretig van deze nieuwe mogelijkheid gebruik maken?

De eerder genoemde grunge esthetiek gaat verder in de muziek. De originele score dient zijn doel zonder ooit memorabel te worden, maar een aantal sleutelmomenten wordt bijgestaan door toepasselijke 90’s muziek. Hoewel Guardians of the Galaxy dit kunstje beter doet, is het ook in deze film een effectieve manier om scènes naar een hoger niveau te tillen.

De olifant in de kamer is natuurlijk het feit dat Captain Marvel de eerste film in dit universum is waar een vrouw de spotlight niet hoeft te delen. Gekoppeld met de vrouwelijke schrijvers betekent dit de meest feministische film in Marvel’s arsenaal. De politieke boodschap overschaduwt echter nooit het verhaal, zodat de film voor iedereen toegankelijk blijft. Bovenal is Captain Marvel toch “gewoon” een film over ontdekken wie je bent. Maar dan vakkundig bij elkaar gehouden door een cement van interessante karakters en flitsende actie.

Captain Marvel is de een-en-twintigste film in Marvel’s Cinematic Universe. De film is geschreven door Geneva Robertson Dworet en het regisseursduo Ryan Fleck en Anna Boden. Naast Brie Larson als de titelheldin zijn ook Samuel L Jackson, Jude Law, Ben Mendelsohn, Lashana Lynch, Djimon Hounsou, Lee Pace, Gemma Chan en Clark Gregg in de film te zien. Captain Marvel draait vanaf nu in de Nederlandse bioscoop.

Lees verder

Filmrecensies

Review: Ant-Man and the Wasp

Geplaatst

op

Door

7.3 Score
Ant-Man and the WaspFilmtitel
18-7-2018Filmreleasedatum
Pluspunten
Jason Aaron en John Cassaday
Volgt de Marvel formule perfect
Charmante en geloofwaardige hoofdpersonages
Humor
Verbeterpunten
Volgt de Marvel formule perfect
Niet genoeg screentime voor de schurken
Vergeetbaar
Cijfer7.3

Met Ant-Man and the Wasp heeft Marvel opnieuw een ongekende mijlpaal bereikt. Twintig films die zich allemaal afspelen in hetzelfde universum. Oefening baart kunst, zoals het gezegde gaat. En met een reeks hoogvliegers als Thor Ragnarok, Black Panther en Infinity War op zak, zijn de verwachtingen voor de nieuwste MCU film dan ook hooggespannen. Laat de tweede Ant-Man film zien dat de Marvel formule geperfectioneerd is?

Het antwoord is volmondig ja… maar ook nee. Ant-Man and the Wasp heeft alle standaard elementen van een Marvel film en is daardoor bijna automatisch het bekijken waard. De film is grappig, bomvol intense actie, en heeft het hart op de juiste plaats. Echter, het mist net een beetje innovatie, dat ingrediënt dat Ant-Man 2 naar een hoger niveau had kunnen tillen. Hierdoor is het eindresultaat minder dan de som der delen.

Die delen zelf zijn echter vermakelijk. Scott Lang/Ant-Man (Paul Rudd) draagt de film met zijn natuurlijke charme en komische timing. Beste vriend Luis (Michael Peña) steelt iedere scène. En Hannah John-Kamen speelt Ghost, een overtuigende schurk met een goede motivatie die helaas te weinig te doen krijgt om echt te schijnen. Wie wel de show steelt is Hope Van Dyne/Wasp, gespeeld door Evangeline Lilly. Waar Hope in de oorspronkelijke film nog een zijpersonage was, heeft ze haar naam in de titel van de film hier meer dan verdiend. Ze drijft de actie in zo’n beetje alle spannende scènes en doet dit met verve.

Deze actie zit verder goed in elkaar. De spanningsboog wordt eigenlijk nooit doorbroken. Echter, de gimmick van groei- en krimpkrachten is er wel een beetje af. Vooral gevechten tegen Ghost zijn eigenlijk vrij standaard met af en toe een keer krimpen (of phasen in het geval van Ghost) om een klap te ontwijken. Uiteindelijk diende de actie zijn doel, maar een dag later tijdens het schrijven van deze review staat me er weinig meer van bij.

Het verhaal is ook vrij standaard, al is het wel op een andere – kleinere – schaal dan de gemiddelde Marvel film. In plaats van het universum dat bedreigd wordt, heeft ieder personage persoonlijkere drijfveren. Hope en Hank Pym (Michael Douglas) zoeken hun verloren moeder/vrouw Janet Van Dyne (Michelle Pfeiffer). Scott probeert hierbij te helpen maar moet dit ondertussen jongleren met het voldoen aan de voorwaarden van zijn proeftijd zodat hij bij zijn dochter Cassie (Abby Ryder Fortson) kan zijn. Zelfs voor slechterik Ghost is de film puur een kwestie van overleven. Het is verfrissend maar voelt tegelijk ook een beetje als een stap terug.

Eigenlijk is Ant-Man and the Wasp goed te vergelijken met het ons welbekende Solo: A Star Wars Story. Beiden goede films die door een formulaïsch en kleinschalig script in de schaduw van grotere goden zullen staan. Niet essentieel, maar zeker je geld waard. Welke van de twee jouw voorkeur heeft, zal dus grotendeels liggen aan welke franchise je een warmer hart toedraagt. Voor mij persoonlijk wint Solo met kop en schouders deze race, maar een grotere Marvel fan zal hier anders over denken.

Ant-Man and the Wasp is de twintigste film in Marvel’s Cinematic Universe. De film is geschreven door Chris McKenna, Eric Sommers, Andrew Barrer, Gabriel Ferrari en Paul Rudd. De regie is door Peyton Reed op zich genomen. Terugkerende helden Paul Rudd, Evangeline Lilly, Michael Douglas en Michael Peña worden versterkt met Hanna John-Kamen, Laurence Fishburne, en Walton Goggins. Ant-Man and the Wasp draait vanaf 18 juli 2018 in de Nederlandse bioscoop.

Lees verder
Sponsor