Social Media
Empire Strikes Back Empire Strikes Back

Games

The Empire Strikes Back (1992)

Geplaatst

op

En toen kwam The Empire Strikes Back. Voor velen is de NES, de Nintendo Entertainment System, hét systeem waarop gaming ontdekt werd. De Nintendo maakte gamen makkelijker thuis, vriendjes kwamen over de vloer om samen te ‘Nintendoën’ en de wereld van Super Mario werd een hele bekende. Iedereen wist welke warppipes gebruikt konden worden om naar geheimen gebieden te gaan en op schoolpleinen ontstond er een heus nieuw taaltje. De strijd tussen Sega en Nintendo was groter dan die in de Eredivisie en mensen hadden duidelijk hun favorieten.

In die tijd verscheen Star Wars: The Empire Strikes Back op de grijze console van Nintendo. Uiteraard bedoeld als opvolger op het in 1991 verschenen Star Wars op hetzelfde systeem. Het was echter niet de eerste of laatste keer dat een game deze titel droeg. Eerder, op de Atari 2600, verscheen al een versie van The Empire Strikes Back terwijl later voor de SNES een Super The Empire Strikes Back zou gaan verschijnen. Aangezien de makers achter deze titel na de ontwikkeling van The Empire Strikes Back meteen begonnen met Super Star Wars, verscheen er dus nooit een derde en laatste deel in deze trilogie. Dit terwijl het einde van deze game duidelijk wist te hinten naar een vervolg.

In deze samenwerking tussen JVC en Lucasfilm volgt de speler in basis het bekende verhaal van de film. Luke Skywalker en zijn vrienden nemen het daardoor ook hier uiteraard op tegen The Empire. Startende moet je als de jonge Skywalker je weg zien te banen op Hoth, terwijl je verschillende Imperial Probes op probeert te blazen. Deze zijn driftig op zoek om jouw geheime basis te vinden. Wanneer dat geheim ontdekt mag worden, is de toekomst voor de Rebellen alles behalve zeker.

Met een blaster aan je zijde en een Tauntaun om sneller van A naar B te komen, is het aan de speler om met Luke de diverse grotten op de ijsplaneet te ontdekken. Natuurlijk is deze actie-platformer gevuld met gevaarlijke wezens en tegenstanders. En dan hebben we het nog niet eens over de elementen; ijs kan bijzonder glad zijn en daardoor extra gevaarlijk wanneer je er op hoge snelheid overheen probeert te gaan.

Om elk level in detail uit te leggen haalt weg van de ervaring, mocht je de game nooit gespeeld hebben. Het spel is namelijk nog steeds goed speelbaar. Ja, het voelt oud aan, maar de tand des tijds heeft de cartridge redelijk heel gelaten. Het Star Wars-gevoel is nog steeds in elke frame voelbaar, helemaal wanneer je weet dat je niet alleen als Luke kunt spelen. Zo ga je ook als Han Solo en enkele andere personages op pad. Het level dat je speelt zal bepalen wie je onder de knoppen krijgt. Een leuke extra is dat wanneer je Luke speelt een blauwe force verschijning in de vorm van Obi-Wan Kenobi je helpt tijdens je avontuur. Het zijn deze kleine verwijzingen en extra’s die het verhaal van The Empire Strikes Back in deze game net wat realistischer en getrouwer laten volgen. Het zorgt er daardoor ook voor dat deze game een goede verbetering is op het eerste deel.

Op het audiovisuele gebied weet de game zeer netjes te zijn voor de tijd waarin het is uitgegeven. Daarnaast laat het spel zich moeiteloos besturen; de besturing is zo strak als een pianosnaar. Echter, wat voor velen een minpunt kan zijn, is de moeilijkheidsgraad. Deze game is moeilijk. Iets wat in die tijd erg normaal was, maar volgens de standaarden van vandaag is dit zo’n game die ‘te moeilijk’ is voor de doelgroep. Mensen die een uitdaging niet uit de weg gaan wil ik ‘m dan nog steeds van harte aanraden. Spendeer de tijd en beleef, zelfs al die vele jaren later, nog steeds een hele toffe Star Wars game. Ga alleen niet op zoek naar het vervolg…

Zag A New Hope toen hij drie was met zijn ouders onder de noemer 'je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen'. Kreeg een Atari 2600 in hetzelfde jaar. Goede opvoeding noemen ze dat.

Lees verder
Advertentie
Klik om te reageren

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Games

Star Wars: TIE Fighter (1994)

Geplaatst

op

Door

TIE Fighter

Volgens de nooit bevestigde regel zijn vervolgen altijd minder goed dan een origineel. Deel twee kan nooit het origineel overtreffen. Star Wars heeft met The Empire Strikes Back echter al eens bewezen dat het wel kan. Want die film is volgens de gemiddelde fan beter dan A New Hope. Hoe voorkom je dit stigma? Door een semi-vervolg gewoon een compleet andere naam te geven.

De X-Wing-titel was een geweldige hit. De game waarin je vanuit de ogen van een X-Wing piloot het Star Wars universum kon beleven, sprak dromen aan van velen. Het gaf de ultieme fantasie; jij zat in je favoriete franchise, in misschien wel een van de tofste schepen die Lucas ooit bedacht heeft. Het ding was echter wel dat het vooral een fantasie was wanneer je daadwerkelijk in het Rebellenkamp je boom had geplant. Wilde je je kwadere bedoelingen kwijt, dan was dit niet het spel voor jou. Een antwoord op dit verlangen kwam daarom in 1994 naar de PC in de vorm van Star Wars: TIE Fighter.

Audiovisueel was TIE Fighter een grote stap vooruit

Eigenlijk was TIE Fighter gewoon een opvolger op X-Wing. Al zie je het hele verhaal natuurlijk vanuit de ogen van een piloot van The Empire. Je doel was om de Rebellen op te sporen, te vernietigen. Dat we te maken hadden met een vervolg op X-Wing werd dan ook snel duidelijk wanneer je keek naar de structuur van de game. Zo zijn er trainingsecties, ‘historical battles’ en de verhaalmodus. Niets wat onbekend klonk bij spelers die X-Wing al heel wat uren gespeeld hadden. Gelukkig deed TIE Fighter wel z’n best om te laten zien dat er flink wat ontwikkelingen aan de bekende formule toe waren gevoegd. Zo zag de game er grafisch indrukwekkender uit met betere 3D modellen, waarbij objecten veel gladder oogden. Het geluid had een flinke kwaliteitsverhoging gehad, er waren meer filmpjes, meer wapens en drieëndertig schepen om mee te spelen. Het was genoeg om een nieuwe aanschaf te verantwoorden.

De vele missies die te spelen waren voelde ook stuk voor stuk beter en doordachter aan. Er was meer te doen. De missie structuur was diverser. Zo waren er primaire missies, secundaire alsook bonus objectives om te behalen. Hierdoor kon jij je als speler focussen op het hoofdverhaal (de primaire missie) of om juist meer mee te pikken en je missies langer te laten zijn (de overige objectives in hetzelfde level). Hier werd de game niet alleen wat langer door, maar ook leuker. Voordat je aan een missie mee ging doen was de keuze daar om je schip te bewapen met raketten, bommen, torpedo’s of meer. Ieder wapen had natuurlijk zijn eigen statistieken. De ene was sterker, de andere sneller. Het was interessant om per missie aan te geven wat jouw voorkeuren waren, om zo tot een zo goed mogelijke conclusie te komen. Het bracht ook een vleugje strategie met zich mee; lichte raketten meenemen wanneer je missie vraagt om het neerhalen van een compleet ruimtestation is niet het slimste idee. Tijdens het spelen en ervaring opdoen werden je schepen en wapens beter en sterker, tot het moment dat jij je een ware TIE Fighter piloot waande wanneer je met het grootste gemak de Rebellen uit de lucht bleef schieten.

Ja, TIE Fighter was een geweldige game, echter blijft het veel op X-Wing lijken. Ergens zou je het best Star Wars: X-Wing kunnen noemen met een Imperial skin eroverheen. Missies voelen over het algemeen als iets wat je eerder hebt gedaan en hoewel alles net wat beter is, leek het stiekem op een herhalingsopgave. Echter, wanneer het origineel zo goed was, kan dat eigenlijk niet verkeerd zijn, toch?

Lees verder

Games

Super Star Wars: Return of the Jedi (1994)

Geplaatst

op

Door

Super Star Wars

Super Star Wars was een hervertelling van A New Hope. Han, Luke en Chewbacca waren haast moordlustige strijders die Stormtroopers en burgers zonder pardon naar de eeuwige jachtvelden schoten. Dit alles met een moeilijkheidsgraad die voor de gemiddelde mens te hoog lag. Super Empire Strikes Back deed exact wat een vervolg moest doen en wist Star Wars nog bizarder te maken dan het misschien al was. De verwachtingen voor Super Star Wars: Return of the Jedi lagen dan ook heel hoog in 1994.

Super Star Wars: Return of the Jedi deed op de SNES dan ook eigenlijk exact wat zijn voorgangers deden. Echter, dit is duidelijk de beste van de drie. De ontwikkelaar heeft duidelijk lessen getrokken uit eerdere games, waardoor de gameplay nu nog verfijnder is. Het voelt meer ‘af’, er is meer variatie in de levels waar je je een weg door moest banen en Luke, Chewbacca en Han zijn niet meer de enige personages die jij mocht besturen. Dit keer was daar ook Leia. In een gouden bikini, uiteraard.

Het meest naakte personage in de geschiedenis van de SNES

Mensen die ooit Castlevania hebben gespeeld, kunnen dan ook meteen een punt der herkenning vinden wanneer Leia onder de speelbare knoppen verschijnt. Haar ‘slavenketting’ (mag ik dat zo nog noemen, Disney?) doet dienst als de zweep uit de eerder genoemde game. Hiermee kon Leia op afstand flink wat schade toebrengen aan haar vele vijanden. Hierdoor was ze een welkome en interessante aanwinst in het roster van de game, en niet alleen omdat ze half naakt over het scherm loopt. Sterker nog, ze was het meest naakte personage op de gehele SNES. Ooit. Leia vecht tegen de hulpknechten van Jabba, springt door de lucht en als een ware assassin weet ze snel en slim haar vijanden om te leggen. Leia is geen ‘vrouwe in nood’, totaal niet. Dit is een vrouw die haar man al maanden niet heeft gezien en er alles aan doet om hem uit zijn carbonite cryo-slaap te krijgen. Dus ga vooral niet in haar weg staan.

Super Star Wars: Return of the Costumes

Wat Leia nog interessanter maakt naast haar vernieuwende manier van spelen, is het feit dat er verschillende kostuums van haar beschikbaar waren om aan te trekken. Klinkt zeer cosmetisch, maar was dit allerminst. Het eerste kostuum wat je tegenkomt tijdens het spelen is bijvoorbeeld haar ‘Boushh bounty hunter’-outfit, zoals je dat kent uit de opening van Return of the Jedi. Het pak waarmee ze bij Jabba naar binnen loopt met Chewie als gevangen prooi. Wanneer je als ‘Boushh’ speelt, was het mogelijk om de Termal Detonators waar ze in de film zo mooi mee dreigt aan je arsenaal toe te voegen, alsook een staf waarmee ze de gemiddelde Gamorrean Guard flink wat hoofdpijn kon bezorgen. Wederom een heel andere speelstijl vergeleken met ‘de standaard’ Luke, Han en Chewbacca. Daarnaast ook heel anders dan wanneer je met haar speelt wanneer ze haar iconische bikini draagt. Wanneer je op Endor aankwam en Leia haar camouflage droeg, werd een blaster het wapen van haar keuze. Wederom wat anders.

Gelukkig is dit echter niet de enige verbetering ten opzichte van de voorgangers. Het was snel duidelijk tijdens het spelen dat de achterliggende techniek ook verbeteringen door had gemaakt. Grafisch zag de game er gewoon beter uit en alles leek vloeiender te lopen. Alsof er betere animaties waren en personages beter en sneller reageerde op jouw ingedrukte knoppen. Ook qua leveldesign werden er nieuwe dingen geprobeerd. Natuurlijk zijn de ‘side-scrolling’ levels nog steeds hetzelfde, terwijl er toch ook meer open-wereld ideeën toegepast werden. Hierin werd je aangemoedigd om verborgen items te vinden, zoals extra ‘health swords’. In andere levels moest je bepaalde ruimtes eerst ontzien van alle vijanden voordat je door kon lopen. Iets wat stevig deed denken aan games als Final Fight en Double Dragon. Het was een mix van speelstijlen die sterk leken te werken met elkaar.

Elk personage voelt anders, maar nog steeds even moeilijk

Het feit dat Luke dit keer vanaf het begin ook al aanvoelt als een krachtige speler, en niet als een sukkeltje dat niet weet hoe een blaster werkt, kwam de game ook ten goede. Luke heeft de Force beter onder controle in het begin van de film, dus was dit ook zo in de game. De Saber Throw werd snel favoriet, bijvoorbeeld. Het is ook een goed voorbeeld van hoe de verschillende personages dit keer daadwerkelijk zorgde voor andere gameplay, waardoor je als speler meer plezier kon beleven aan deze Super Star Wars dan aan vorige delen. Dat de game nog steeds lastig was, blijft echter wel een feit.

Mocht je echter toch zover komen dat je Endor wist te halen, dan had de game nog een leuke verrassing voor je in petto. Jawel, nog een nieuw speelbaar karakter – Wicket de Ewok! Interessant omdat je van technisch geavanceerde personages terugvalt op een rondspringende teddybeer met pijl en boog. Het zorgde voor een compleet nieuwe speelstijl en liet levels anders beleven. Zo kon Wicket door zijn pijl ergens in te schieten zorgen voor een klein platformpje waar hij weer op kon staan om hoger te komen.

Met meer personages dan ooit, leukere levels en meer variatie was Super Star Wars: Return of the Jedi duidelijk de beste van de drie. Ook wanneer je de drie games vandaag de dag (her)speelt, merk je dat er genoeg lering is getrokken uit eerdere delen om van dit spel het beste te maken dat in de tijd mogelijk was. En (her)speel die game dan ook, want nog steeds is dit een toffe ervaring om doorheen te rennen. Mits je niet te snel dood gaat.

Lees verder

Games

Star Wars Chess (1993)

Geplaatst

op

Door

Star Wars Chess

Hoewel er al tien jaar lang geen echte Star Wars-film was verschenen (we negeren de twee Ewok films even), bleef de franchise geliefd bij behoorlijk wat mensen. Op het gebied van videogames werd dit steeds duidelijker. Echter, hoe vaak kun je de avonturen uit de drie films blijven herhalen in een computerspel?

Schaken. Het is volgens velen het meest ingrijpende en intellectuele bordspel dat ooit is uitgevonden. In 1993 was een digitale versie hiervan dan ook niet iets nieuws. Mensen konden al vele jaren het bordspel op een computer beleven. Echter, de combinatie met Star Wars maakte het bekende gegeven niet alleen een stuk toffer, maar ook toegankelijker voor een grote groep nieuwe spelers.

Star Wars Chess: waar Darth Vader een Queen werd

Ontwikkeld door The Software Toolworks verscheen Star Wars Chess in 1993 en verdeelde de fanbase een beetje. Want hoewel we de avonturen uit de drie films al enkele keren aan ons voorbij hadden zien trekken in gamevorm, was schaak nu niet bepaald een spannende manier waar we Star Wars bij hadden verwacht, toch? Daarnaast hadden veel spelers verwacht dat er toch een andere invalshoek in het bekende spel was gecreëerd, waardoor het leek op ‘het schaakbord in de Millennium Falcon’. Je weet wel, dat spel waar je vooral een Wookiee mee moet laten winnen. Dejarik, geen schaak. Dus ook afwezig in Star Wars Chess. Dit was gewoon het bekende Schaakspel, echter waren de personages hier geen Koning of Paard, maar bekende figuren uit je favoriete films.

Waar je in schaak speelt met zwart of wit, speelde je in Star Wars Chess uiteraard met de goeden en slechten. De Light en Darkside. Waar de Lightside bijvoorbeeld als standaard pion overal R2-D2’s had staan, speelde je met flink wat Stormtroopers als je de andere kant speelde. Luke en de Emperor zijn de equivalenten van de Koningen en is het aan de speler om ze te beschermen. Grappig is dat Darth Vader de Koningin van de Dark Side is. Een keuze die begrijpelijk is, maar de eerste keer dat je het ziet toch even een wenkbrauw doet fronsen.

Wanneer het je lukte om een schaakstuk van een speler af te pakken, trakteerde de game je op een heerlijk overdreven gewelddadige actie. Zo werd Chewbacca bijvoorbeeld opgeblazen door een AT-ST, of nam Yoda het op tegen de Emperor. Het was dan ook leuk om te zien welke combinaties van schaakslagen je kon maken en welke personages het hierdoor opnamen tegen elkaar. Het maakt de game meer ‘Star Wars’ dan ‘alleen schaken’. Echter, wanneer je het spel wat langer speelde en de video’s keer op keer voorbij zag komen, kon het redelijk eentonig worden. Het is dan ook jammer dat de bewegingen tijdens het schaken bijzonder traag gingen, zelfs wanneer je ervoor koos om animaties uit te schakelen.

Toch wist Star Wars Chess op meerdere platformen te verschijnen. Niet alleen DOS (de voorloper van Windows) mocht het spel afgespeeld zien worden, maar tegelijk met deze editie verscheen er een heuse versie voor Windows 3.1. Deze speelde een stuk vloeiender en oogde beter. De kracht van Windows werd duidelijk benut. Ook kwam Star Wars Chess naar de SEGA Mega CD, een add-on voor de SEGA Mega Drive. Echter flopte deze add-on enorm, waardoor het spel hier amper spelers wist te bereiken. Jammer, wat dit was duidelijk de beste versie van het spel met verbeterde animaties en een hoger tempo.

Star Wars Chess zal nooit prijzen winnen. Sterker nog, de titel is opgenomen in de Computer Gaming World’s Worst Games of All Time-lijst. Is dat terecht? Nee. Schaken is voor een grote groep mensen gewoon niet dat spannende wat gelinkt moet worden aan Star Wars. Als Star Wars-game was er veel toffere content te vinden (zoals de vele Star Wars space combat games), als schaakspel deed Star Wars Chess het best oké.

Lees verder

Games

Star Wars Arcade (1993)

Geplaatst

op

Door

Star Wars Arcade

Hoewel het al redelijk normaal was om in 1993 thuis een console te hebben, betekende dit uiteraard niet dat de arcadehallen vergeten werden. Star Wars Arcade mocht dan misschien een jaar later verschijnen voor de Sega 32X, maar oorspronkelijk moest je toch echt buiten je huis zijn om dit avontuur te beleven.

Star Wars Arcade liet zich afspelen tijdens de drie originele films en gaf de speler de mogelijkheid om een X-Wing of Y-Wing te besturen. Het was (wederom) de taak om menig carrière van TIE-fighter piloten vroegtijdig te beëindigen. Niet iets wat nooit eerder gedaan werd, maar duidelijk was dat de techniek stappen genomen had. Niet langer zat je vast in de cockpit, maar was het ook mogelijk om de camera achter je schip te hangen. De Death Star was dit keer geen vlakke sprite meer maar een gedetailleerd Battle Station met een trench die volledig in kleur was. De opbouw was simpel en doeltreffend in de drie levels die te spelen waren. Val vijandelijke TIE’s aan in een asteroïdenveld, vecht je een weg en haal een Star Destroyer neer om uiteindelijk de Death Star aan te vallen. De kast in de arcade gaf plek aan twee spelers, waarbij de ene de piloot als rol toegewezen kreeg terwijl de andere de beschikking over de wapens had.

Een vervolg op die andere Arcade game

Eigenlijk kunnen we dus wel stellen dat dit een regelrechte opvolger was van de inmiddels flink verouderde eerdere Star Wars Arcade uit 1983. Waar die game de strakke polygonen van het scherm liet knallen, en jou als speler de rest in liet vullen, was het Star Wars-gevoel hier meer aanwezig. Echter, ook door de verbeterde techniek, was er meer te zien tijdens de tochten waarbij je vocht om in leven te blijven. Meer techniek staat gelijk aan gedetailleerdere omgevingen. Voor het eerst de trench run doen in deze game, in die tijd, was echt ‘mind blowing’.

Helaas werd de game geen grote hit in de Arcade, dus was het ergens best logisch dat ‘ie een jaar later naar de Sega 32X kwam. Echter, daar dook al snel een probleem op; het was een game voor de Arcade. En dat zijn niet bepaald de langste games. Ze worden ontwikkeld om jou steeds meer muntjes in een kast te laten stoppen. Je speelde een paar minuten, stierf of voltooide het spel, trok opnieuw de portemonnee of ging naar een andere game. Voor thuisgebruik is een game net wat anders, is het uitgangspunt anders. Thuis wil je eventueel uren getransporteerd worden naar dat melkwegstelsel hier ver, ver vandaan. Het probleem was dus dat de game in vijftien minuten uitgespeeld kon worden. Gelukkig was er een speciale 32X mode aanwezig, waarin de game een heel stuk moeilijker werd. Hierdoor werd de speelduur van vijftien naar vijfenveertig minuten gebracht. Nog steeds niet veel voor een game die je koopt.

Coöp is top

De coöperatieve stand uit de arcade was gelukkig ook thuis aanwezig. Sterker nog, dit bleek snel de leukste manier van spelen te zijn. In je eentje bestuur je het schip en richt je op de TIE’s. Omdat de controller in die tijd nog niet zo technologisch interessant was als een controller van nu, was het lastig om twee taken tegelijk uit te voeren. Hierdoor was het tof om de verantwoordelijkheden te delen. De eerste speler bestuurde ook hier het schip terwijl de tweede zich kon focussen op de wapens. Het wist de korte game echter wel nog veel makkelijker te maken.

Grafisch (en niet te vergeten op het gebied van geluid) deed Star Wars Arcade uit 1993 spannende dingen. In de hallen was dit bijzonder vooruitstrevend maar voor thuisgebruik liet de game behoorlijk wat steekjes vallen. Bij het horen van de titel zal menig gamer dan ook eerder denken aan de eerste versie uit 1983. En hoewel dat erg begrijpelijk is, verdient de game stiekem toch net wat meer lof dan dat het krijgt.

Lees verder

Star Wars Awakens is not affiliated, associated, authorized, endorsed by, or in any way officially connected with STAR WARS, Lucasfilm Ltd., The Walt Disney Company, Disney Enterprises Inc., or any of its subsidiaries or its affiliates.