Social Media
X-Wing Alliance X-Wing Alliance

Games

Star Wars: X-Wing Alliance (1999)

Geplaatst

op

Na drie inmiddels befaamde space combat Star Wars games, waarbij vooral X-Wing en TIE-Fighter het enorm goed hadden gedaan, moest X-Wing Alliance het vierde spel worden waarin de epische gevechten in de ruimte centraal stonden. Ontwikkelaar Totally Games wist de speler opnieuw plaats te laten nemen in bekende schepen, alsook in voertuigen die nooit eerder bestuurbaar waren.

Om meteen met de deur in huis te vallen; X-Wing Alliance speelde je duidelijk voor het verhaal. De missies, waarin dit verhaal verteld werd, waren speelbare manieren om het narratief naar de speler over te brengen. Ja, hier zat duidelijk talent achter. Het verhaal schotelde voldoende actie, verraad, actie, het veranderen van loyaliteit, actie, epische stukken en actie voor. Je kroop in de schoenen van Ace Azzameen tijdens een beginnende carrière als een cargo pilot bij Twin Suns Transport Services, het familiebedrijf. Hoewel je vooral cargo verscheept voor The Empire, merkt je vader dat het veel lucratiever is wanneer er stiekem ook illegale missies aangenomen worden voor de Rebellen. Zolang de prijs maar juist was, uiteraard. Zonder veel van het plot weg te geven kun je er vanuit gaan dat het niet lang duurt voordat je je daadwerkelijk bij de Rebellen aansluit om daar de beste starfighters te testen.

Een langzame start

Aangezien je in het begin van het spel niet veel meer was dan een vervoerder, begon de game bijzonder traag. Je moest je cargo ophalen, langzaam naar je doel brengen en daar afleveren. Spannend? Niet echt. Echter, met de Y-1300 Corellian Transport onder de knoppen (hetzelfde schip als de Millennium Falcon) voel je meteen dat er potentie is tot meer. Al snel mocht je met de YT-2000 aan de slag. Dit was een groter schip welke eigenlijk diende om de besturing van de game onder de knie te krijgen. De vroege missies boden namelijk weinig uitdaging, maar waren eigenlijk een verkapte tutorial. Het zorgde ervoor dat je klaar was en de uitgebreide interface onder de knie had voordat het echte werk begon.

X-Wing op een grotere schaal dan ooit, maar met een irritant missiesysteem

Tijdens een uitgebreid gevecht op Hoth (misschien heb je er ooit van gehoord) hebben de Rebellen het zwaar tijdens hun poging om terug te trekken en elkaar te vinden. ‘This is where the fun begins’. Inmiddels is Ace een lid van de Rebel Alliance en krijgt hij diverse missies op zijn pad welke uiteindelijk zullen resulteren in een aanval op de tweede Death Star. Voordat je daar kwam had je al schepen onder de knoppen gehad zoals de -Wing, B-Wing, Y-Wing, Z-95 HeadHunter en uiteraard de X-Wing. De Millennium Falcon mocht je zelfs besturen tijdens de aanval op diezelfde Death Star.

Een van de nieuwere onderdelen in X-Wing Alliance was de toevoeging van de Hyperdrive waardoor je makkelijk tussen diverse systemen kon reizen. In eerdere titels uit de franchise werden alle gevechten in hetzelfde sterrensysteem uitgevochten. Nu dat niet meer het geval is opent de rest het universum. Ook tijdens missies. Hierdoor worden missies langer en complexer en moet je vaak verder denken dan dat wat je op je scherm ziet gebeuren. Daarnaast zijn er ook meerdere doelstellingen te behalen per missie op diverse plekken in de ruimte. Ook gaf het ruimte voor veel grotere (en epischere) ruimtegevechten. Het spel ondersteunde tot 96 schepen per gevecht, iets wat redelijk ongekend was in 1999.

Hoewel dit allemaal bijzonder positief klinkt, waren er zeker punten die de game omlaag wisten te halen. Zo was het verhaal enorm lineair. Er waren een hele hoop missies om te spelen (vijftig stuks!) waarin de game in een rechte lijn door deze levels heen ging. Echter, wanneer een kleine objective even niet gehaald werd in een missie, moest de gehele missie opnieuw gespeeld worden. Iets wat behoorlijk wat frustraties voort kon brengen. Hier had de ontwikkelaar naar concurrent Wing Commander kunnen kijken om te zien dat een ander soort missie structuur zorgde voor een interessantere game. Daarnaast waren er kleine bugs aanwezig. Zoals een wingman die vertelde dat je missie geslaagd was wanneer dit helemaal niet zo was omdat een bepaalde container niet geïnspecteerd was. Een container die door deze computer gestuurde wingman geïnspecteerd moest worden. Door een fout in het spel was hierdoor de missie niet te halen en moest je volledig opnieuw beginnen. Gelukkig waren er wel hints te krijgen wanneer je vast zat in een missie en echt niet meer wist wat je moest doen.

Audiovisueel zat X-Wing Alliance goed in elkaar

Gelukkig stond tegenover deze ‘dark side’ van het spel heel veel goeds. Zo zag de game er grafisch bizar gedetailleerd uit (we spreken nog steeds over 1999) waardoor vooral de diverse schepen uit het scherm lekken te knallen. Schepen hadden namelijk twee keer zoveel polygonen gekregen ten opzichte van X-Wing vs. TIE-Fighter, wat resulteerde in twee keer zoveel details. Had je dus een goede 3D-kaart in je PC zitten, dan was dit echt genieten. Je had sowieso best een goede PC nodig om dit spel te spelen zoals de ontwikkelaar bedoeld had. Zelfs de wat duurdere PC’s van die tijd hadden haperingen in het beeld wanneer je speelde op de maximale resolutie van 800×600.

Zoals bij andere Star Wars games het geval was, was ook hier het geluid weer van hoge kwaliteit. Gesprekken waren volledig ingesproken en elk geluidseffect leek te kloppen. De soundtrack was dynamisch, waardoor de muziek zich aan leek te passen op dat wat op je scherm gebeurde. Wanneer een Star Destroyer ineens het beeld in vloog begon spontaan de Imperial March, maar wanneer jij een toffe actie deed werd de muziek een stuk intenser. Daarnaast bood de game een optie om de meest nieuwe technologie te gebruiken wanneer jij echt veel geld in je PC had gestopt. De game ondersteunde niets minder dan 3D Sound.

Dankzij de multiplayer ging het spel nog lang mee

Niet alleen op het gebied van het geluid wist X-Wing Alliance diepe indruk te maken, maar ook op het multiplayervlak. Tot acht spelers konden tegelijkertijd met elkaar spelen via een LAN, of online via MSN Gaming Zone. In de multiplayer had je de beschikking over maar liefst 28 verschillende schepen afkomstig van de Rebel Alliance alsook the Empire. Hierbij was elk schip anders en had het zijn eigen voor en nadelen. Zo was de A-Wing snel en kon ‘ie scherpe bochten maken, maar leverde je daarbij in op armor, oftewel de sterkte van de romp. Je was dus kwetsbaarder in ruil voor snelheid. De Imperial Shuttle was dan weer trager maar kon tegen een behoorlijk stootje. Zo was er in de uitgebreide collectie altijd wel een schip welke bij je speelstijl paste, al was het interessant om juist een beetje te experimenteren met de mogelijkheden.

Daarnaast waren er ook behoorlijk wat verschillende manieren om daadwerkelijk te spelen. Zo waren er de standaard deathmatches waarin je elkaar keer op keer kapot moest knallen, maar ook enorme Capital Ship Runs. Als host kon je precies de parameters en regels van het volgende potje bepalen. Het aantal punten dat gehaald moest worden, waar de missie zich afspeelde en meer van dat soort dingen. Het zorgde ervoor dat X-Wing Alliance een lange tijd online in leven is gehouden. Sterker nog, er zijn nog steeds mensen die het spel spelen.

X-Wing Alliance had zeker zijn mindere punten, maar over het algemeen wisten de sterke punten deze snel te doen vergeten. Met een geweldig verhaal, prachtig geluid en graphics om je vingers bij af te likken, wisten veel gamers voor deze game te vallen. Omdat het de laatste ‘klassieke Star Wars game’ voor een lange tijd zou zijn, was het voor velen ook meteen het afscheid van een era. Een nieuw tijdperk stond op het punt om te beginnen…

Zag A New Hope toen hij drie was met zijn ouders onder de noemer 'je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen'. Kreeg een Atari 2600 in hetzelfde jaar. Goede opvoeding noemen ze dat. Oprichter Star Wars Games: From a Certain Point of View.

Lees verder
Advertentie
Klik om te reageren

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Games

Star Wars: Pit Droids (1999)

Geplaatst

op

Door

Pit Droids

Wederom lag de bal na The Gungan Frontier en Yoda’s Challenge Activity Center bij Lucas Learning, het onderdeel binnen de Lucas-divisie die zich focuste op software voor jongere mensen met een hoge educatieve insteek. Met de leeftijd gericht op personen rond de negen jaar en iets ouder, was het zaak om je te mengen met de bezigheden die komen kijken wanneer Pit Droids hun intrede doen.

Pit Droids, je kent ze wel. Die robots met één groot oog, onhandige bewegingen en vaak gebruikt voor een grappig effect. Vooral in The Phantom Menace kwamen we ze vaker dan eens tegen tijdens de podrace, maar recentelijk zagen we ze ook nog in The Mandalorian. Het beheren en onder controle krijgen van deze dwaze droids kan dan ook het verschil betekenen bij een podrace tussen winst en verlies. Watto, de Toydarian met een winkel die veelal oude en gebruikte onderdelen verkoopt, is altijd op zoek naar een goede deal. De grootste deal die hij ooit maakte is dan ook een gigantisch aantal Pit Droids. Echter, het zijn er zoveel dat hij ze niet onder controle kan houden. Raad eens wat jij als speler moet gaan doen?

Puzzelen! Het spel schotelde de speler driehonderd verschillende puzzels voor. Steeds werd er willekeurig een puzzel gekozen waar dan acht levels aan gebonden waren. Het doel was om alle droids van hun freighter naar de Mos Espa Grand Arena te krijgen. Elke keer was het aan jou om 48 droids op hun plek te krijgen door de puzzels op een juiste manier te voltooien. Dit was de beste manier om zo’n level te beëindigen, het was namelijk ook mogelijk om dit met minder Pit Droids te doen, waardoor er gewoonweg minder droids in je crew kwamen. En dat is slecht voor de zaken.

Pit Droids: puzzelen voor jongere spelers

Omdat het duidelijk voor de kleinere, jongere spelers was, werd je na het behalen van een level getrakteerd op een korte video met een Pit Droid die uiteraard iets grappigs of heel onhandigs deed. Elke puzzel moest opgelost worden met logica, er moest dus nagedacht worden. Kinderen moesten verder kijken dan dat wat op het scherm getoond werd en inzicht krijgen in de situatie. Zo werden ze getraind op het omgaan met logisch denken, het oplossen van problemen, kritisch denken en visueel denken.

In 2012 verscheen Pit Droids opnieuw. Dit keer niet voor het PC platform zoals in 1999 het geval was, maar voor iOS. Het spel was opnieuw te beleven op de iPhone en iPad. Echter, daar wist het geen bijzonder goede zaken te doen. Het spel is dan ook weer verwijderd uit de App Store om een beetje in de vergetelheid te raken. Pit Droids was ook geen briljante toevoeging aan de Star Wars line-up, maar games die de jongste iets bij kunnen brengen, zonder dat ze doorhebben dat ze aan het leren zijn? Daar zijn er nooit genoeg van!

Lees verder

Games

Yoda’s Challenge Activity Center (1999)

Geplaatst

op

Door

Yoda's Challenge

Lucas had de smaak te pakken. Na eerdere titels uit de Learning-lijn (zoals Droidworks en The Gungan Frontier), waarbij gameplay voor jonge mensen gecreëerd werd om kennis over te brengen, verscheen in 1999 Yoda’s Challenge Activity Center. Net zoals eerdere uitgaves in de Lucas Learning software lag de instap laag, waardoor de jongste personen snel met het spel aan de slag konden gaan.

Tenminste, wanneer deze jonge personen thuis een vrij geavanceerde computer hadden staan. Yoda’s Challenge Activity Center had namelijk een Pentium 166 Mhz nodig met 32 MB RAM. Een lachertje, aangezien het horloge op je pols tegenwoordig honderden keren krachtiger is, maar in die tijd was de computerontwikkeling nog niet zo ver. Niet iedereen had de aanbevolen systeemeisen in huis. Gelukkig kon het spel ook op lagere specificaties draaien. Je leverde wel iets in qua grafische ‘pracht’, maar de meest jonge spelers letten daar toch niet op.

Het ‘verhaal’ en de gameplay achter Yoda’s Challenge Activity Center

De Republiek had grote winst geboekt tijdens de slag om Naboo. De Trade Federation’s blokkade werd vernietigd en Darth Maul verslagen. De terugkeer van Queen Amidala naar haar volk was dan ook een prachtig moment, gevuld met feest en plezier. Echter, de slag had een hoge prijs. Qui-Gon en vele moedige Gungans vonden de dood tijdens het gevecht. Veel was nog niet bereikt. Yoda ging terug naar de Jedi tempel om aldaar te wachten op een nieuwe Padawan, gestuurd door niemand minder dan Obi-Wan.

De game was eigenlijk niet meer dan een collectie van kleine, behapbare spellen. Deze zogenaamde ‘mini-games’ werden gepresenteerd als zes losse activiteiten, elk onderverdeeld in vier levels; groen, geel, oranje en rood. Uiteraard was groen de meest makkelijke terwijl rood de lastigste was. Het was een overzichtelijke manier om progressie visueel te maken. Want waar nu groen net lukt, was morgen geel al geen uitdaging meer. Het zorgde er ook voor dat kinderen aangespoord werden steeds terug te keren om ‘zichzelf’ te verslaan en beter te worden. Rood was het doel, de rest deed er niet toe.

De ‘victory races of Naboo’ was een vriendelijke competitie georganiseerd door de inwoners van Naboo en de Gungans om hun winst over de Trade Federation te vieren. Hierdoor waren de tegenstanders Queen Padmé Amidala en Bombad General Jar Jar Binks. Yoda stuurde een derde in de vorm van een jonge Jedi youngling. De race ging door een grote variatie aan omgevingen. Van bossen tot moerassen en bergen. Het was een heel andere activiteit dan ‘trap droids’, waarin bleek dat er nog steeds een hoop Battle Droids op Naboo aanwezig was. Deze waren bezig met het vernietigen van ‘the Sacred Forest’. Het was aan de speler om Jar Jar te helpen om de droids in vallen te lokken. Dit door de correcte beat op een bongo te slaan.

In ‘fix Amidala’s computer’ deed je precies dat. Een originele titel voor een spel is het niet, maar duidelijker kan haast niet. Op haar Koninklijke starship is de computer helemaal in de war waardoor er veel belangrijke foto’s verdwenen zijn. Door rijen aan foto’s aan elkaar te linken (voertuigen en personages) kreeg de computer weer wat meer inzicht. Leuker was ‘program C-3PO’, ook een titel die niet de prijs voor origineelste naam gaat winnen. De droid werd in The Phantom Menace achtergelaten op Tatooine en het was aan de speler om zijn programma te creëren, regel voor regel. Dit ging uiteraard niet zo diep dat een speler na dit een volledige videogame kon coderen, maar de logica er achter kon uit deze mini game gehaald worden.

In ‘explore Gungan caves’ ging je als speler de grotten in om aldaar in een ondergronds doolhof (gedeeltelijk onder water) heilige standbeelden terug te vinden. Deze lagen echter achter gigantische deuren om indringers buiten te houden. De juiste sleutels moesten gevonden worden in de grotten. Rotstekeningen moesten gelezen worden om meer te weten te komen. In ‘make Anakin’s songbook’ bleek dat mensen op Tatooine Anakin een boek vol met liedjes mee had gegeven om zijn thuis nooit te vergeten. Deze moesten, met de hulp van een Bith band, aan Anakin geleerd worden door handmatig de noten in te voeren.

De educatieve kant van Yoda’s Challenge Activity Center

Hoewel Yoda’s Challenge Activity Center zich duidelijk richt op de kleinste spelers, was dit wel een game van Lucas Learning waarbij het leergedeelte wat verder op de achtergrond leek te staan. Toch was niets minder waar. Tijdens de spellen werd wiskunde, muziek en lezen veelal gebruikt om puzzels op te lossen. En hoewel het eigenlijk gewoon een digitaal schoolboek was met Star Wars figuren, wisten de younglings er behoorlijk wat plezier uit te halen. Mits de computer het aankon…

Lees verder

Artikelen

Knights of the Old Republic komt naar Nintendo Switch

Geplaatst

op

Door

De geliefde game Star Wars: Knights of the Old Republic komt naar de Nintendo Switch. Uitgever Nintendo heeft dat bekendgemaakt in de nacht van donderdag op vrijdag, in een Nintendo Direct-uitzending. (meer…)

Lees verder

Games

Star Wars: Episode I – The Gungan Frontier (1999)

Spelen en leren tegelijk!

Geplaatst

op

Door

Gungan Frontier

Snelle races, intense gevechten met lichtzwaarden. Ja, de games rondom de release van The Phantom Menace leken zich vooral te richten op het avontuurlijke, actievolle aspect van de film. Toch was dit niet het enige dat speelbaar verscheen in 1999. Ook Lucas Learning, het onderdeel van LucasArts dat zich focuste op educatieve software, bracht een game gelinkt aan de film uit. En jawel, dit keer ook om de jongere spelers vooral wat bij te brengen!

Nadat Droidworks een game bleek te zijn die vooral door de jongere generatie gespeeld werd – maar waar veel door geleerd kon worden – wist Lucas Learning dat hun opzet een goede was. Laat kinderen een spel spelen waardoor ze kennis bij wordt gebracht. Kinderen leren nu eenmaal liever tijdens het spelen van een videogame, dan door het lezen in een oud en stoffig boek. De opzet van The Gungan Frontier lijkt dan ook niet eens zozeer educatief te zijn, maar onder een goed stuk ‘gamification’ lag een wijze les.

Stiekem leerde je bij in The Gungan Frontier

De opzet van de game was namelijk doeltreffend; spelers moesten organismes op Ohma-D’un, een maan van Naboo, zien te krijgen om daar een stabiel ecosysteem te creëren om de kolonisatie van de Gungans kracht bij te zetten. Wanneer Obi-Wan Kenobi en Queen Amidala on Otoh Gunga aankomen wacht daar Boss Nass in de ‘Gungan Council Room’ op ze. Hij geeft aan welke problemen de Gungans hebben (de stad raakt wat overbevolkt) en dat er een nieuw ecosysteem gecreëerd moet worden, en of de Jedi en Koningin hierbij willen en kunnen helpen. Hierbij kiest de speler ook als wie van de personages het spel gespeeld gaat worden, al zal dit nooit een impact hebben op het spel of het te ontdekken verhaal.

Een sandbox in jouw eigen ecosysteem

Gelukkig hoefde je het niet in je eentje te doen. Als speler kreeg je hulp van de Kresch (een native inwoner van Naboo), Jar Jar en R2-D2. Je schip werd geladen en de trip naar de maan gemaakt. Aldaar koos je een goede plek om je ecosysteem te starten. En dit ging behoorlijk diep. Zo moest je planten uitzetten, bepalen welke dieren rond konden lopen (en dus zorgen dat de juiste planten geplant werden welke als voedsel konden dienen voor deze beesten). Op deze manier, wat erg vergelijkbaar was met een Sim-bouwspel, creëerde je een eigen stad in je bubbel. Hierdoor zat er ook geen einde aan je game, het was aan jou om je ecosysteem zo lang mogelijk in stand te houden.

Spelers moesten dus voldoende onderzoek doen naar alles wat ze uit gingen zetten in het ecosysteem om te bepalen of het leefbaar, groeiende en haalbaar was. Om dit ecosysteem compleet in balans te houden tijdens de dertien missies was een behoorlijke uitdaging waarbij veel kennis vergaard moest worden. En daar lag de kracht van Lucas Learning. Want hoewel gesproken werd over buitenaardse planten, wezens, beesten en dus een compleet andere flora en fauna, was alle te vergaren informatie gebaseerd op ons Aardse huis. Hierdoor ontdekten kinderen dus hoe de natuur werkt, hoe alles elkaar in leven kan houden en hoe belangrijk diverse elementen zijn voor inwoners. De Force in dit spel was duidelijk de ‘Force of nature’. En dat leert net wat makkelijker in een game dan in een oud, stoffig boek in je biologieles.

Lees verder

Star Wars Awakens is not affiliated, associated, authorized, endorsed by, or in any way officially connected with STAR WARS, Lucasfilm Ltd., The Walt Disney Company, Disney Enterprises Inc., or any of its subsidiaries or its affiliates.