Social Media
The Empire Strikes Back The Empire Strikes Back

Games

Star Wars: The Empire Strikes Back (1982)

De eerste Star Wars game ooit.

Geplaatst

op

Star Wars. We kennen het vandaag de dag als misschien wel de grootste franchise ter wereld. Een crossmediale fantasie waarin we sinds eind jaren zeventig verwend zijn met epische avonturen, bijzondere verhalen en geweldige herinneringen. Waar vandaag de dag Star Wars overal te vinden is, of het nu in een comic, boek, tv-show, bioscoop of videogame is, was dat vroeger echter nog wel wat anders. Want waar een game gebaseerd op de licentie nu niet meer als normaal is, duurde het tot vijf jaar na de introductie van de eerste film tot het eerste computerspel verscheen dat zich situeerde in het ongekend grote universum.

Star Wars: The Empire Strikes Back werd ontwikkeld door de Parker Brothers en werd uitgegeven in 1982 voor de Atari 2600 en een jaar later voor de Intellivision. Het spel was een aangepaste versie van de gelijknamige film uit 1980 en bijzonder oneerlijk om te spelen. Het spel kon namelijk niet verslagen worden door de speler. De scrollende 2D shooter liet jou een Rebel Pilot besturen tijdens de slag om Hoth. Eigenlijk was je gewoon Luke Skywalker in zijn Snowspeeder tijdens de aanval van de AT-AT’s. Het is misschien wel de meest bekende veldslag uit de complete Star Wars Saga, dus het was een bijzonder logische keuze (toen al) om het spel tijdens deze momenten te laten situeren. Het doel was even simpel als doeltreffend; zorgen dat de AT-AT Walkers niet bij Echo Base konden komen om daar de boel op te blazen.

Het spel liet zich makkelijker of moeilijker maken door de snelheid van de AT-AT’s aan te passen. Zo duurde het langer, of was het juist sneller, voordat ze bij de basis waren en jouw doel mislukte. Daarnaast was het ook mogelijk dat de Walkers een ‘Smart Bomb’ aan boord hadden. Als speler moest je de Walkers neer proberen te halen door ze repetitief op het hoofd of in de torso te raken met de lasers van de Snowspeeder. Schoten op de benen resulteerde in schadeloze aanvallen. De schade van de Walker werd zichtbaar aangetoond door de Walker van kleur te veranderen. Zwart betekende geen schade, maar deze veranderde namate de aanval via grijs, rood en oranje naar geel, waarna de AT-AT in kritieke noodtoestand was. Tijdens een aanval kon de Walker ook ineens op een bepaalde plek de focus krijgen. Wanneer de speler hier een doelgericht schot op deed ging het gevaarte sneller richting de grond. Op de Intellivision had een Walker dertig schoten nodig om te ontploffen, op de Atari achtenveertig.

Natuurlijk schoten de Walkers terug op de speler, van wie de Snowspeeder het zelfde kleurenpatroon aan bleef houden om de schade visueel te tonen. Echter, om de Snowspeeder tijdens gevechten te repareren kon de speler landen. In sommige levels kon er zelfs gekozen worden om de Speeder tegen een AT-AT aan te laten knallen voor extra schade, hoewel dit niet goed voor de speler af zou lopen. Tijdens andere levels werd de eerder genoemde ‘Smart Bomb’ door een Walker afgevuurd. Deze kon de speler tijdelijk achtervolgen, waardoor deze de beste stunts uit moest halen met de Speeder om de dodelijke achtervolger af te schudden. Want weet; een impact met de Smart Bomb betekende meteen het einde van de Snowspeeder. Gelukkig was het mogelijk om af en toe ‘The Power of the Force’ te gebruiken waardoor de Speeder snel begon te kleuren en onverwoestbaar was.

Het spel eindigde wanneer de speler door zijn vijf leventjes heen was (en dus vijf Speeders had laten crashen), of wanneer de Walkers de basis hadden weten te bereiken en zo hun laatste en grootste klap tegen de Rebels konden toebrengen. Hierdoor is er sprake van een game die niet eerlijk was, omdat er geen uitkomst is waarin de speler daadwerkelijk kon winnen. Of je stierf, of je basis ging er compleet aan. Helemaal wanneer de Walkers eenmaal sneller begonnen te lopen werd de doelstelling om ze van de basis af te houden al snel bijzonder pittig. Een overwinning zou er echter nooit zijn.

In al zijn eenvoud was Star Wars: The Empire Strikes Back voor velen de eerste manier om Star Wars ‘echt’ te ervaren en om in de voetsporen van de helden uit de films te treden. De slag om Hoth was een uitgelezen kans voor een visueel spektakel. Hoewel de consoles van die tijd grafisch nog weinig kracht konden vertonen, was het voor veel spelers genoeg om even een uitstap te maken naar dat melkwegstelsel hier ver vandaan. En hoewel we vandaag de dag niet eens meer zouden omkijken naar een game als deze, moet de plek als eerste game in de franchise toch als een belangrijke gezien worden. Want wie weet hoe Star Wars in videogames er vandaag de dag uit had gezien zonder The Empire Strikes Back….

Zag A New Hope toen hij drie was met zijn ouders onder de noemer 'je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen'. Kreeg een Atari 2600 in hetzelfde jaar. Goede opvoeding noemen ze dat.

Lees verder
Advertentie
Klik om te reageren

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Games

Super Star Wars (1992)

Geplaatst

op

Door

Super Star Wars

De reis van de held is er eentje die universeel bekend is. Het verhaal van Luke is er eentje die vaker dan eens verteld is, in verschillende vormen en maten, met steeds dezelfde essentie in zijn kern. Het verhaal achter Star Wars is bekend. Een jonge Luke Skywalker, opgegroeid op het zanderige Tatooine, leert dat het melkwegstelsel groter is dan hij ooit dacht. Daarom gaat hij op avontuur om een complete Sandcrawler gevuld met Jawa’s uit te moorden met doelzoekende raketten. Een smokkelaar zet alles op alles om een prinses te redden van wie hij ooit zal gaan houden door een gigantische Stormtrooper Hovercraft op te blazen. Het is het bekende verhaal.

Nee, eigenlijk niet…

Super Star Wars neemt behoorlijk wat creatieve vrijheden met het bronmateriaal om er een eigen ding van te maken. Je zou het dan ook niet meer een speelbare editie van de film kunnen noemen, maar eerder een alternatieve versie. Een versie waarin Luke, Han en andere bekende personages meedogenloze moordenaars zijn die niet het melkwegstelsel willen bevrijden, maar het willen vernietigen. Net voordat The Empire dit kan doen. Tenminste, dat is wat mijn jonge brein er vroeger altijd van leek te maken. Ben je op zoek naar een hervertelling van je favoriete film? Dan ben je hier duidelijk aan het verkeerde adres.

Super Star Wars probeert haar naam eer aan te doen. Deze side-scrolling action platformer weet vaker dan eens volledig over de top te gaan en de speler bijzonder veel actie te bieden. Dit alles omhuld door een tof narratief. Je start als de jonge Luke in de woestijn op Tatooine, alwaar je C-3P0 en R2-D2 moet zien te redden. In Mos Eisley leer je Han Solo en Chewbacca kennen om samen een tocht richting de Death Star te maken. Onderweg uiteraard even als uitstapje een bepaalde prinses redden voordat het gevaarte in de lucht opgeblazen moet worden.

De structuur van het verhaal is dus hetzelfde als dat je dat kunt herinneren uit de film, echter de details zijn enorm anders. Zo vecht Luke in het eerste level al tegen de Sarlacc (die we pas in de Return of the Jedi voor het eerst zagen). En wanneer Luke R2 moet redden van de Jawa’s blijkt er een gigantisch lavamonster in hun kelder te zitten. En dat moment dat Luke’s landspeeder, bewapend met turbo boosters en kanonnen dood en verderf zaait herinner je je ook niet uit de film toch? Iemand had duidelijk de film in combinatie met populaire games uit die tijd, zoals Contra, als uitgangspunt genomen.

Daar houden de vergelijkingen met games als Contra niet op. Net als die game is ook Super Star Wars onvergeeflijk moeilijk. Er zijn drie moeilijkheidsgraden om op te spelen; Easy, Brave en Jedi. Op Easy zal de gemiddelde speler mogelijk de kans hebben om het einde van de game te halen, Brave is meteen zo moeilijk dat alleen mensen met kennis van de game een poging moeten wagen. De Jedi-stand voelt een beetje alsof je het op moet nemen tegen Darth Maul, Darth Vader en Kylo Ren tegelijk, terwijl je een botte theelepel hebt als wapen. De uitdagingen zitten hem in verschillende aspecten. Grote groepen vijanden die tegelijk aanvallen, obstakels die je meteen doden wanneer je ze aanraakt of gewoonweg het leveldesign. Soms mis je cruciale sprongen omdat de game net even niet lekker mee lijkt te werken. Wanneer je hierdoor een half level opnieuw moet doen (omdat je helemaal naar beneden valt in een level waarin je naar boven moet klimmen bijvoorbeeld), kan de frustratie van tijd tot tijd oplopen. Het hoort bij de tijd waarin Super Star Wars verscheen.

Nu de game vele jaren achter ons ligt, blijkt wel dat het spel nog steeds aan te raden is om te spelen. Hoewel niet elk aspect nu even goed lijkt te werken als in 1992 het geval was, blijft de algehele game goed overeind staan. Dus ben je op zoek naar een echte uitdaging? Super Star Wars is momenteel gewoon te downloaden op de PlayStation 4.

Lees verder

Games

The Empire Strikes Back (1992)

Geplaatst

op

Door

Empire Strikes Back

En toen kwam The Empire Strikes Back. Voor velen is de NES, de Nintendo Entertainment System, hét systeem waarop gaming ontdekt werd. De Nintendo maakte gamen makkelijker thuis, vriendjes kwamen over de vloer om samen te ‘Nintendoën’ en de wereld van Super Mario werd een hele bekende. Iedereen wist welke warppipes gebruikt konden worden om naar geheimen gebieden te gaan en op schoolpleinen ontstond er een heus nieuw taaltje. De strijd tussen Sega en Nintendo was groter dan die in de Eredivisie en mensen hadden duidelijk hun favorieten.

In die tijd verscheen Star Wars: The Empire Strikes Back op de grijze console van Nintendo. Uiteraard bedoeld als opvolger op het in 1991 verschenen Star Wars op hetzelfde systeem. Het was echter niet de eerste of laatste keer dat een game deze titel droeg. Eerder, op de Atari 2600, verscheen al een versie van The Empire Strikes Back terwijl later voor de SNES een Super The Empire Strikes Back zou gaan verschijnen. Aangezien de makers achter deze titel na de ontwikkeling van The Empire Strikes Back meteen begonnen met Super Star Wars, verscheen er dus nooit een derde en laatste deel in deze trilogie. Dit terwijl het einde van deze game duidelijk wist te hinten naar een vervolg.

In deze samenwerking tussen JVC en Lucasfilm volgt de speler in basis het bekende verhaal van de film. Luke Skywalker en zijn vrienden nemen het daardoor ook hier uiteraard op tegen The Empire. Startende moet je als de jonge Skywalker je weg zien te banen op Hoth, terwijl je verschillende Imperial Probes op probeert te blazen. Deze zijn driftig op zoek om jouw geheime basis te vinden. Wanneer dat geheim ontdekt mag worden, is de toekomst voor de Rebellen alles behalve zeker.

Met een blaster aan je zijde en een Tauntaun om sneller van A naar B te komen, is het aan de speler om met Luke de diverse grotten op de ijsplaneet te ontdekken. Natuurlijk is deze actie-platformer gevuld met gevaarlijke wezens en tegenstanders. En dan hebben we het nog niet eens over de elementen; ijs kan bijzonder glad zijn en daardoor extra gevaarlijk wanneer je er op hoge snelheid overheen probeert te gaan.

Om elk level in detail uit te leggen haalt weg van de ervaring, mocht je de game nooit gespeeld hebben. Het spel is namelijk nog steeds goed speelbaar. Ja, het voelt oud aan, maar de tand des tijds heeft de cartridge redelijk heel gelaten. Het Star Wars-gevoel is nog steeds in elke frame voelbaar, helemaal wanneer je weet dat je niet alleen als Luke kunt spelen. Zo ga je ook als Han Solo en enkele andere personages op pad. Het level dat je speelt zal bepalen wie je onder de knoppen krijgt. Een leuke extra is dat wanneer je Luke speelt een blauwe force verschijning in de vorm van Obi-Wan Kenobi je helpt tijdens je avontuur. Het zijn deze kleine verwijzingen en extra’s die het verhaal van The Empire Strikes Back in deze game net wat realistischer en getrouwer laten volgen. Het zorgt er daardoor ook voor dat deze game een goede verbetering is op het eerste deel.

Op het audiovisuele gebied weet de game zeer netjes te zijn voor de tijd waarin het is uitgegeven. Daarnaast laat het spel zich moeiteloos besturen; de besturing is zo strak als een pianosnaar. Echter, wat voor velen een minpunt kan zijn, is de moeilijkheidsgraad. Deze game is moeilijk. Iets wat in die tijd erg normaal was, maar volgens de standaarden van vandaag is dit zo’n game die ‘te moeilijk’ is voor de doelgroep. Mensen die een uitdaging niet uit de weg gaan wil ik ‘m dan nog steeds van harte aanraden. Spendeer de tijd en beleef, zelfs al die vele jaren later, nog steeds een hele toffe Star Wars game. Ga alleen niet op zoek naar het vervolg…

Lees verder

Games

Star Wars (1991)

Geplaatst

op

Door

Star Wars 1991

In 1991 verscheen naast Attack on the Death Star ook Star Wars voor de Famicom, het systeem dat wij beter kennen als de Nintendo Entertainment System, kortweg de NES. In het spel was het zaak om je als speler een weg te banen door Tatooine met een heuse landspeeder, terwijl je grotten moest onderzoeken, objecten moest vinden (zoals een lichtzwaard en schilden voor de Millennium Falcon) waarna je door een meteorietenregen een weg naar de Death Star kon vliegen. Om aldaar het uiteraard op te nemen tegen Stormtroopers en de Death Star op te blazen. Een vrij identieke versie van de game verscheen een jaar later ook op Nintendo’s Game Boy.

A New Hope met enkele twists

Tijdens het spelen merkte je steeds dat Star Wars precies was wat de titel je beloofde. Het was Star Wars, de eerste film (A New Hope dus) maar dan op een manier die perfect bij een videogame leek te passen. In grote lijnen werd het verhaal van de film gevolgd, maar her en der wist de game toch uitstappen te maken om een interessantere game ervaring neer te zetten. Zo is er meer actie toegevoegd op momenten dat de film dat niet had. Luke Skywalker moet in den beginne R2-D2 redden uit een Jawa Sandcrawler, onderweg schietende op alles wat in zijn weg staat. Ook is het aan Luke om verschillende gevaarlijke grotten op Tatooine te ontdekken, gevuld met gevaarlijke creaturen. Iets wat niet in de film zat, maar in een game prima op z’n plek was.

Traditioneel en toch een tikkeltje anders

Over het algemeen is de game een typische zijwaartse scroller. Jij liep van links naar rechts terwijl het beeld met je meebewoog. Je lichtzwaard was je primaire wapen tijdens de woeste tochten, maar ook kon er gebruik gemaakt worden van The Force om speciale bewegingen uit te voeren. Denk aan zweven, sneller zijn of zelfs het stoppen van de tijd. Het doel was om steeds nieuwe personages te redden zodat deze je tips en trucs konden geven om je uiteindelijke doel te vinden. Wanneer je tussen de verschillende planeten moest reizen wist de game even naar een ‘first person’-perspectief te switchen, alsof je het even vanuit de ogen van Skywalker zelf zag. Hier vloog je in de Falcon en moest je hordes aan TIE-Fighters van je af zien te houden. Deze waren namelijk allemaal zo gepositioneerd dat de toegang tot de nieuwe planeet geblokkeerd werd. In het laatste level vloog je in een X-Wing en moest je het, uiteraard, opnemen tegen de Death Star. Vliegen door een lang pad om aan het einde een wel geplaatste Proton Torpedo te plaatsen. Echter, wanneer je dit niet snel genoeg deed wist de Death Star Yavin 4 op te blazen. Game over.

Zeker niet de makkelijkste game

Star Wars (1991) was geen makkelijke game. Sterker nog, de game is de boeken ingegaan als een hele moeilijke. Dit omdat het spel vrij lang was, vol zat met uitdagingen van een hoge moeilijkheidsgraad en het de speler maar drie levens gaf. Uiteraard waren er continues beschikbaar, maar wanneer je deze twee keer had gebruikt mocht je toch weer helemaal opnieuw beginnen. Wanneer je vloog in de Falcon kon deze drie keer geraakt worden voordat ‘ie wist te ontploffen. Wanneer je genoeg schilden had gevonden van tevoren, kon je deze levensbalk net wat rekken.

Star Wars is een game die, doordat deze beschikbaar kwam op de NES, door best wat mensen gespeeld is. Misschien had je de game zelf niet, maar een schoolvriendje, een oom, je neefje of een kennis had de game altijd wel ergens liggen. Voor vele jongere kinderen was dit dan ook de eerste introductie in de wereld die Star Wars als naam droeg…

Lees verder

Games

Star Wars: Attack on the Death Star (1991)

Geplaatst

op

Door

Attack on the Death Star

In 1991 verscheen er ineens een nieuwe Star Wars game; Attack on the Death Star. Het was inmiddels drie jaar geleden dat de laatste game, Droids: Escape from Aaromn, verscheen. Die titel was niet populair en scoorde ook minder dan gehoopt had. Star Wars als videogame leek, net zoals eigenlijk overal, dood te zijn. Tot de aanval op de Death Star (opnieuw) kon worden ingezet…

M.N.M Software bracht in de laatste maand van 1991 Attack on the Death Star uit op de Sharp X68000 en PC-98. Interessant was dat de game oorspronkelijk alleen in Japan verscheen, niet in de rest van de wereld. Star Wars was natuurlijk wereldwijd een enorme hit, al was het inmiddels bijna tien jaar geleden dat de laatste film in de bioscopen verscheen. In Japan bleef Star Wars echter meer top of mind omdat de cultuur de franchise goed wist te omarmen. Attack on the Death Star liet de spelers in een X-Wing plaatsnemen om de Battle of Yavin dunnetjes over te doen. De eerste Star Wars-film uit 1977 werd dus gebruikt als bron van inspiratie.

Wanneer je met een schuin oog kijkt kun je zien dat Attack on the Death Star behoorlijk wat elementen lijkt te lenen uit het in 1983 verschenen Star Wars: The Arcade Game. Niet alleen qua gameplay, waarbij je dus ook vanuit het oogpunt van de piloot alles ziet gebeuren, maar ook qua grafische stijl. Ook hier zien we lijnen die schepen vormen, betekenis geven aan je omgeving en de volledige Death Star omtrekken.

In het eerste gedeelte van het spel, de eerste stage, is het aan jou om een heuse dogfight te zien te overleven. TIE Fighters zijn overal. Boven je, onder je, vlak naast je. Maar vooral recht in je vizier. De grafische stijl spreekt hier boekdelen, de actie is behoorlijk snel en intens en wordt zeer sterk in beeld gebracht. Dit met de beperkte technologie van die tijd zorgde voor een indrukwekkend schouwspel. In de tweede stage vloog je vlak over de oppervlakte van de Death Star terwijl je diverse turbolasers moest zien te ontwijken. Lukte dit, dan ging je uiteindelijk natuurlijk de trench in. De trench run was fantastisch, zenuwslopend maar gaf enorme voldoening wanneer deze succesvol tot een einde werd gebracht. Het zorgde, in combinatie met stemmenwerk uit de film, voor een imposante game die vandaag de dag nog best speelbaar is.

Lees verder