Social Media
The Arcade Game The Arcade Game

Games

Star Wars: The Arcade Game (1983)

Geplaatst

op

Na Jedi Arena is het vandaag de beurt aan de vierde Star Wars game die is uitgebracht: The Arcade Game. Obi-Wan Kenobi is gestorven, maar zijn aanwezigheid wordt nog steeds gevoeld in de Force. De Death Star, onder leiding van Darth Vader, nadert de planeet van de Rebellen. Jij moet de Rebellen versterken en de Empire stoppen. May the Force be with you!

Meteen vanaf het moment dat Star Wars: The Arcade Game gestart werd, werd geschiedenis geschreven. Het was het eerste spel binnen deze licentie met een daadwerkelijke openingscrawl, zoals de films dat ook hadden. Het zorgde er niet alleen voor dat de game meteen heel Star Wars voelde, maar ook dat er daadwerkelijk een verhaal verteld werd. Er was meer aan de hand dan een simpele gameplay mechaniek waar een compleet spel op moest draaien. Jij was onderdeel van het grotere verhaal, een verhaal dat verteld ging worden.

De eerste ‘echte’ Star Wars space simulator

Star Wars: The Arcade Game, ontwikkeld door Atari en uitgebracht in 1983, is een zogenaamde ‘first-person space simulator’. Je ziet dus in feite wat de piloot in de cockpit van een voertuig ziet. Het spel speelt zich af tijdens Episode IV: A New Hope, tijdens de Battle of Yavin. Atari wist de beste momenten uit de film te combineren met hoogstaande technologie om een game te brengen die visueel ongekend was. Zo waren daar ineens de Death Star, TIE Fighters, gun turrets en uiteraard de trench om doorheen te vliegen. Het was precies dat wat de gamer wilde doen sinds de woorden Star Wars en videogame samen werden gebracht.

Het spel laat je plaatsnemen in de cockpit van een X-Wing tijdens de aanval op de Death Star, zoals je die kent uit A New Hope. Grootste vernieuwing was dat de game door het gebruik van zogenaamde ‘color vector graphics’ volledig 3D was. Dat is nu de normaalste zaak van de wereld, maar in 1983 was het baanbrekend. De missie was even duidelijk als dodelijk; het vernietigen van de Death Star. Makkelijk was het niet, je moest je een weg banen door behoorlijk wat tegenstand om je uiteindelijke doel te kunnen bereiken. Jouw X-Wing was beschermd met een aantal schilden die er voor zorgde dat je niet meteen het loodje zou leggen. Mochten je schilden kapot geschoten zijn, dan mocht je na een goede treffer opnieuw beginnen.

De game kon op meerdere moeilijkheidsgraden gespeeld worden. Hoe moeilijker je de game instelde, hoe groter de puntenbonus werd. Op de makkelijkste stand begon je in level één zonder punten. Begon je op medium, dan mocht je meteen door naar level drie waarna je na het vernietigen van de Death Star vierhonderdduizend punten extra kreeg. Besloot je op Hard te beginnen, dan startte je meteen in level vijf en kreeg je achthonderdduizend punten en een enorme uitdaging om de game levend te voltooien. Alleen de personen die gevoelig waren met The Force wisten de game op deze stand alsnog tot een goed einde te brengen.

That’s no moon…

De gameplay was zo opgezet dat je steeds waves aan vijanden op je af zag komen die elke keer sneller en moeilijker werden. Je begon met het uitschakelen van TIE Fighters en hun vuurballen, maar wanneer je de vijfde wave wist te bereiken werd de tegenstand wat agressiever. Kogels kwamen van alle kanten. En wanneer Darth Vader zich ook nog eens in het gevecht wist te mengen (en bijzonder lastig was om te raken) wist je dat Luke’s missie in de film een stuk moeilijker was dan dat het misschien leek. Mocht je Vader toch uit de lucht schieten kon je rekenen op een flinke puntenbonus en zelfs extra schilden krijgen voor je eigen schip.

Wanneer je deze waves wist te overleven mocht je vliegen over de oppervlakte van de Death Star zelf. De vijand? De vele gun turrets en towers. Elke gun turret die jij op wist te blazen gaf je een prachtige bonus van tweehonderd punten, terwijl een toren deze konden vermenigvuldigen. Mocht je alle zestien torens uit zien te schakelen kon je wederom rekenen op een flinke bonus. En waarschijnlijk heb je het al door; uiteindelijk ging het er om wie zijn game afsloot met de hoogste score. Want in die tijd waren highscores nog best wel een dingetje.

Mocht je dit gedeelte van de game ook overleefd hebben, dan ging je naar de uiteindelijke trench run. Misschien toch wel het meest iconische stuk uit de film, alsook uit de game. Het was aan de speler om een weg te vinden naar de ‘exhaust port’ terwijl flink wat vijandelijk vuur ontweken moest worden. In latere levels was het zelfs zo dat de trench voorzien werd van meer obstakels die je moest zien te ontwijken. Denk aan bruggen waar je over of onderdoor moest vliegen. Mocht je het einde bereiken, dan was het moment daar dat Obi-Wan je vertelde The Force te gebruiken en de Death Star haar dodende schot te geven. Mocht je dit doen zonder ook maar één keer opgeblazen te worden en zelf niet te vuren, dan kreeg je wederom honderdduizend punten extra.

Wanneer je deze drie secties afgerond had begon Star Wars: The Arcade Game opnieuw, dit keer echter in een moeilijkere stand. Hoe lang kon jij het uithouden? Hoe hoog wist je te eindigen op het ‘leaderboard’? Wat was jouw eindscore? Het was het moment om op te scheppen richting je vrienden, familie en overige Star Wars-fans.

Grafisch revolutionair voor zijn tijd

Hoewel de game er nu misschien lachwekkend uit zal zien, moet je niet vergeten dat op het grafische gebied hier echt stappen werden gezet. De game verscheen in de tijd dat (en nu gaan we even heel technisch worden) polygonen nog een jaar van ons verwijderd waren, waardoor het gebruik van vector graphics de beste manier was om een hoge framerate te krijgen in een 3D omgeving. Alles ziet er uit alsof het getekend was met lijnen, wat het in feite ook was. De techniek was nog niet ver genoeg om alles zo gedetailleerd in beeld te brengen als dat we nu gewend zijn, uiteraard. Maar het maakte niet uit. Het was geweldig om dit vanuit de ogen van een X-Wing piloot mee te maken. Dit was ongekend, nieuw en wist je helemaal op te slokken.

Daarnaast waren er ook zeven stukken muziek uit de film aanwezig in de game. Uiteraard de bekende Star Wars theme, maar ook Obi-Wan’s theme, de muziek uit de Cantina en The Imperial March. Ook waren er daadwerkelijk stemmen uit de film aanwezig. Zo schreeuwde Han Solo ‘blow that thing!’ voordat je de Death Star tot schroot schoot. Dit zorgde er nog meer voor dat je als speler echt het idee had dat je in Star Wars zat. Ja, deze game wist op technisch vlak de complete industrie versteld te doen staan. Star Wars (zoals de game origineel als titel had, waarna deze later veranderd werd naar Star Wars: The Arcade Game) is verschenen in de arcadehallen, op de Atari 2600, Atari 5200, Atari XI, ColecoVision en de Commodore 64. In 1991 verscheen een opgepoetste versie voor de NEC PC 98-01 en de Sharp X68000. Hier droeg de game echter de titel Star Wars: Attack on the Death Star. Mocht je de kans hebben om het spel ooit eens te spelen, doe dan niet lacherig over wat je ziet, maar besef hoe belangrijk dit spel geweest is in de complete geschiedenis van videogames…

Zag A New Hope toen hij drie was met zijn ouders onder de noemer 'je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen'. Kreeg een Atari 2600 in hetzelfde jaar. Goede opvoeding noemen ze dat.

Lees verder
Advertentie
Klik om te reageren

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Games

Star Wars: Return of the Jedi (1984)

Geplaatst

op

Door

Return of the Jedi

Het avontuur in de bioscopen was in 1983 met Return of the Jedi tot een einde gekomen. Met drie films leek de complete Star Wars saga verteld te zijn. Met niets nieuws in ontwikkeling op dat gebied moesten fans uitwijken naar andere mogelijkheden om hun passie voort te kunnen zetten. Gelukkig brachten Atari en Lucasfilm in 1984 een nieuwe ervaring in de arcadehallen als spiritueel opvolger van Star Wars (1983).

Nee, nadat de derde film verschenen was in de bioscoop, was het wel zo’n beetje voorbij. Niemand wist dat George Lucas zestien jaar later een prequel trilogie zou gaan maken en dat Disney bijna drie decennia later een vervolg zou produceren. Star Wars was voorbij. The Empire was verslagen. Palpatine was dood. Luke was een Jedi Knight. Klaar, dit was het. Er waren natuurlijk al enkele games verschenen die fans bezig wisten te houden, maar er was duidelijk behoefte naar meer. En dat kwam er in de vorm van Star Wars: Return of the Jedi, een game die verscheen in de arcades in 1984, maar ook zou verschijnen voor de Amstrad CPC, Atari ST, BBC Micro, Commodore 64 en de ZX Spectrum.

Waar eerdere games zich vooral wisten te focussen op een bepaalde scene uit de films, pakte Return of the Jedi het net wat anders aan. De complete film werd aan de speler getoond in speelbare vorm. Dat was voor die tijd echt wel een dingetje. Het was dé manier om de film nog eens te beleven. Zo was er de mogelijkheid om Han Solo te redden uit het paleis van Jabba the Hutt, kon je met Luke en zijn Speederbike met flinke snelheid door de bossen van Endor vliegen en was het zelfs mogelijk om het op te nemen tegen de Death Star. Uiteraard vliegende in de Millenium Falcon als Lando Calrissian. Het doel was voor die tijd even simpel als duidelijk; de game af zien te ronden met een zo hoog mogelijke score. Want weet, in de jaren tachtig was je pas echt tof wanneer je naam hoog in de High Score-lijsten stond van bepaalde videogames.

Uiteindelijk leek wel de gehele game steeds hetzelfde te zijn. Je had andere voertuigen en omgevingen, maar in essentie bleef de game een spel waarbij je met een bovenaanzicht je voertuig door een vijandelijke omgeving moest zien te loodsen. Uiteraard ontweek je vijanden, obstakels en schoot je tegenstanders neer. Het is dan ook te vergelijken met bekende titels uit die tijd zoals Galaga. Echter, de Star Wars-saus die er overheen lag, plus het feit dat het grafisch een stuk indrukwekkender was, was voor veel mensen genoeg om uren en uren achter de arcadekasten te verslijten. Er zijn heel wat dollars in Return of the Jedi verdwenen.

Het spel bestond uiteindelijk uit acht levels, waarvan elke verdeeld was in drie verschillende fasen waar je als speler doorheen moest. Deze konden verschillen, waardoor het spel je soms wist te verrassen. Zo zat je ineens met Chewbacca in een AT-ST en moest je een hoop obstakels zien te ontwijken terwijl je een andere keer in de Falcon zat met twee X-Wings aan je zijde met als doel om Star Destroyers neer te halen. Uiteindelijk mocht je het altijd opnemen tegen de Death Star. Het einddoel was uiteraard het opblazen van dit gevaarte terwijl je moest zien te ontsnappen aan de explosie en TIE-Fighers in achtervolging.

Mocht je de game vandaag de dag willen spelen en heb je niet meer zo’n oude console op zolder liggen? Haal dan je Nintendo Gamecube onder het stof vandaan. De game is namelijk vrij te spelen in Star Wars: Rogue Squadron III – Rebel Strike. Gewoon even “!?ATH!RD GAME?YES” als passcode invullen. May the Force be with you…

Lees verder

Games

Star Wars: Jedi Arena (1983)

Geplaatst

op

Door

Jedi Arena

Het idee om van een populaire film een videogame als Jedi Arena te maken is echt geen idee dat pas ten tijde van de 3D graphics geïntroduceerd is. Hoewel we (vooral ten tijde van de Xbox 360-generatie) doodgegooid werden met de zogenaamde filmgame, was het in de tijd waarin games niet veel meer waren dan verschillende blokjes bij elkaar ook vaak een bron voor een spel. In 1983 was het aan Parker Brother’s om hun visie op Star Wars te brengen naar de Atari 2600.

Omdat de spelcomputers van die tijd nog niet de mogelijkheden hadden als vandaag de dag, liepen ontwikkelaars vaak tegen belemmeringen aan waardoor zo’n ‘filmgame’ zich vaak maar op een enkele scene uit een film kon focussen. Star Wars: Jedi Arena ontkwam hier ook niet aan. De scene uit A New Hope waarin Luke voor het eerst zijn training met een lichtzwaard kreeg, ligt dan ook aan de basis van deze game. In die scène moest Luke zich beschermen tegen een seeker droid in de vorm van een vliegende bal. Deze schiet op Luke, waarna hij deze stralen tegen moet zien te houden met zijn lichtzwaard. Dit is in feite waar de game om draait. Echter, een game lang met een lichtzwaard kogels terug proberen te slaan kan behoorlijk saai worden. Maar hier was een oplossing voor; multiplayer.

De ontwikkelaar besloot om er een competitieve game van te maken waarin twee spelers met hun lichtzwaarden de lasers tegen moesten zien te houden. Daarnaast was het voor de spelers mogelijk om de blaster te besturen, om zo het leven van je tegenstander net wat moeilijker te maken. Het doel was hierdoor niet alleen meer om de laserstraal tegen te houden, maar om deze zo terug te kaatsen waardoor je het schild van de tegenstander vernietigde, waarna je de andere speler zelf kon verslaan. Schieten, deflecteren met je lichtzwaard en de vijand treffen. De hele game lang.

Het concept kan je bekend in de oren klinken wanneer je in die tijd al met games bezig was. En dat klopt. De game Warlords deed in feite precies hetzelfde. Jedi Arena was in feite een schaamteloze kloon met een Star Wars-sausje er overheen. Maar waar de game niet de originaliteitsprijs won, was het spel wel makkelijker dan Warlords wanneer je in je eentje speelde, en hierdoor voor een grote groep mensen ook veel leuker. Tenminste, wanneer je de best lastige manier van besturen door had.

Interessant, helemaal in die tijd, is dat de game behoorlijk kleurrijk was. Iets wat toen helemaal nog niet zo normaal was als dat het nu is. Daarnaast was de Atari-versie van de Star Wars muziek niet verkeerd. Ja, voor hedendaagse oren klinkt het verschrikkelijk, maar voor 1983 was dit best bijzonder. Het zorgt ervoor dat Jedi Arena simpel maar opvallend was. Het is geen spel dat je vandaag de dag even een avondje gaat spelen, maar voor een paar minuten is het best te doen.

Lees verder

Games

Star Wars: Return of the Jedi – Death Star Battle (1983)

Geplaatst

op

Door

Return of the Jedi

Anders dan met de eerste game situerende in het Star Wars universum, verscheen de tweede in het jaar met de gelijktijdige film. The Empire Strikes Back verscheen in 1982 voor de Atari terwijl Return of the Jedi – Death Star Battle in 1983 verscheen. Wanneer je de bioscoop uitliep kon je het avontuur dus zo ongeveer thuis meteen opnieuw beleven.

Mocht je opgegroeid zijn in het tijdperk van de PlayStation, de PlayStation 2 en de Xbox 360, dan is het bijzonder ‘normaal’ dat je na het zien van een grote film in de bioscoop meteen de film kon herbeleven thuis in de vorm van een videogame. In 1983 was dat echter niet het geval. Het was best speciaal dat je de film in hetzelfde jaar kon spelen. Alhoewel, niet heel de film. De game focuste zich op een vrij bepaalde scène, zoals de titel misschien al weg lijkt te geven.

Return of the Jedi: Death Star Battle is een zogenoemde ‘Shoot ’em up’ van Parker Brothers welke in 1983 verscheen voor de Atari en een jaar later voor de Sinclair ZX Spectrum. Het was aan de speler om in de Millennium Falcon plaats te nemen. En hoewel de game grafisch uiteraard niet kon laten zien wat de film deed, gaf het de speler toen al een machtig gevoel. Je bestuurde niet zomaar een schip, je bestuurde de Falcon! Het doel was even simpel als duidelijk; het vernietigen van de tweede Death Star boven de bosmaan van Endor. Echter, de opzet was net wat makkelijker dan je misschien zou hopen. Hier vloog je niet vlak over de Death Star om haar kanonnen te ontwijken en zo een weg te vinden naar een zwakke plek. Nee, je schiet van de buitenkant op de Death Star om zo stukken af te breken en een open pad te creëren naar de Main Power Generator in het midden van het ruimtestation. Hoewel het minder spectaculair is dan dat je misschien zou hopen, wist het in 1983 behoorlijk wat Star Wars-hartjes sneller te laten kloppen.

Stiekem was het best tof om als Lando Calrissian de Falcon te besturen, wachtende tot het schild rondom het gevaarlijke station omlaag ging om daarna de Death Star te vernietigen. Het was een droom voor velen die uit leek te komen. Natuurlijk moest je ondertussen jezelf staande zien te houden tegen de vele TIE Fighters en andere schepen die jou het leven zuur probeerde te maken. De Death Star moest kapot voordat The Empire haar helemaal klaar had en het vuur op jou kon openen. Al schoot het gevaarte uiteraard al krachtige lasers af die jij moest ontwijken. Ergens deed de gameplay dan ook een beetje denken een mix van Space Invaders en Asteroids. Grappig detail; Star Destroyers zijn in deze game exact even groot als de TIE Fighters. Voornamelijk omdat de consoles van die tijd de kracht niet hadden om deze groter te renderen. Een groot gemis tijdens het spelen is echter de muziek. Niets van de geweldige soundtrack van John Williams maakt zijn opwachting in het spel. Dit terwijl de geluideffecten zeer redelijk waren.

Het feit dat je speelde tegen een tijdlimiet wist de game extra spanning te geven. Je wist dat als je even niet op zat te letten, de Death Star dichterbij haar doel kon komen. En dus de Rebellen wist te verslaan. Een ongekend principe voor veel gamers van die tijd. Het gaf adrenaline als geen ander. Toch is de game in zijn simpelheid te eentonig om constant opnieuw gespeeld te worden. Ja, de game werd steeds moeilijker doordat de Death Star sneller voltooid kon worden, maar eigenlijk deed je steeds opnieuw hetzelfde. En het gemis van een echte aanval op de Death Star zoals in de film was eigenlijk toch ook wel een grote. Maar wat niet is, zou nog komen…

Lees verder

Games

Star Wars: The Empire Strikes Back (1982)

De eerste Star Wars game ooit.

Geplaatst

op

Door

The Empire Strikes Back

Star Wars. We kennen het vandaag de dag als misschien wel de grootste franchise ter wereld. Een crossmediale fantasie waarin we sinds eind jaren zeventig verwend zijn met epische avonturen, bijzondere verhalen en geweldige herinneringen. Waar vandaag de dag Star Wars overal te vinden is, of het nu in een comic, boek, tv-show, bioscoop of videogame is, was dat vroeger echter nog wel wat anders. Want waar een game gebaseerd op de licentie nu niet meer als normaal is, duurde het tot vijf jaar na de introductie van de eerste film tot het eerste computerspel verscheen dat zich situeerde in het ongekend grote universum.

Star Wars: The Empire Strikes Back werd ontwikkeld door de Parker Brothers en werd uitgegeven in 1982 voor de Atari 2600 en een jaar later voor de Intellivision. Het spel was een aangepaste versie van de gelijknamige film uit 1980 en bijzonder oneerlijk om te spelen. Het spel kon namelijk niet verslagen worden door de speler. De scrollende 2D shooter liet jou een Rebel Pilot besturen tijdens de slag om Hoth. Eigenlijk was je gewoon Luke Skywalker in zijn Snowspeeder tijdens de aanval van de AT-AT’s. Het is misschien wel de meest bekende veldslag uit de complete Star Wars Saga, dus het was een bijzonder logische keuze (toen al) om het spel tijdens deze momenten te laten situeren. Het doel was even simpel als doeltreffend; zorgen dat de AT-AT Walkers niet bij Echo Base konden komen om daar de boel op te blazen.

Het spel liet zich makkelijker of moeilijker maken door de snelheid van de AT-AT’s aan te passen. Zo duurde het langer, of was het juist sneller, voordat ze bij de basis waren en jouw doel mislukte. Daarnaast was het ook mogelijk dat de Walkers een ‘Smart Bomb’ aan boord hadden. Als speler moest je de Walkers neer proberen te halen door ze repetitief op het hoofd of in de torso te raken met de lasers van de Snowspeeder. Schoten op de benen resulteerde in schadeloze aanvallen. De schade van de Walker werd zichtbaar aangetoond door de Walker van kleur te veranderen. Zwart betekende geen schade, maar deze veranderde namate de aanval via grijs, rood en oranje naar geel, waarna de AT-AT in kritieke noodtoestand was. Tijdens een aanval kon de Walker ook ineens op een bepaalde plek de focus krijgen. Wanneer de speler hier een doelgericht schot op deed ging het gevaarte sneller richting de grond. Op de Intellivision had een Walker dertig schoten nodig om te ontploffen, op de Atari achtenveertig.

Natuurlijk schoten de Walkers terug op de speler, van wie de Snowspeeder het zelfde kleurenpatroon aan bleef houden om de schade visueel te tonen. Echter, om de Snowspeeder tijdens gevechten te repareren kon de speler landen. In sommige levels kon er zelfs gekozen worden om de Speeder tegen een AT-AT aan te laten knallen voor extra schade, hoewel dit niet goed voor de speler af zou lopen. Tijdens andere levels werd de eerder genoemde ‘Smart Bomb’ door een Walker afgevuurd. Deze kon de speler tijdelijk achtervolgen, waardoor deze de beste stunts uit moest halen met de Speeder om de dodelijke achtervolger af te schudden. Want weet; een impact met de Smart Bomb betekende meteen het einde van de Snowspeeder. Gelukkig was het mogelijk om af en toe ‘The Power of the Force’ te gebruiken waardoor de Speeder snel begon te kleuren en onverwoestbaar was.

Het spel eindigde wanneer de speler door zijn vijf leventjes heen was (en dus vijf Speeders had laten crashen), of wanneer de Walkers de basis hadden weten te bereiken en zo hun laatste en grootste klap tegen de Rebels konden toebrengen. Hierdoor is er sprake van een game die niet eerlijk was, omdat er geen uitkomst is waarin de speler daadwerkelijk kon winnen. Of je stierf, of je basis ging er compleet aan. Helemaal wanneer de Walkers eenmaal sneller begonnen te lopen werd de doelstelling om ze van de basis af te houden al snel bijzonder pittig. Een overwinning zou er echter nooit zijn.

In al zijn eenvoud was Star Wars: The Empire Strikes Back voor velen de eerste manier om Star Wars ‘echt’ te ervaren en om in de voetsporen van de helden uit de films te treden. De slag om Hoth was een uitgelezen kans voor een visueel spektakel. Hoewel de consoles van die tijd grafisch nog weinig kracht konden vertonen, was het voor veel spelers genoeg om even een uitstap te maken naar dat melkwegstelsel hier ver vandaan. En hoewel we vandaag de dag niet eens meer zouden omkijken naar een game als deze, moet de plek als eerste game in de franchise toch als een belangrijke gezien worden. Want wie weet hoe Star Wars in videogames er vandaag de dag uit had gezien zonder The Empire Strikes Back….

Lees verder