Social Media
Gungan Frontier Gungan Frontier

Games

Star Wars: Episode I – The Gungan Frontier (1999)

Spelen en leren tegelijk!

Geplaatst

op

Snelle races, intense gevechten met lichtzwaarden. Ja, de games rondom de release van The Phantom Menace leken zich vooral te richten op het avontuurlijke, actievolle aspect van de film. Toch was dit niet het enige dat speelbaar verscheen in 1999. Ook Lucas Learning, het onderdeel van LucasArts dat zich focuste op educatieve software, bracht een game gelinkt aan de film uit. En jawel, dit keer ook om de jongere spelers vooral wat bij te brengen!

Nadat Droidworks een game bleek te zijn die vooral door de jongere generatie gespeeld werd – maar waar veel door geleerd kon worden – wist Lucas Learning dat hun opzet een goede was. Laat kinderen een spel spelen waardoor ze kennis bij wordt gebracht. Kinderen leren nu eenmaal liever tijdens het spelen van een videogame, dan door het lezen in een oud en stoffig boek. De opzet van The Gungan Frontier lijkt dan ook niet eens zozeer educatief te zijn, maar onder een goed stuk ‘gamification’ lag een wijze les.

Stiekem leerde je bij in The Gungan Frontier

De opzet van de game was namelijk doeltreffend; spelers moesten organismes op Ohma-D’un, een maan van Naboo, zien te krijgen om daar een stabiel ecosysteem te creëren om de kolonisatie van de Gungans kracht bij te zetten. Wanneer Obi-Wan Kenobi en Queen Amidala on Otoh Gunga aankomen wacht daar Boss Nass in de ‘Gungan Council Room’ op ze. Hij geeft aan welke problemen de Gungans hebben (de stad raakt wat overbevolkt) en dat er een nieuw ecosysteem gecreëerd moet worden, en of de Jedi en Koningin hierbij willen en kunnen helpen. Hierbij kiest de speler ook als wie van de personages het spel gespeeld gaat worden, al zal dit nooit een impact hebben op het spel of het te ontdekken verhaal.

Een sandbox in jouw eigen ecosysteem

Gelukkig hoefde je het niet in je eentje te doen. Als speler kreeg je hulp van de Kresch (een native inwoner van Naboo), Jar Jar en R2-D2. Je schip werd geladen en de trip naar de maan gemaakt. Aldaar koos je een goede plek om je ecosysteem te starten. En dit ging behoorlijk diep. Zo moest je planten uitzetten, bepalen welke dieren rond konden lopen (en dus zorgen dat de juiste planten geplant werden welke als voedsel konden dienen voor deze beesten). Op deze manier, wat erg vergelijkbaar was met een Sim-bouwspel, creëerde je een eigen stad in je bubbel. Hierdoor zat er ook geen einde aan je game, het was aan jou om je ecosysteem zo lang mogelijk in stand te houden.

Spelers moesten dus voldoende onderzoek doen naar alles wat ze uit gingen zetten in het ecosysteem om te bepalen of het leefbaar, groeiende en haalbaar was. Om dit ecosysteem compleet in balans te houden tijdens de dertien missies was een behoorlijke uitdaging waarbij veel kennis vergaard moest worden. En daar lag de kracht van Lucas Learning. Want hoewel gesproken werd over buitenaardse planten, wezens, beesten en dus een compleet andere flora en fauna, was alle te vergaren informatie gebaseerd op ons Aardse huis. Hierdoor ontdekten kinderen dus hoe de natuur werkt, hoe alles elkaar in leven kan houden en hoe belangrijk diverse elementen zijn voor inwoners. De Force in dit spel was duidelijk de ‘Force of nature’. En dat leert net wat makkelijker in een game dan in een oud, stoffig boek in je biologieles.

Zag A New Hope toen hij drie was met zijn ouders onder de noemer 'je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen'. Kreeg een Atari 2600 in hetzelfde jaar. Goede opvoeding noemen ze dat. Oprichter Star Wars Games: From a Certain Point of View.

Lees verder
Advertentie
Klik om te reageren

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Games

Yoda’s Challenge Activity Center (1999)

Geplaatst

op

Door

Yoda's Challenge

Lucas had de smaak te pakken. Na eerdere titels uit de Learning-lijn (zoals Droidworks en The Gungan Frontier), waarbij gameplay voor jonge mensen gecreëerd werd om kennis over te brengen, verscheen in 1999 Yoda’s Challenge Activity Center. Net zoals eerdere uitgaves in de Lucas Learning software lag de instap laag, waardoor de jongste personen snel met het spel aan de slag konden gaan.

Tenminste, wanneer deze jonge personen thuis een vrij geavanceerde computer hadden staan. Yoda’s Challenge Activity Center had namelijk een Pentium 166 Mhz nodig met 32 MB RAM. Een lachertje, aangezien het horloge op je pols tegenwoordig honderden keren krachtiger is, maar in die tijd was de computerontwikkeling nog niet zo ver. Niet iedereen had de aanbevolen systeemeisen in huis. Gelukkig kon het spel ook op lagere specificaties draaien. Je leverde wel iets in qua grafische ‘pracht’, maar de meest jonge spelers letten daar toch niet op.

Het ‘verhaal’ en de gameplay achter Yoda’s Challenge Activity Center

De Republiek had grote winst geboekt tijdens de slag om Naboo. De Trade Federation’s blokkade werd vernietigd en Darth Maul verslagen. De terugkeer van Queen Amidala naar haar volk was dan ook een prachtig moment, gevuld met feest en plezier. Echter, de slag had een hoge prijs. Qui-Gon en vele moedige Gungans vonden de dood tijdens het gevecht. Veel was nog niet bereikt. Yoda ging terug naar de Jedi tempel om aldaar te wachten op een nieuwe Padawan, gestuurd door niemand minder dan Obi-Wan.

De game was eigenlijk niet meer dan een collectie van kleine, behapbare spellen. Deze zogenaamde ‘mini-games’ werden gepresenteerd als zes losse activiteiten, elk onderverdeeld in vier levels; groen, geel, oranje en rood. Uiteraard was groen de meest makkelijke terwijl rood de lastigste was. Het was een overzichtelijke manier om progressie visueel te maken. Want waar nu groen net lukt, was morgen geel al geen uitdaging meer. Het zorgde er ook voor dat kinderen aangespoord werden steeds terug te keren om ‘zichzelf’ te verslaan en beter te worden. Rood was het doel, de rest deed er niet toe.

De ‘victory races of Naboo’ was een vriendelijke competitie georganiseerd door de inwoners van Naboo en de Gungans om hun winst over de Trade Federation te vieren. Hierdoor waren de tegenstanders Queen Padmé Amidala en Bombad General Jar Jar Binks. Yoda stuurde een derde in de vorm van een jonge Jedi youngling. De race ging door een grote variatie aan omgevingen. Van bossen tot moerassen en bergen. Het was een heel andere activiteit dan ‘trap droids’, waarin bleek dat er nog steeds een hoop Battle Droids op Naboo aanwezig was. Deze waren bezig met het vernietigen van ‘the Sacred Forest’. Het was aan de speler om Jar Jar te helpen om de droids in vallen te lokken. Dit door de correcte beat op een bongo te slaan.

In ‘fix Amidala’s computer’ deed je precies dat. Een originele titel voor een spel is het niet, maar duidelijker kan haast niet. Op haar Koninklijke starship is de computer helemaal in de war waardoor er veel belangrijke foto’s verdwenen zijn. Door rijen aan foto’s aan elkaar te linken (voertuigen en personages) kreeg de computer weer wat meer inzicht. Leuker was ‘program C-3PO’, ook een titel die niet de prijs voor origineelste naam gaat winnen. De droid werd in The Phantom Menace achtergelaten op Tatooine en het was aan de speler om zijn programma te creëren, regel voor regel. Dit ging uiteraard niet zo diep dat een speler na dit een volledige videogame kon coderen, maar de logica er achter kon uit deze mini game gehaald worden.

In ‘explore Gungan caves’ ging je als speler de grotten in om aldaar in een ondergronds doolhof (gedeeltelijk onder water) heilige standbeelden terug te vinden. Deze lagen echter achter gigantische deuren om indringers buiten te houden. De juiste sleutels moesten gevonden worden in de grotten. Rotstekeningen moesten gelezen worden om meer te weten te komen. In ‘make Anakin’s songbook’ bleek dat mensen op Tatooine Anakin een boek vol met liedjes mee had gegeven om zijn thuis nooit te vergeten. Deze moesten, met de hulp van een Bith band, aan Anakin geleerd worden door handmatig de noten in te voeren.

De educatieve kant van Yoda’s Challenge Activity Center

Hoewel Yoda’s Challenge Activity Center zich duidelijk richt op de kleinste spelers, was dit wel een game van Lucas Learning waarbij het leergedeelte wat verder op de achtergrond leek te staan. Toch was niets minder waar. Tijdens de spellen werd wiskunde, muziek en lezen veelal gebruikt om puzzels op te lossen. En hoewel het eigenlijk gewoon een digitaal schoolboek was met Star Wars figuren, wisten de younglings er behoorlijk wat plezier uit te halen. Mits de computer het aankon…

Lees verder

Artikelen

Knights of the Old Republic komt naar Nintendo Switch

Geplaatst

op

Door

De geliefde game Star Wars: Knights of the Old Republic komt naar de Nintendo Switch. Uitgever Nintendo heeft dat bekendgemaakt in de nacht van donderdag op vrijdag, in een Nintendo Direct-uitzending. (meer…)

Lees verder

Games

Star Wars Episode I : Racer (1999)

Op hoge snelheid terug naar de tijd van de Nintendo 64!

Geplaatst

op

Door

Racer

Het was niets minder dan pure logica. Tijdens de release van The Phantom Menace verscheen naast een filmgame ook een game gebaseerd op één van de beste scenes uit de film. De podrace was snel, intens en iets wat we nooit eerder op het grote scherm hadden gezien. Dat het de perfecte inspiratie was voor een spel was duidelijk. In een tijd waarin racers met hoge snelheden populair waren (WipeOut, F-Zero), werd Episode I: Racer een game die zich niet alleen wist te meten met de concurrentie, maar op punten deze zelfs voorbij wist te gaan.

Er werd zo’n twee jaar gewerkt aan de game voordat deze in april 1999 verscheen voor Windows PC. Twee van de project leads die hadden gewerkt aan Shadows of the Empire begonnen meteen nadat dat project klaar was aan de vlugge racing game. Omdat de film tijdens de ontwikkeling van de game ook nog niet bestond, moesten de ontwikkelaars het doen met enkele vlugge beelden uit The Phantom Menace om daar de complete game op te baseren. Een paar seconden van de podrace plus de belofte van wat het ging worden bleek genoeg te zijn om het team aan te sporen en te inspireren.

Onder de naam Star Wars: Podracer moest het spel (dat nieuw stemmenwerk van Anakin-acteur Jake Lloyd bevatte) spelers die kleine scene uit de film urenlang bezig kunnen houden. Nadat bleek dat een andere ontwikkelaar een patent had op het woord ‘Pod’, werd gekozen voor Episode I: Racer. Na de release werd het spel ook naar de Nintendo 64, Sega Dreamcast en Game Boy Color gebracht. Hoewel het ook voor de PlayStation werd aangekondigd mocht het spel dat platform nooit bereiken.

Goed gejat is altijd beter dan slecht bedacht

Hoewel de game uiteraard haar roots in de podracing-scène van The Phantom Menace had liggen, deed de ontwikkelaar er slim aan om te kijken naar andere futuristische racers die op dat moment populair waren. Denk aan de eerdergenoemde  F-Zero en WipeOut-titels. Doordat de Star Wars-licentie aan deze titel hing wist Racer beter verkopen dan die twee andere titels. Iets wat een opmerkelijke prestatie was, aangezien de twee concurrenten langlopende series waren met enorme hoeveelheden fans. LucasArts deed er slim aan om de game niet op Tatooine te houden, zoals in de film het geval was, maar met de gamer op een avontuur door het hele melkwegstelsel te gaan. Tijdens het spelen wist je je door verschillende toernooien heen te werken, waarbij elke race startte met een kort filmpje om de desbetreffende planeet waarop de race ging plaatsvinden aan je voor te stellen. De besturing was strak, maar vloeiend. Om de gigantisch hoge snelheden die jouw podracer kon behalen aan te kunnen was het zaak om volledig in controle te zijn. En dat was je. Zelfs wanneer je met meer dan duizend kilometer per uur door een smalle opening ging.

Niet de makkelijkste racer

In haar essentie was Racer precies wat de titel deed vermoeden. Het was zaak om keer op keer als eerste over de finish te gaan. En dat was niet makkelijk. Hoewel de game begon op Tatooine (met de race uit de film) waarbij de eerste positie halen niet heel veel moeite mocht kosten, was het behalen van de finish als nummer één in latere levels een behoorlijke opgave. Je had Jedi-reflexen nodig om in de top te blijven wanneer de tegenstanders steeds sneller en agressiever wisten te worden. Daarnaast was het niet alleen de race waar je je op moest concentreren. Wanneer je schade kreeg (door ergens tegen aan te knallen of door te lang teveel energie op je motor te zetten), moest dit gerepareerd worden. En dat met achthonderd kilometer per uur. Echter, heel veel meer dan dit was er qua ‘gimmick’ niet te vinden. Racer hield haar focus duidelijk. Het is snelheid, de rush die je als gamer kreeg wanneer je langs obstakels ging, wetende dat een knal tegen de muur je einde kon zijn. Actie, reactie, gas geven!

Je eigen podracer samenstellen

Om toch wat extra diepgang te brengen was er de mogelijkheid om je Racer te voorzien van upgrades en om nieuwe podracers vrij te spelen. Door balkjes langer te krijgen ging je gekozen voertuig sneller, wist ‘ie zich beter te koelen, manoeuvreerde ‘ie beter in de bochten en was er meer acceleratie. Deze onderdelen konden gekocht worden in een winkel, of gevonden bij Watto’s junkyard. Daar waren ze goedkoper, maar is natuurlijk de mogelijkheid aanwezig dat ze sneller breken. Zorg wel dat je niet met Republic Credits probeerde te betalen.

Op het einde van de rit ging je zo gigantisch snel dat je alleen de beste spelers heelhuids de finish wisten te bereiken. En dat wil je; de levels zaten sterk in elkaar en boden flinke diversiteit qua omgevingen. Daarnaast waren ze gevuld met manieren om af te snijden (om je tegenstanders het leven extra zuur te maken) en met grote, open vlaktes om echt die topsnelheden eens aan te tikken.

Racer is nog steeds juist nu de moeite waard

Hoewel de leeftijd van de game duidelijk zichtbaar is vandaag de dag, is het spel nog steeds goed speelbaar. Onlangs is het spel zelfs nog naar de hedendaagse platformen gebracht, waardoor het te spelen is op de PlayStation 4, PlayStation 5, Xbox One, Xbox Series en Nintendo Switch. Als je aldaar even door de grafische presentatie heen kunt kijken en je erbij neer kunt leggen dat de kunstmatige intelligentie uit 1999 komt, is het spel nog steeds goed voor heel wat intense uren. De nieuwe hardware doet de game zelfs goed; de framerate is flink omhoog gegaan waardoor de snelheid nog beter overkomt.

Ten tijde van de oorspronkelijke release kon de game rekenen op zeer positieve kritieken. Nog steeds is Racer te vinden op menig lijstje dat spreekt over de beste Star Wars-games die ooit zijn verschenen. Sinds 2011 heeft de game het Guinness record in handen van de best verkopende sci-fi racing game wereldwijd. Computer Gaming World nomineerde het spel voor de ‘Racing game of the year’-award, welke uiteindelijk gewonnen werd door Need for Speed: High Stakes. Wel won het spel de ‘Console Racing Game of the Year’-award tijdens de 3rd Annual AIAS Interactive Achievement Awards (die we nu kennen als de D.I.C.E. Awards). Racer wist indruk te maken. En dat doet het nog steeds.

Lees verder

Games

Star Wars Episode I : The Phantom Menace (1999)

Geplaatst

op

Door

The Phantom Menace

Het jaar 1999 is een jaar dat nooit vergeten gaat worden. De aarde kon haar zes miljardste bewoner verwelkomen. Elf landen begonnen met de Euro als officiële geldmunt. Spongebob Squarepants maakte zijn opwachting op Nickelodeon, waar Family Guy op Fox van start ging. In Griekenland stierven 143 mensen in Athene door een aardbeving. We stonden met z’n allen door gekke zonnebrillen en cd’s te kijken naar een zonsverduistering. Bluetooth werd aangekondigd, Napster werd uitgebracht en Internet Explorer 5 was de meest snelle manier om te internetten. Maar er gebeurde nog veel meer.

Natuurlijk begon George Lucas met zijn nieuwe Star Wars trilogie! The Phantom Menace verscheen eindelijk in de bioscoop, zestien jaar na de release van de laatste film. De wereld keek uit naar de release. Mensen lagen letterlijk weken voor de deur van de bioscoop om als eerste binnen te komen. Star Wars kwam terug met een nieuw tijdperk. Ook op het gebied van videogames veranderde alles. De originele trilogie werd ineens vergeten en LucasArts draaide overuren. Nooit eerder verschenen er zoveel games in zo’n korte tijd. Te beginnende met ‘de game van de film’.

The Phantom Menace videogame bracht haters en liefhebbers

Meteen vanaf de release was de game een een reden om tweestrijd aan te wakkeren. Er waren liefhebbers van het spel, alsook mensen die het verschrikkelijk vonden. Er leek geen tussenweg te zijn. Een beetje hetzelfde als wat in de bioscopen gebeurde met de film. De game volgde de film nauwkeurig, maar wist uit te breiden om beter als spel te functioneren. Je speelde als diverse personages, waaronder als Qui-Gon en Amidala, waarmee je je een weg door actievolle missies moest zien te banen. Dat kon op momenten bijzonder lastig zijn; The Phantom Menace was geen makkelijke game. Gelukkig kon je op elk gewenst moment de game opslaan (zowel op PC als op de originele PlayStation) zodat je niet steeds een compleet level opnieuw hoefde te spelen.

Het spel, waarin je vanuit een hoger perspectief dan normaal achter je personage hing, liet zich gelukkig best prima besturen. LucasArts had duidelijk goed werk geleverd om spelers de totale controle over hun personage te geven. Ongeacht of je nu iemand met een lichtzwaard of met een blaster was. Zelfs wanneer je Jar-Jar onder de knoppen had liet het spel je hier niet in de steek. In die tijd was de analoge stick op een controller nog niet zo ingeburgerd als vandaag de dag, dus het kon een beetje vreemd voelen op momenten. Maar gelukkig bleef het strak en functioneerde het zoals het hoorde. Toch kon het soms moeilijk zijn om van platform naar platform te springen. Dit kwam dan echter niet door de besturing, maar door het vreemde perspectief waarin de camera achter je hing. Omdat deze schuin naar beneden keek kon je niet ver van je afkijken. Waarom voor dit perspectief gekozen is voor gamers tot de dag van vandaag een vraag zonder antwoord (overigens was het middels cheatcodes mogelijk om het cameraperspectief te wijzigen).

De combat was simpel, maar goed genoeg

Een grappig gegeven was dat de actie in het spel zelf weinig interessant was. Wanneer je een enkele vijand voor je had staan had je deze sneller omliggen dan dat je kon knipperen met je ogen. Gewoon klakkeloos met je lichtzwaard slaan was mee dan voldoende zolang je niet tegen grote groepen moest vechten. Uiteraard was er de mogelijkheid om blasterschoten terug te kaatsen met je zwaard, iets wat in de latere levels wel vaker dan eens je leven kon redden. Daarnaast bespaarde dit de energie (welke leeg kon lopen) die je later in kon zetten om The Force te gebruiken. Ook was er bijvoorbeeld één missie die je zonder enige actie kon doorlopen, hier moest je door slim te handelen op verschillende plekken op zoek naar de onderdelen van Anakin’s podracer.

Om de sfeer van The Phantom Menace over te brengen begonnen de levels met korte filmpjes. Echter, deze waren anders dan wat we in de bioscoop zagen. Daarnaast was er behoorlijk wat stemmenwerk aanwezig om de personages meer tot leven te laten komen. Het was een goede zet, maar het was niets baanbrekends. De game moest dan ook gewoon een simpel doel vervullen; mensen na de film het avontuur opnieuw laten beleven. Voor de ene deed het spel precies dat, voor de ander was het een spel met teveel tekortkomingen.

Grafisch deed de game wat er van verwacht werd. Aangezien het een 3D avontuur was en speelbaar was op de eerste PlayStation, kreeg je exact dat wat de concurrentie ook deed. Er waren wel wat details aanwezig, maar wanneer je stil stond zag je vaker dat alles een beetje wazig oogde op momenten. Gelukkig, omdat de actie vrij vlot was, had je hier nooit last van. De levels waren gelukkig lekker divers. Van de interne hallen op een schip tot de bossen van Naboo en de straten van Theed, de omgeving was steeds anders. Dat alles vergezeld was door de muziek van John Williams was nooit een straf.

The Phantom Menace was een leuke game. Het was geen hoogvlieger en zeker ook niet de beste game die op de film gebaseerd was, maar het deed exact wat het moest doen. Gamers konden de avonturen van de jonge Anakin, Amidala en Obi-Wan gewoon nog eens beleven. Dat er meer uit de titel gehaald kon worden was duidelijk, maar meer zou zich snel aandienen….

Lees verder

Star Wars Awakens is not affiliated, associated, authorized, endorsed by, or in any way officially connected with STAR WARS, Lucasfilm Ltd., The Walt Disney Company, Disney Enterprises Inc., or any of its subsidiaries or its affiliates.