Social Media
スター・ウォーズ Sutā Wōzu スター・ウォーズ Sutā Wōzu

Games

Star Wars (スター・ウォーズ Sutā Wōzu) (1987)

Geplaatst

op

Wanneer een franchise zo groot is als Star Wars, weet je dat er kapers op de kust liggen om er ook wat geld aan te verdienen. Speelgoed, t-shirts, boeken en natuurlijk ook videogames. Star Wars was een hit. En niet alleen in Amerika…

Namco, een ontwikkelaar uit Japan en geen onbekende. De naam Pac-Man zegt je waarschijnlijk wel wat. Het is misschien wel het bekendste persoon uit het oeuvre van de ontwikkelaar. Hoewel de naam tegenwoordig gefuseerd is met Bandai, waardoor ze onder de naam Bandai Namco door blijven gaan, was het bedrijf in de jaren tachtig enorm populair. Populair genoeg om zich te wagen aan een Japanse game met A New Hope als uitgangspunt. Star Wars, of (スター・ウォーズ Sutā Wōzu) verscheen dan ook in 1987 voor de Famicom, uitgegeven onder het Namcot label van de ontwikkelaar. De Famicom stond bij ons bekend als de NES, de eerste Nintendo. In deze zogenaamde ‘side-scroller’ speelde je als Luke Skywalker en was het je doel om je aan te sluiten bij de Rebellen en om The Empire te verslaan.

スター・ウォーズ Sutā Wōzu – een typisch Japanse interpretatie van Star Wars

Het was duidelijk dat A New Hope als inspiratie werd genomen voor het spel. En dan nemen we het woord inspiratie even als een duidelijk uitgangspunt. Want de film werd dan wel gevolgd, maar Namco vond voldoende manieren om van het originele verhaal af te wijken en nieuwe ideeën te introduceren. Zo begon de game met het feit dat Luke zijn vrienden (R2-D2, C-3PO, Obi-Wan Kenobi, Princess Leia, Chewbacca en Han Solo) op verschillende planeten moest zien te vinden en aldaar te redden van een duistere toekomst. Daarom reist hij met de Millennium Falcon (met Solo en Chewie als piloot) door het complete melkwegstelsel om ze terug te vinden. Elke planeet had daarnaast ook een eindbaas in de vorm van Darth Vader. Of, nouja. Zo ongeveer.

Hou er rekening mee dat スター・ウォーズ Sutā Wōzu een game uit Japan was, bedoeld voor de Japanse cultuur. Darth Vader mocht dan wel in elk level zijn opwachting maken, maar eigenlijk was dat Vader helemaal niet. Elke keer bleek het een entiteit te zijn die van uiterlijk kon wisselen. Daarom moest je niet vreemd opkijken wanneer Vader ineens veranderde in een schorpioen, een Wampa, een haai of zelfs een vliegend reptiel! Natuurlijk was het zaak om de echte Vader te verslaan op de Death Star en op Yavin 4. En die planeten? Die leken ook niet heel erg op wat ze deden in de originele films en verhalen. Zo is Kessel alsof je door het oude Egypte loopt en heet de ijsplaneet in de game Tina. Het meest verrassende was echter dat Chewbacca gewoon ‘Galactic Basic Standard’ kon spreken. Engels in de volksmond.

スター・ウォーズ was geen slechte game. Sterker nog, het is vandaag de dag nog steeds best leuk om met de zwartharige Luke Skywalker tegen vliegende reptielen te vechten. Helemaal wanneer je je bedenkt dat het lichtzwaard meteen je meest capabele vriend was tijdens de vele gevechten, uiteraard in combinatie met The Force. Wederom een sterke afwijking van het originele verhaal. En die veranderende Vaders? Die stonden volgens de ontwikkelaars stuk voor stuk voor Luke’s grootste angsten en moesten een boodschap overbrengen zoals de ‘Cave of Evil’ dat deed in The Empire Strikes Back. Het bleek dat deze illusies zijn vrienden hadden ontvoerd. Verander nooit, Japan…

Zag A New Hope toen hij drie was met zijn ouders onder de noemer 'je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen'. Kreeg een Atari 2600 in hetzelfde jaar. Goede opvoeding noemen ze dat.

Lees verder
Advertentie
Klik om te reageren

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Games

The Empire Strikes Back (1985)

Geplaatst

op

Door

The Empire Strikes Back

Net als dat The Empire Strikes Back in de bioscopen een vervolg was op de eerste Star Wars-film, kreeg de eerste arcade-game een vervolg met deze titel. De vector-graphics game was zo populair dat een vervolg geen kwestie van waarom maar van wanneer was.

Nadat Star Wars: The Arcade Game behoorlijk wat mensen wist te verrassen met zijn 3D graphics, hoge kwaliteit geluid en totale immersie in het universum van George Lucas, besloot Atari in 1985 een vervolg uit te brengen op de befaamde arcadekast. In The Empire Strikes Back nam jij de rol op je van Luke Skywalker en was het aan jou om bekende gevechten uit de gelijknamige film na te spelen. Dit wederom vanuit een zogenaamde ‘first person view’, waardoor je dus letterlijk vanuit de ogen van Luke keek. De game schotelde jou als speler The Battle of Hoth voor, waarna je met de Millenium Falcon moest zien te ontsnappen om je daarna staande te houden in een asteroïdenveld.

Het spel kreeg in feite exact dezelfde gameplay als die we al kenden uit Star Wars: The Arcade Game. Daarnaast leken de graphics, geluiden en muziek ook heel erg op de eerdere game. Toch waren er op het grafische vlak best wat stappen genomen om de game ‘realistischer’ te maken. Vector-objecten kregen veel meer details waardoor ze makkelijker te herkennen waren. Als derde game in de arcade (want hoewel het een vervolg is op Star Wars: The Arcade Game, verscheen een jaar eerder uiteraard al Return of the Jedi) deed het iets opmerkelijks. De game werd verkocht als een zogenaamde ‘conversion kit’. Dit betekende dat het geen compleet nieuwe kast was met een nieuwe game er op geïnstalleerd. Nee, je kreeg speciale apparatuur en extra’s om over de bestaande kast van Star Wars: The Arcade Game te installeren, zodat ‘het oude spel’ geüpgraded werd naar het nieuwe deel.

De grootste vernieuwing zat ‘em in de introductie van de ‘Jedi Bonus’. Tijdens het spelen kon je de letters van het woord Jedi vinden. Vond je ze allemaal, dan kon de tegenstand je tijdelijk helemaal niets doen waardoor je je onoverwinnelijk kon voelen. Daarnaast, mocht je in de High Score komen te staan, kreeg je militaire strepen achter je naam. Eeuwige manier van opscheppen. Tenminste, zolang de arcadekast verbonden bleef met een stopcontact. Om die letters te vinden werd wel wat van de speler geëist. Tijdens de slag om Hoth bevond je je in een Snowspeeder. Tijdens de opening van de missie moest de speler Probots opblazen. Dit om communicatie met The Empire tegen te gaan. Wist je een bepaald aantal Probots op te blazen? Dan kreeg je de eerste letter van het woord.

Tijdens de tweede sequentie met de Snowspeeder mocht je het opnemen tegen de AT-AT’s en AT-ST’s. Ze proberen om, net als in de film, de shield generator op te blazen. Jouw doel was om dit te voorkomen. Dit deed je door de walkers te vernietigen. En natuurlijk kreeg je de mogelijkheid om een touw rond de benen van zo’n AT-AT te wikkelen! Een andere optie was om de roodgekleurde cockpit onder vuur te nemen. Wist je weer een x-aantal walkers binnen de tijd uit te schakelen? Dan kreeg je wederom een Jedi-letter. Hierna werd snel overgeschakeld en nam je de rol van Han Solo op je. Tijdens het begin van zijn missie is het zaak om verschillende Fighters te ontwijken of te vernietigen. Wederom, je voelt het al aankomen; bij een juist aantal vernietigde Fighters trakteerde de game je op een letter. Al snel kwam je in een asteroïdenveld terecht waarbij de game je letterlijk één ding liet doen; overleven. Lukte dit zonder ook maar enige schade te krijgen resulteerde dit in de laatste letter. Hierna was de game voorbij en startte deze weer van voor af aan. Echter dit keer met een hogere moeilijkheidsgraad, maar mogelijk met die Jedi Bonus. Hoeveel rondes kun jij het volhouden om je naam hoog in die High Scores terug te zien? Probeer het! De game is namelijk volledig speelbaar in Star Wars: Rogue Squadron III op de Gamecube.

Lees verder

Games

Star Wars: Return of the Jedi (1984)

Geplaatst

op

Door

Return of the Jedi

Het avontuur in de bioscopen was in 1983 met Return of the Jedi tot een einde gekomen. Met drie films leek de complete Star Wars saga verteld te zijn. Met niets nieuws in ontwikkeling op dat gebied moesten fans uitwijken naar andere mogelijkheden om hun passie voort te kunnen zetten. Gelukkig brachten Atari en Lucasfilm in 1984 een nieuwe ervaring in de arcadehallen als spiritueel opvolger van Star Wars (1983).

Nee, nadat de derde film verschenen was in de bioscoop, was het wel zo’n beetje voorbij. Niemand wist dat George Lucas zestien jaar later een prequel trilogie zou gaan maken en dat Disney bijna drie decennia later een vervolg zou produceren. Star Wars was voorbij. The Empire was verslagen. Palpatine was dood. Luke was een Jedi Knight. Klaar, dit was het. Er waren natuurlijk al enkele games verschenen die fans bezig wisten te houden, maar er was duidelijk behoefte naar meer. En dat kwam er in de vorm van Star Wars: Return of the Jedi, een game die verscheen in de arcades in 1984, maar ook zou verschijnen voor de Amstrad CPC, Atari ST, BBC Micro, Commodore 64 en de ZX Spectrum.

Waar eerdere games zich vooral wisten te focussen op een bepaalde scene uit de films, pakte Return of the Jedi het net wat anders aan. De complete film werd aan de speler getoond in speelbare vorm. Dat was voor die tijd echt wel een dingetje. Het was dé manier om de film nog eens te beleven. Zo was er de mogelijkheid om Han Solo te redden uit het paleis van Jabba the Hutt, kon je met Luke en zijn Speederbike met flinke snelheid door de bossen van Endor vliegen en was het zelfs mogelijk om het op te nemen tegen de Death Star. Uiteraard vliegende in de Millenium Falcon als Lando Calrissian. Het doel was voor die tijd even simpel als duidelijk; de game af zien te ronden met een zo hoog mogelijke score. Want weet, in de jaren tachtig was je pas echt tof wanneer je naam hoog in de High Score-lijsten stond van bepaalde videogames.

Uiteindelijk leek wel de gehele game steeds hetzelfde te zijn. Je had andere voertuigen en omgevingen, maar in essentie bleef de game een spel waarbij je met een bovenaanzicht je voertuig door een vijandelijke omgeving moest zien te loodsen. Uiteraard ontweek je vijanden, obstakels en schoot je tegenstanders neer. Het is dan ook te vergelijken met bekende titels uit die tijd zoals Galaga. Echter, de Star Wars-saus die er overheen lag, plus het feit dat het grafisch een stuk indrukwekkender was, was voor veel mensen genoeg om uren en uren achter de arcadekasten te verslijten. Er zijn heel wat dollars in Return of the Jedi verdwenen.

Het spel bestond uiteindelijk uit acht levels, waarvan elke verdeeld was in drie verschillende fasen waar je als speler doorheen moest. Deze konden verschillen, waardoor het spel je soms wist te verrassen. Zo zat je ineens met Chewbacca in een AT-ST en moest je een hoop obstakels zien te ontwijken terwijl je een andere keer in de Falcon zat met twee X-Wings aan je zijde met als doel om Star Destroyers neer te halen. Uiteindelijk mocht je het altijd opnemen tegen de Death Star. Het einddoel was uiteraard het opblazen van dit gevaarte terwijl je moest zien te ontsnappen aan de explosie en TIE-Fighers in achtervolging.

Mocht je de game vandaag de dag willen spelen en heb je niet meer zo’n oude console op zolder liggen? Haal dan je Nintendo Gamecube onder het stof vandaan. De game is namelijk vrij te spelen in Star Wars: Rogue Squadron III – Rebel Strike. Gewoon even “!?ATH!RD GAME?YES” als passcode invullen. May the Force be with you…

Lees verder

Games

Star Wars: The Arcade Game (1983)

Geplaatst

op

Door

The Arcade Game

Na Jedi Arena is het vandaag de beurt aan de vierde Star Wars game die is uitgebracht: The Arcade Game. Obi-Wan Kenobi is gestorven, maar zijn aanwezigheid wordt nog steeds gevoeld in de Force. De Death Star, onder leiding van Darth Vader, nadert de planeet van de Rebellen. Jij moet de Rebellen versterken en de Empire stoppen. May the Force be with you!

Meteen vanaf het moment dat Star Wars: The Arcade Game gestart werd, werd geschiedenis geschreven. Het was het eerste spel binnen deze licentie met een daadwerkelijke openingscrawl, zoals de films dat ook hadden. Het zorgde er niet alleen voor dat de game meteen heel Star Wars voelde, maar ook dat er daadwerkelijk een verhaal verteld werd. Er was meer aan de hand dan een simpele gameplay mechaniek waar een compleet spel op moest draaien. Jij was onderdeel van het grotere verhaal, een verhaal dat verteld ging worden.

De eerste ‘echte’ Star Wars space simulator

Star Wars: The Arcade Game, ontwikkeld door Atari en uitgebracht in 1983, is een zogenaamde ‘first-person space simulator’. Je ziet dus in feite wat de piloot in de cockpit van een voertuig ziet. Het spel speelt zich af tijdens Episode IV: A New Hope, tijdens de Battle of Yavin. Atari wist de beste momenten uit de film te combineren met hoogstaande technologie om een game te brengen die visueel ongekend was. Zo waren daar ineens de Death Star, TIE Fighters, gun turrets en uiteraard de trench om doorheen te vliegen. Het was precies dat wat de gamer wilde doen sinds de woorden Star Wars en videogame samen werden gebracht.

Het spel laat je plaatsnemen in de cockpit van een X-Wing tijdens de aanval op de Death Star, zoals je die kent uit A New Hope. Grootste vernieuwing was dat de game door het gebruik van zogenaamde ‘color vector graphics’ volledig 3D was. Dat is nu de normaalste zaak van de wereld, maar in 1983 was het baanbrekend. De missie was even duidelijk als dodelijk; het vernietigen van de Death Star. Makkelijk was het niet, je moest je een weg banen door behoorlijk wat tegenstand om je uiteindelijke doel te kunnen bereiken. Jouw X-Wing was beschermd met een aantal schilden die er voor zorgde dat je niet meteen het loodje zou leggen. Mochten je schilden kapot geschoten zijn, dan mocht je na een goede treffer opnieuw beginnen.

De game kon op meerdere moeilijkheidsgraden gespeeld worden. Hoe moeilijker je de game instelde, hoe groter de puntenbonus werd. Op de makkelijkste stand begon je in level één zonder punten. Begon je op medium, dan mocht je meteen door naar level drie waarna je na het vernietigen van de Death Star vierhonderdduizend punten extra kreeg. Besloot je op Hard te beginnen, dan startte je meteen in level vijf en kreeg je achthonderdduizend punten en een enorme uitdaging om de game levend te voltooien. Alleen de personen die gevoelig waren met The Force wisten de game op deze stand alsnog tot een goed einde te brengen.

That’s no moon…

De gameplay was zo opgezet dat je steeds waves aan vijanden op je af zag komen die elke keer sneller en moeilijker werden. Je begon met het uitschakelen van TIE Fighters en hun vuurballen, maar wanneer je de vijfde wave wist te bereiken werd de tegenstand wat agressiever. Kogels kwamen van alle kanten. En wanneer Darth Vader zich ook nog eens in het gevecht wist te mengen (en bijzonder lastig was om te raken) wist je dat Luke’s missie in de film een stuk moeilijker was dan dat het misschien leek. Mocht je Vader toch uit de lucht schieten kon je rekenen op een flinke puntenbonus en zelfs extra schilden krijgen voor je eigen schip.

Wanneer je deze waves wist te overleven mocht je vliegen over de oppervlakte van de Death Star zelf. De vijand? De vele gun turrets en towers. Elke gun turret die jij op wist te blazen gaf je een prachtige bonus van tweehonderd punten, terwijl een toren deze konden vermenigvuldigen. Mocht je alle zestien torens uit zien te schakelen kon je wederom rekenen op een flinke bonus. En waarschijnlijk heb je het al door; uiteindelijk ging het er om wie zijn game afsloot met de hoogste score. Want in die tijd waren highscores nog best wel een dingetje.

Mocht je dit gedeelte van de game ook overleefd hebben, dan ging je naar de uiteindelijke trench run. Misschien toch wel het meest iconische stuk uit de film, alsook uit de game. Het was aan de speler om een weg te vinden naar de ‘exhaust port’ terwijl flink wat vijandelijk vuur ontweken moest worden. In latere levels was het zelfs zo dat de trench voorzien werd van meer obstakels die je moest zien te ontwijken. Denk aan bruggen waar je over of onderdoor moest vliegen. Mocht je het einde bereiken, dan was het moment daar dat Obi-Wan je vertelde The Force te gebruiken en de Death Star haar dodende schot te geven. Mocht je dit doen zonder ook maar één keer opgeblazen te worden en zelf niet te vuren, dan kreeg je wederom honderdduizend punten extra.

Wanneer je deze drie secties afgerond had begon Star Wars: The Arcade Game opnieuw, dit keer echter in een moeilijkere stand. Hoe lang kon jij het uithouden? Hoe hoog wist je te eindigen op het ‘leaderboard’? Wat was jouw eindscore? Het was het moment om op te scheppen richting je vrienden, familie en overige Star Wars-fans.

Grafisch revolutionair voor zijn tijd

Hoewel de game er nu misschien lachwekkend uit zal zien, moet je niet vergeten dat op het grafische gebied hier echt stappen werden gezet. De game verscheen in de tijd dat (en nu gaan we even heel technisch worden) polygonen nog een jaar van ons verwijderd waren, waardoor het gebruik van vector graphics de beste manier was om een hoge framerate te krijgen in een 3D omgeving. Alles ziet er uit alsof het getekend was met lijnen, wat het in feite ook was. De techniek was nog niet ver genoeg om alles zo gedetailleerd in beeld te brengen als dat we nu gewend zijn, uiteraard. Maar het maakte niet uit. Het was geweldig om dit vanuit de ogen van een X-Wing piloot mee te maken. Dit was ongekend, nieuw en wist je helemaal op te slokken.

Daarnaast waren er ook zeven stukken muziek uit de film aanwezig in de game. Uiteraard de bekende Star Wars theme, maar ook Obi-Wan’s theme, de muziek uit de Cantina en The Imperial March. Ook waren er daadwerkelijk stemmen uit de film aanwezig. Zo schreeuwde Han Solo ‘blow that thing!’ voordat je de Death Star tot schroot schoot. Dit zorgde er nog meer voor dat je als speler echt het idee had dat je in Star Wars zat. Ja, deze game wist op technisch vlak de complete industrie versteld te doen staan. Star Wars (zoals de game origineel als titel had, waarna deze later veranderd werd naar Star Wars: The Arcade Game) is verschenen in de arcadehallen, op de Atari 2600, Atari 5200, Atari XI, ColecoVision en de Commodore 64. In 1991 verscheen een opgepoetste versie voor de NEC PC 98-01 en de Sharp X68000. Hier droeg de game echter de titel Star Wars: Attack on the Death Star. Mocht je de kans hebben om het spel ooit eens te spelen, doe dan niet lacherig over wat je ziet, maar besef hoe belangrijk dit spel geweest is in de complete geschiedenis van videogames…

Lees verder

Games

Star Wars: Jedi Arena (1983)

Geplaatst

op

Door

Jedi Arena

Het idee om van een populaire film een videogame als Jedi Arena te maken is echt geen idee dat pas ten tijde van de 3D graphics geïntroduceerd is. Hoewel we (vooral ten tijde van de Xbox 360-generatie) doodgegooid werden met de zogenaamde filmgame, was het in de tijd waarin games niet veel meer waren dan verschillende blokjes bij elkaar ook vaak een bron voor een spel. In 1983 was het aan Parker Brother’s om hun visie op Star Wars te brengen naar de Atari 2600.

Omdat de spelcomputers van die tijd nog niet de mogelijkheden hadden als vandaag de dag, liepen ontwikkelaars vaak tegen belemmeringen aan waardoor zo’n ‘filmgame’ zich vaak maar op een enkele scene uit een film kon focussen. Star Wars: Jedi Arena ontkwam hier ook niet aan. De scene uit A New Hope waarin Luke voor het eerst zijn training met een lichtzwaard kreeg, ligt dan ook aan de basis van deze game. In die scène moest Luke zich beschermen tegen een seeker droid in de vorm van een vliegende bal. Deze schiet op Luke, waarna hij deze stralen tegen moet zien te houden met zijn lichtzwaard. Dit is in feite waar de game om draait. Echter, een game lang met een lichtzwaard kogels terug proberen te slaan kan behoorlijk saai worden. Maar hier was een oplossing voor; multiplayer.

De ontwikkelaar besloot om er een competitieve game van te maken waarin twee spelers met hun lichtzwaarden de lasers tegen moesten zien te houden. Daarnaast was het voor de spelers mogelijk om de blaster te besturen, om zo het leven van je tegenstander net wat moeilijker te maken. Het doel was hierdoor niet alleen meer om de laserstraal tegen te houden, maar om deze zo terug te kaatsen waardoor je het schild van de tegenstander vernietigde, waarna je de andere speler zelf kon verslaan. Schieten, deflecteren met je lichtzwaard en de vijand treffen. De hele game lang.

Het concept kan je bekend in de oren klinken wanneer je in die tijd al met games bezig was. En dat klopt. De game Warlords deed in feite precies hetzelfde. Jedi Arena was in feite een schaamteloze kloon met een Star Wars-sausje er overheen. Maar waar de game niet de originaliteitsprijs won, was het spel wel makkelijker dan Warlords wanneer je in je eentje speelde, en hierdoor voor een grote groep mensen ook veel leuker. Tenminste, wanneer je de best lastige manier van besturen door had.

Interessant, helemaal in die tijd, is dat de game behoorlijk kleurrijk was. Iets wat toen helemaal nog niet zo normaal was als dat het nu is. Daarnaast was de Atari-versie van de Star Wars muziek niet verkeerd. Ja, voor hedendaagse oren klinkt het verschrikkelijk, maar voor 1983 was dit best bijzonder. Het zorgt ervoor dat Jedi Arena simpel maar opvallend was. Het is geen spel dat je vandaag de dag even een avondje gaat spelen, maar voor een paar minuten is het best te doen.

Lees verder