fbpx
Social Media

Artikelen

Roel’s Replica’s – Thermal Detonator

Geplaatst

op

Thermal Detonator Replica

In het tweede deel van deze Replica serie ga ik het hebben over mijn nieuwste project: De Thermal Detonator uit Return of the Jedi. Ik heb deze futuristische handgranaat altijd al erg tof gevonden en het leek me dan ook hoog tijd om dit wapen aan mijn collectie toe te voegen. Op internet waren geen 3D modellen van de Thermal Detonator te vinden waar ik tevreden over was, dus daar moest ik zelf mee aan de slag.

De eisen die ik aan het model stelde waren dat hij zo accuraat mogelijk moest zijn en ruimte moest hebben voor electronica en LEDjes. Ook moest de knop bovenop net als in de film kunnen schuiven om de LEDjes te activeren. Met dit alles in het achterhoofd ging ik aan de slag in mijn 3D software, waar ik na een uurtje of twee dit resultaat mee behaalde:

Thermal Detonator 3D Model

Zoals te zien is op bovenstaande afbeelding bestaat het model uit slechts vier onderdelen. De bol zelf is in tweeën gesplitst, de onderste helft heeft ruimte voor de drie oranje LEDjes. De andere helft heeft ruimte voor een rood LEDje en valt vrij strak om de onderste helft heen, waardoor de twee samen een stevige bol vormen die niet spontaan uit elkaar valt. Deze bovenste helft heeft aan de bovenkant een gleuf zitten waar de knop precies in glijdt. De knop wordt door vier uitstekende lipjes vast gehouden in de bol, maar kan in de gleuf wel voor- en achteruit schuiven. Als laatste hebben we een klein dopje dat over het rode LEDje geplaatst wordt en met vier pinnetjes en en paar druppels lijm op zijn plek gehouden zal worden.

Nu het 3D model helemaal naar mijn wens is, is het tijd om het digitale bestand om te zetten naar tastbare voorwerpen. Tijd voor de 3D printer dus! Voor de Thermal Detonator gebruik ik, net als voor Obi-Wan’s Lightsaber, mijn trouwe Wanhao Duplicator i3. De onderdelen voor deze Thermal Detonator zijn niet heel groot, dus het printen duurt bij elkaar niet meer dan een uur of vijf.

Nadat de onderdelen geprint zijn is het natuurlijk belangrijk dat ze allemaal netjes in elkaar passen en dat alles dat glad moet zijn ook daadwerkelijk glad is. De onderdelen zijn allemaal geprint in Innofil3D Premium PLA, wat eenvoudig met schuurpapier na te bewerken is. Alle onderdelen zijn ruw onderhanden genomen met korrel 180 schuurpapier om de printlagen zo veel mogelijk weg te werken. Daarna zijn ze met korrel 400 schuurpapier netjes glad gemaakt.

De knop bovenop had nog wat meer werk nodig. Door de ronde vorm is de onderkant, zoals op bovenstaande foto te zien is, niet helemaal netjes glad geprint, de ruwe rand is een beetje opgevuld met Bondo Spot Putty. Toen dit droog was is het glad geschuurd.

De gaten voor de oranje LEDjes waren alle drie een fractie te klein, maar dat was snel opgelost door er even met een ronde vijl doorheen te gaan. Hierna paste alle LEDjes netjes en strak op hun plek.

Nu zag alles er op het eerste gezicht netjes uit, maar schijn kan bedriegen. Helemaal met wit plastic kunnen oneffenheden wat lastig zichtbaar zijn. Om een goed beeld te krijgen van de staat van de onderdelen kregen ze allemaal een laagje grijze grondverf.

Zo werd duidelijk dat er hier en daar nog wat oneffenheden in de oppervlakken zaten, zoals in de zijkant van de knop. Deze gebieden werden nog wat verder opgeschuurd en hier en daar opgevuld met meer Bondo Spot Putty, waarna het nogmaals glad geschuurd werd.

Nadat alles glad genoeg was, was het tijd om met de echte verf aan de slag te gaan.

Met een airbrush heb ik de bol en de knop voorzien van een dekende laag ”gun metal” enamel verf van Humbrol. Deze verf heeft een mooie metaalkleur en bevat glimmende deeltjes, waardoor het in het licht glinstert als metaal.

We weten allemaal dat de Thermal Detonator in Return of the Jedi er verre van nieuw uitzag, en dat was ook mijn intentie met mijn replica. Dus een enkele laag metaalkleurige verf was zeker niet voldoende. Net als in de film wilde ik dat er verschillende verflagen zichtbaar zouden zijn, die allemaal gedeeltelijk afbladderde.

De ring tussen de twee helften in mocht blijven zoals hij was. Net als de rand van de schuifknop, dus die heb ik allebei met schilderstape afgeplakt.

Daarna heb ik stukken op de bol gemaskeerd zodat hier geen nieuwe laag verf op zou komen. Maar met tape is het natuurlijk niet te doen om wat chaotische organische vormen te creëren, dus daar ben ik met ander materiaal aan de slag gegaan… tandpasta. Ja dat lees je goed, tandpasta. Met een tandenstoker heb ik klodders tandpasta op de bol gesmeerd. Uit zichzelf krijgt dit dan al een mooie chaotische en onvoorspelbare vorm, wat precies is wat ik wilde. Vooral de randen werden grotendeels bedekt, omdat dit de gebieden zijn die door natuurlijk gebruik van de Detonator snel zouden slijten.

Nadat de eerste ronde tandpasta toegevoegd was ben ik met een tweede kleur verf aan de slag gegaan. Nu was ”Roestvrijstaal” van het merk Alclad aan de beurt. Dit is een speciale airbrush verf die eerst een dekkende laag zwarte verf krijgt, waar de roestvrijstaal kleur overheen gaat.

De bovenkant van de schuifknop mocht zwart blijven, dus die heeft alleen de ondergrond gekregen en heb ik daarna opzei kunnen zetten.

Toen de roestvrijstaal laag helemaal aangebracht was en goed was opgedroogd ben ik weer met tandpasta aan de slag gegaan.

De tweede ronde werd weer willekeurig toegepast, bestaande klodders werden groter gemaakt, en er werden nieuwe klodders toegevoegd.

Vervolgens kreeg de bol weer een laag zwarte verf, die overgespoten werd met Alclad ”Gepolijst Aluminium,” wat een mooi glimmend resultaat geeft. Toen ook deze laag goed droog was heeft het geheel twee laagjes kleurloze lak van Alclad gekregen om de verf te beschermen.

Vervolgens heb ik alles een nacht goed laten drogen en toen onder de kraan gestoken. De tandpasta moest immers verwijderd worden. Toen na wat schoonmaakwerk alle onderdelen ontdaan waren van ongewenste pasta was het resultaat zeker niet slecht. Maar nog niet helemaal af.

Ik heb een klein kwastje gepakt waar ik een heleboel haren op willekeurige manier uit geknipt heb. Deze heb ik in zilverkleurige enamel verf van Humbrol gedoopt en het grootste gedeelte van die verf heb ik vervolgens op een papiertje afgesmeerd, zodat er maar een klein beetje op de kwast achter bleef. Vervolgens heb ik die kwast langs randen van de Thermal Detonator geborsteld. Het kleine beetje verf werd door de oneven haren van de kwast als dunne strepen achtergelaten, wat het doet lijken alsof er diepere krassen in het metaal zitten. Dit zorgde voor een bijna onopvallend stukje diepgang dat het effect net even wat realistischer maakt.

Nadat ik tevreden was over de paint job heb ik alle onderdelen voorzien van twee lagen kleurloze lak om de verf te beschermen tegen slijtage.

Okay, nu hebben we een Thermal Detonator… maar we zijn er nog niet. Er moeten nog LEDjes in, en niet alleen LEDjes die branden, ze moeten natuurlijk wel, net als in de film, in een bepaald patroon knipperen. Tijd voor wat electronica. Ik heb een Arduino Nano gepakt die ik nog had liggen, deze microcontroller is heel eenvoudig te programmeren en is prima in staat te doen wat ik wil. Om eerlijk te zijn kan hij dit met twee vingers in z’n neus, maar dit was voor mij de makkelijkste oplossing. Er zullen vast een hoop andere en wellicht makkelijkere manieren zijn om hetzelfde resultaat te bereiken, maar dit werkte voor mij. Weet jij een makkelijkere oplossing? Laat het weten in de comments.

Ik heb vier LEDjes aangesloten op de Nano en wat code geschreven om deze in het gewenste patroon te laten knipperen. Toen ik tevreden was over de code en de manier van aansluiten heb ik alles aan elkaar gesoldeerd en netjes afgeschermd.

Alle LEDjes zijn op hun plek gestoken, de Arduino is samen met een 9V batterij in de bol gestoken en ik heb twee contactpunten aan de schuifknop bovenop de bol gemonteerd. Deze contactpunten komen tegen elkaar aan wanneer de knop naar achteren geschoven word en verbinden daarmee de positieve draad van de batterij aan de Arduino, waardoor deze zijn werk gaat doen en de lampjes laat knipperen.

Doordat de Thermal Detonator rond is, is het bijna onmogelijk om hem recht te laten liggen, helemaal met het gewicht van de Arduino en batterij er in. Dus ik heb ook maar een standaard uitgeprint om hem op tentoon te kunnen stellen.

En hiermee is mijn verzameling Star Wars wapens weer een stukje gegroeid. De Thermal Detonator die ik als klein kind al heel stoer vond staat nu in een boekenkast. En het leukste van alles? Het feit dat ik hem helemaal zelf gemaakt heb. Van 3D model, tot fysiek voorwerp met knipperende lampjes. In dit hele proces heb ik een groot aantal vaardigheden moeten gebruiken, wat natuurlijk altijd leuk is. Maar al met al was het toch vrij eenvoudig om dit voor elkaar te krijgen.

Willen jullie zelf ook een Thermal Detonator maken? Dat kan. Ik heb het 3D model beschikbaar gemaakt op Thingiverse. Hier kun je de STL bestanden gratis downloaden zodat je de onderdelen zelf kunt uitprinten. Uiteraard ben ik heel nieuwsgierig naar jullie eindresultaat, dus deel jullie eigen gemaakte Thermal Detonators met ons in de comments of op social media!

Levenslange Fan. Leest veel boeken en comics. Maakt replica props in zijn vrije tijd.

Lees verder
Sponsor
2 Comments

2 Comments

  1. Juan

    15 april 2018 at 02:15

    excellent work !! what would the code be for the arduino

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Artikelen

De 10 van Dennis: Star Wars videogames (1982-2003)

Geplaatst

op

Door

De afgelopen vier decennia zijn er enorm veel Star Wars games verschenen. Het begon ooit in arcadehallen maar al snel kon men op onder andere de Atari 2600, Nintendo, Commodore Amiga en PC ook thuis epische gevechten naspelen in ‘A Galaxy Far, Far Away’.

Vanaf de jaren 80 (mijn eerste Star Wars spel was The Empire Strikes Back op de Atari 2600) tot begin deze eeuw heb ik bijna elk Star Wars spel wel gespeeld. Tijd dus voor een nieuwe editie van “De 10 van Dennis” waarin de mijns inziens beste Star Wars games uit de periode 1982 tot en met 2003 aan bod komen.


Yoda Stories (1997)

We trappen af met Yoda Stories, een ‘eenvoudige’ desktop game gecreëerd door Hal Barwood (die ik nog ooit interviewde). Het principe is simpel: de speler (Luke) bezoekt Yoda op Dagobah en krijgt een missie die hem naar een planeet (bos, woestijn of sneeuw) leidt. Daar aangekomen moeten puzzels worden opgelost terwijl troopers, aliens en imperials uit de weg worden geruimd. Ondanks de simpelheid heb ik dit altijd een verslavend spel gevonden dat de sfeer van old skool Star Wars goed wist na te bootsen.

Return of the Jedi (1984)

Oorspronkelijk een spel voor de arcadehallen maar ook op de Commodore Amiga verschenen (ik zette in de 80’s als 13 jarige de wekker extra vroeg om deze nog voor schooltijd te spelen). In feite is dit spel een Star Wars versie van de klassieker Zaxxon, dat bekend werd vanwege de diagonale scrolling. Nu zijn het achtereenvolgens Leia (op een speederbike), Chewbacca (in een AT-ST) en Lando (in de Falcon) die door het beeld heen schieten.

Dark Forces (1995)

Medio jaren 90 waren de First Person Shooters populair. Wie was er geen fan van Duke Nukem? In 1995 kwam LucasArts met Dark Forces waarin de speler als Kyle Katarn op diverse missies werd gestuurd. De meest bekende is uiteraard die waarin Katarn de plannen van de Death Star moest stelen. Spectaculairder dan Rogue One!

Dark Forces II: Jedi Knight (1997)

Na het succes van Dark Forces kon een vervolg niet uitblijven. In deze game keert Kyle weer terug, nu om een Jedi te worden en de Valley van the Jedi te vinden. Uniek aan dit spel waren de zogenaamde ‘cutscenes’ waarin echte acteurs in speciaal voor dit spel gefilmde scenes te zien waren. Jason Court (die ik in 2010 sprak voor een interview) speelde rol van Katarn.

Rebellion (1998)

Indertijd keek ik erg uit naar deze game die in het algemeen niet best werd ontvangen. Het was voor die tijd dé ultieme Expanded Universe game omdat er verschillende personages uit de boeken (onder andere Judder Page, Talon Karrde, Borsk Fey’lya) en zelfs de Droids animatieserie (Admiral Screed) voorkwamen. Als speler heb je (nadat je gekozen hebt om als The Empire of Rebellion te spelen) de taak om heerschappij over het heelal te krijgen. Een zeer strategisch spel dat twintig jaar geleden zijn tijd ver vooruit was.

Shadows of the Empire (1996)

In 1996 was Shadows of the Empire hét multimedia project van Lucasfilm. Een game, een boek, een soundtrack, speelgoed, een strip… eigenlijk alles wat bij een filmrelease hoort, alleen was er nu geen film. Het boek (en de strip) waren al geweldig en het spel voldeed aan de verwachtingen: urenlang bracht ik als Dash Rendar (het hoofdpersonage) door op de PC en de Nintendo64.

X-Wing (1993)

Nadat er in de jaren 80 al enkele vliegsimulator spellen waren verschenen (in arcadehallen en op de Amiga) was X-Wing hét spel waar de Star Wars fans van dit spelgenre op zaten te wachten. Het voor dit spel bedachte personage (Keyan Farlander) zou later zelfs in de New Jedi Order boeken een rol spelen.

TIE Fighter (1994)

Een jaar na X-Wing wist LucasArts het spel te overtreffen met een nieuwe Flight Simulator: TIE Fighter. Nu stond je als speler zijnde aan de kant van de Empire en werd je op missies gestuurd. Ook deze titel heeft e.e.a. nagelaten: zo zijn de in dit spel geïntroduceerde TIE Defender en piloot Marek Stele gebruikt in diverse Legends boeken en is de TIE Defender als miniatuur uitgebracht voor het bordspel X-Wing.

Rebel Assault II: The Hidden Empire (1995)

Qua gameplay zeker niet de hoogvlieger in deze lijst, maar indertijd wel uniek vanwege de filmbeelden. In deze zogenaamde ‘rail shooter’ kruipt de speler in de huid van Rookie One (gespeeld door Jamison Jones – zie hier mijn interview met hem) en gaat op een missie om te ontdekken wat de nieuwe mysterieuze schepen van de Empire zijn.

Knights of the Old Republic (2003)

Vraag mij wat (buiten de originele trilogie) het beste is wat er ooit op Star Wars gebied is verschenen en ik zal als antwoord “Knights of the Old Republic” geven. Niet alleen qua gameplay en visueel een topper maar het is vooral het fantastische verhaal (met een twist!) dat blijft hangen en fascineren.

Lees verder

Artikelen

De 10 van Dennis: Star Wars naslagwerken – Deel 2

Geplaatst

op

Door

Drie jaar geleden verscheen er op deze site een artikel waarin ik kort de -mijns inziens- 10 beste Star Wars naslagwerken deelde. Maar de afgelopen 42 jaar zijn er meerdere boeken verschenen die absoluut de moeite waard zijn. Klaar voor 10 andere titels die in de kast van elke echte Star Wars fan moeten staan?

George Lucas: the Creative Impulse (1992) – Charles Champlin

In mijn eerdere top 10 noemde ik dit boek al even. Er zijn in mijn optiek twee geweldige naslagwerken over de films van George Lucas verschenen. The Cinema of George Lucas is (mede omdat deze ná de prequels verscheen) completer, maar The Creative Impulse is ook een absolute parel.

Star Wars Art: Ralph McQuarrie (2016) – Brandon Alinger

Ook deze werd kort genoemd in de eerdere Top 10. De reden dat deze er toen niet in stond was simpel: deze bijna 10 kilo wegende stoeptegel was nog nét niet verschenen. In mijn uitgebreide review geef ik het al aan: “adembenemend” en “zonder twijfel een van de beste Star Wars boeken ooit”.

The Star Wars Archives (2018) – Paul Duncan

Afgelopen jaar verscheen The Star Wars Archives van de originele trilogie (een prequel editie staat gepland voor eind 2020). Met zijn 7,5 kilo en formaat van 33 x 7 x 48 centimeter een nachtmerrie voor elke boekenkast. Zoals ik in mijn review al aangaf: “Visueel is het absoluut een van de 5 beste”.

From Star Wars to Indiana Jones: the best of the Lucasfilm Archives (1995) – Mark Cotta Vaz

In de jaren 90 was dit een van de meest populaire boeken op Star Wars gebied: een trip door de archieven van Lucasfilm waarbij talloze props uit de originele saga én de Indiana Jones reeks aan bod komen.

Secrets of Shadows of the Empire (1996) – Mark Cotta Vaz

Medio jaren 90 stond Star Wars in het teken van Shadows of the Empire. Een ambitieus project over de periode tussen Empire en Jedi waarbij werkelijk vanalles verscheen… behalve een film. Wél kregen de fans een videogame, strip, boek, actiefiguren, tradingcards, een soundtrack… én dit boek waarin men uitvoerig ingaat op het gehele project; van de eerste prille ideeen, de creatie van personages als Dash Rendar en Xizor en het uiteindelijke resultaat.

Star Wars Chronicles: the Prequels (2005) – Stephen Sansweet

Hij viel de vorige keer nipt buiten de 10, maar eigenlijk had deze daar al bij gemoeten: Star Wars Chronicles: The Prequels.

Zondermeer hét ultieme boek van de Prequels met afbeeldingen van elk personage, voertuig en planeet.

The Star Wars Vault (2007) – Stephen Sansweet, Pete Vilmur

Een bijzonder boek, aangezien het een van de weinige naslagwerken is waar ook een vertaalde Nederlandse uitgave van is. Zoals op onderstaande afbeelding te zien is bevat The Star Wars Vault vele uitneembare elementen (of beter gezegd: replica’s en reprints); posters, filmcells, entreetickets, een Kenner cardback en zelfs twee CD’s met daarop onder andere de soundtrack van de Star Tours attractie en Carrie Fishers lied uit de Holiday Special.

Art of Star Wars: A New Hope, The (1979, 1994, 1997)

Art of Star Wars: the Empire Strikes Back, The (1980, 1994, 1997)

Art of Star Wars: Return of the Jedi, The (1983, 1994, 1997)

Als je er één in deze lijst zet dan moet je de andere twee ook vermelden: de Art of Star Wars reeks waar enkele heruitgaven van zijn (in de 1997 editie zijn de special editions meegenomen).

Eervolle vermelding:

The Sounds of Star Wars (2010) – JW Rinzler

Een verrassend boeiend boek over (de titel geeft het al aan) de geluiden van Star Wars. Bij het boek zit een module die 250 geluidseffecten afspeelt uit de originele en prequel trilogie welke in het naslagwerk besproken worden.

Lees verder

Artikelen

Roel’s Replica’s – Shoretrooper Helm

Geplaatst

op

Door

Eén van de eerste nieuwe troopers die we uit Rogue One te zien kregen waren de zandkleurige troopers die zich in veel van het promotie materiaal voor de film in een Caribbisch ogende omgeving bevonden. Los van de geweldige achtergronden zagen ook deze troopers zelf er naar mijn mening erg interessant uit, vooral de helmen spraken me erg aan en ik besloot al snel dat ik er eentje voor mezelf zou gaan maken wanneer ik hier de tijd voor kon vinden.
Ik kwam al vrij snel gratis 3D bestanden voor deze helm tegen, gemaakt door Sean Fields. Deze bestanden zagen er al vrij accuraat uit en waren al in handige delen opgebroken om het printen en verven zo makkelijk mogelijk te maken. Het wiel opnieuw uitvinden is nergens voor nodig dus ik ben met deze bestanden aan de slag gegaan. Wel heb ik de bovenkant van de helm en het vizier opnieuw gemaakt omdat de ronding hierin niet helemaal klopte in de versies van Sean’s bestanden die op dat moment beschikbaar waren.

Ik heb voor alle printbare delen mijn Wanhao Duplicator gebruikt, deze printer heeft een vrij standaard printvolume van ongeveer 20 x 20 x 20 cm wat meer dan groot genoeg is om alle onderdelen van de helm te printen. Alle onderdelen zijn geprint in Innofil3D PLA, wat achteraf eenvoudig met schuurpapier na te bewerken is en meer dan stevig genoeg is voor een helm die zelfs vrij intensief gedragen zou kunnen worden. Hoewel die van mij vooral als display stuk stof zal gaan verzamelen op een plank.

Okay, eenmaal klaar met printen had ik een aardige verzameling onderdelen opgebouwd waarvan er een aantal gelijk aan elkaar vastgemaakt konden worden omdat ze samen één geheel vormde. Het vizier, de ronde bovenkant van de helm en de achterkant bijvoorbeeld. Deze waren te groot om in één geheel op het printend te passen maar moeten wel netjes glad in elkaar overlopen. Om dit te bereiken heb ik mijn oude vertrouwde soldeerbout weer gebruikt om de onderdelen aan elkaar te versmelten. Met wat overtollig PLA, zowel gerecycled support materiaal als laatste restjes van rollen heb ik de kieren waar nodig opgevuld. Zo zaten al deze onderdelen muurvast aan elkaar. Met wat schuurwerk was niet meer te zien dat het ooit losse delen geweest zijn.

Nadat alle grote stukken aan elkaar zaten en alles netjes in elkaar paste heb ik alles met korrel 400 schuurpapier vrij glad geschuurd en met wat Bondo Spot Glazing Putty de nog goed voelbare printlijnen wat opgevuld. dat is met korrel 200 schuurpapier glad geschuurd waarna alles een dun laagje XTC 3D hars kreeg om de printlijnen echt als sneeuw voor de zon te doen verdwijnen en het eindproduct nog wat extra stevigheid te geven. Dat werd nog tot korre 800 bijgestuurd en kreeg een laagje grondverf. 

Nu was het tijd om het grootste gedeelte van de helm in elkaar te zetten. Alle onderdelen die dezelfde kleur zouden krijgen en dus al aan elkaar vast gemaakt konden worden werden weer met  de goeie oude soldeerbout versmolten. Het vizier en de bovenkant van de helm bleven nog los om zo ook de stukken die achter het vizier en tussen de opstaande rand aan de achterkant zitten gemakkelijk te kunnen spuiten.

Eventuele kiertjes werden weer met Bondo opgevuld en glad geschuurd en toen ik daar allemaal tevreden mee was kreeg de hele helm een glanzende zwarte verflaag. Dit was een simpele spuitbus van het merk ’T Stilleven, welke altijd goede resultaten levert.

 

De Shoretrooper helmen in de film zien er allemaal goed versleten uit, de zandkleurige verf valt er aan alle kanten vanaf, dus dat moest bij mijn helm ook het geval zijn, ik heb er wat duidelijke foto’s bij gepakt en ben met tandpasta in de weer gegaan. Overal waar de zandkleurige verf van de grondlaag af gebladderd moest zijn heb ik met een tandenstoker wat tandpasta gesmeerd. Dit natuurlijk zo veel mogelijk in een willekeurig patroon dat er uitziet als beschadigingen. Hier overheen kon de “Sahara Beige” verf van het merk Montana gespoten worden. Deze verf trok vrij netjes glad en is in meerdere lagen aangebracht. Toen de verf twee dagen later echt goed droog was heb ik met een vochtig doekje het meeste van de tandpasta van de helm af kunnen poetsen, daarna heb ik het geheel onder de kraan houden om de rest er af te krijgen. Zolang de tandpasta vrij dik aangebracht wordt droogt het niet uit en is het nog goed zichtbaar onder de verf. Door hier overheen te schrobben komt zowel de tandpasta als de verf er boven gemakkelijk los wat het uiteindelijke effect geeft van afgebladderde verf. En door de zandkleurige verf in een aantal lagen toe te brengen zien we nu ook gemakkelijker een hoogte verschil tussen de zandkleurige verf en de zwarte verf er onder, wat het effect nog realistischer maakt.

De zwarte rand van het vizier is netjes afgeplakt met schilderstape en heeft met een airbrush een glanzend zwarte verflaag gekregen. Het vizier heeft ook een rood logo, dat heb ik op plakfolie uitgesneden wat ik daarna als stencil kon gebruiken met de airbrush.

De bovenkant van de helm werd nu vast gemaakt aan de rest en daarna kwam een van de leukste onderdelen van het maken van een prop, het weatheren. De helm leek op dit punt aardig beschadigd, maar hij was nog helemaal schoon. Daar ging met behulp van wat kwasten, doekjes en acrylverf verandering in komen. Sienna Naturel, Omber Naturel en Omber Gebrand van het merk Amsterdam werden met wat ruwe kwasten over de hele helm gesmeerd en vooral goed in alle kiertjes en hoekjes geduwd. Met een vochtig doekje heb ik bijna al die verf weer weg gedept en geveegd en enkel op moeilijk te bereiken plekken laten zitten, door verschillende kleuren en vochtige doekjes te gebruiken geeft dit het effect van vuil dat zich op he helm verzameld heeft.

Door een velletje papier aan de binnenkant tegen de opening te duwen en deze van buitenaf langs de rand af te tekenen is makkelijk te zien welke vorm het plastic moet krijgen. Door rondom de aftekening wat extra ruimte te laten kan het plastic ook makkelijk met epoxy bevestigd worden zonder dat de epoxy door het plastic zichtbaar is.

Door een velletje papier aan de binnenkant tegen de opening te duwen en deze van buitenaf langs de rand af te tekenen is makkelijk te zien welke vorm het plastic moet krijgen. Door rondom de aftekening wat extra ruimte te laten kan het plastic ook makkelijk met epoxy bevestigd worden zonder dat de epoxy door het plastic zichtbaar is.

Nu zag de helm er al aardig uit en was het tijd voor een vizier, hiervoor heb ik een plaat transparant PET plastic genomen wat ik aan beide kanten beplakt heb met verduisteringsfolie dat voor de ramen van auto’s bedoeld is. Dit maakt het spiegelend zwart van buiten terwijl er van binnenuit nog prima naar buiten gekeken kan worden. Dit plastic is in de just vorm gesneden en aan de binnenkant van de helm bevestigd met epoxy.

In de helm zitten verder nog een aantal ventilatiegaten die aan de binnenkant van de echte helmen die voor de film gebruikt zijn dichtgemaakt zijn met een zwarte stof. Zo hadden de acteurs het niet zo warm in de helm, konden ze goed ademen en kon er van buiten toch niet naar binnen gekeken worden. Wat voor de film werkt is natuurlijk ook goed genoeg voor mij, dus ik heb hetzelfde gedaan. Ik heb simpelweg wat stukjes zwarte stof op maat geknipt en met een lijmpistool strak over de gaten vast gelijmd.

Toen dat alles geregeld was konden de laatste losse stukken vast gelijmd en gesmolten worden, de binnenkant van de helm is nog zwart gemaakt en dat had dit als resultaat:

Niet geheel onaardig, al zeg ik het zelf. Deze Shoretrooper helm misstaat zeker niet in mijn verzameling. Hoewel ik hem nooit zal kunnen dragen omdat hij te klein is voor mijn hoofd (of mijn hoofd is te groot voor de helm, het is maar hoe je het bekijkt 😛 ). Dat was weer een goede les voor me om niet blindelings te vertrouwen op maatvoeringen van anderen, maar om vooraf altijd eerst even te controleren of de afmetingen van de digitale bestanden overeen komen met die van mijn hoofd en de rest van de helmen in mijn verzameling. De kans is dus vrij groot dat ik op den duur aan een tweede Shoretrooper helm begin, en dan was dit wat mij betreft meer dan een goede voorbereiding!

Lees verder

Artikelen

Star Wars Studies: “Ontwerp BB-8 geen slecht idee voor planetaire verkenning”

Geplaatst

op

Door

Het bolvormige lichaam van BB-8 is nog helemaal geen slecht idee voor een robot waarmee andere planeten worden verkend. Dat meent Wolfgang Fink, een voormalig wetenschapper voor de Jet Propulsion Laboratory van NASA. (meer…)

Lees verder
Sponsor
Sponsor