fbpx
Social Media

Artikelen

Roel’s Replica’s – De kop van BB-8

Geplaatst

op

De kop van BB-8

R2-D2 concept sachets van Ralph McQuarrieDeze keer is het tijd voor een replica die iets groter is dan we voorheen in deze serie gezien hebben. BB-8! Niet alleen is BB-8 een stuk groter dan de Lightsabers en Thermal Detonator die ik hier tot nu toe met jullie gedeeld heb, het is ook gelijk het project waar ik het langste mee bezig ben geweest. Toen in 2014 de eerste trailer voor The Force Awakens uitkwam was ik redelijk verrast door de nieuwe droid die we heel even in beeld zagen, een droid met een rollend rond lichaam, met daar bovenop een semi ronde kop. Het ontwerp deed gelijk denken aan een oude Ralph MacQuarrie schets, dit leek dan ook gelijk de inspiratie te zijn. Mijn enthousiasme was niet heel hoog. Leuk idee, maar ik kon niet heel enthousiast worden voor zo’n uniek ontwerp dat natuurlijk 100% CGI ging zijn en naar mijn eerste idee heel wat beperkingen zou hebben.

In april 2015 volgde ik online een panel op Star Wars Celebration Anaheim, waar R2-D2 zichzelf op het podium liet zien. En nadat hij een rondje gereden had werd er door Anthony Breznican verkondigd dat we nog iemand te zien gingen krijgen… BB-8!

Ik was enigszins verbaasd van die uitspraak, en vervolgens viel mijn mond wijd open toen er een fysieke BB-8 het podium op kwam rollen! Niks CGI, dat is een echt fysiek ding dat je kan aanraken! Een rollende bal met daar bovenop een semi ronde kop die er bovenop bleef liggen, maar complete vrijheid leek te hebben over waar het heen bewoog. Ongelofelijk! Mijn enthousiasme voor de droid werd direct met 42 vermenigvuldigd. En terwijl het panel nog bezig was, was ik in mijn schetsboek al ideeën aan het tekenen over hoe een dergelijke droid kon werken.

Een dag of wat daarna kwam ik er achter dat ik niet de enige was die deze ervaring had, er was namelijk al een heuse ”BB-8 Builders Club” opgericht. De club bestaat net als de R2-D2 Builders Club uit een groep mensen die fysieke droids maken en deze meenemen naar conventies en inzetten voor goede doelen. Natuurlijk bestond de BB-8 Builders Club al, hoe had ik daar aan kunnen twijfelen? Diezelfde dag was ik natuurlijk nog lid van de club en ben ik aan mijn build begonnen. Met het idee om voor de premiere van The Force Awakens een werkende droid te hebben. Jup.. keep dreaming 😛

Uiteindelijk was BB-8 voor de premiere van The Last Jedi dan eindelijk klaar. Of in ieder geval, grotendeels klaar. Hij kan nog niet bewegen, maar dat is een lange termijnproject waar ik op een laag pitje aan verder blijf werken.

Mijn werk werd door de builders club wat makkelijker gemaakt, zij hadden namelijk al printbare 3D modellen van een grote hoeveelheid onderdelen, nog niet alles, maar daar werd aan gewerkt, en daar ben ik zelf ook aan mee gaan werken.

Omdat me begon te dagen dat ik thuis eigenlijk helemaal geen ruimte heb voor een verzameling droids stelde ik mijn plannen eerst bij en wilde ik met zijn kop beginnen, die past nog makkelijk op een tafel of plank en het daar zou het dan voorlopig bij blijven. Op den duur zou ik dan wel weer verder zien. Dus hier een verslag van hoe ik BB’s kop geprint, afgewerkt en geverfd heb en heb voorzien van electronica.

 


 

Ik ben aan BB-8 begonnen met mijn oude zelfbouw 3D printer. Een Prusa i3 clone die doet wat hij moet doen, maar daar zeker nooit een ster in is geweest. De meeste prints kwamen daar redelijk uit maar hadden wel een hoop nabewerking nodig. De printer heeft een printvolume van 20 x 20 x 20 cm, wat vrij standaard is en alle BB-8 3D bestanden zijn afgestemd op de verschillende standaard printbed afmetingen. Alle onderdelen zijn geprint in Innofil3D Premium PLA, wat achteraf eenvoudig met schuurpapier na te bewerken is.

Ik begon met de kleinste onderdelen, de hologramprojector, en de bovenkant van de kop.

De hologram projector lukte aardig, heeft wat last van overduidelijke printlijnen, maar die zijn weg te schuren, het belangrijkste zijn de kleine ”kantelen” op de rand, die zijn er netjes uit gekomen. De metalen ring bovenop BB-8s hoofd is in twee delen verdeeld en het bovenste witte stuk is één geheel met een groef waar de twee metaalkleurige halve ringen overheen schuiven. Deze drie delen passen precies in elkaar waardoor ze samen één geheel vormen. Ze blijven nog even los zodat ze afzonderlijk geschilderd kunnen worden, dat scheelt weer een hoop afplak werk straks.

De antennes zijn allebei in de lengte doorgesneden, zodat de twee helften plat op het printbed gelegd kunnen worden, achteraf kunnen die tegen elkaar geplakt worden om complete antenne’s te vormen. De lange antenne is in het midden heel dun en flexibel, dat is bijna niet te printen, dus de clubleden hebben daar een handige oplossing voor gevonden, we gebruiken een stuk snaar van een elektrische gitaar. Dat is stevig genoeg om rechtop te blijven staan, maar flexibel genoeg om leuk heen en weer te zwiepen als BB-8s kop beweegt. De antenne-delen moeten zo glad mogelijk zijn, om dat te bereiken heb ik ze in een schroefboor vast gedraaid, vervolgens de schroefboor aangezet zodat de antennes mooi recht en vrij snel draaiden. Daar hoefde ik alleen maar een schuurpapiertje tegenaan te houden en de draaiende beweging deed al het werk voor me. De korte antenne heeft drie groeven, om deze mooi netjes te krijgen heb ik er voorzichtig een dunne vijl tegenaan gehouden terwijl de schroefboor zijn ambitie als draaibank verwezenlijkte.

Daarna ging ik verder met het radar oog, het grote zwarte oog het midden van de kop. Dat is opgedeeld in twee printbare delen, de uitstekende rand en het binnenwerk. De rand is vrij simpel, maar het binnenwerk dient met een wat hogere resolutie geprint te worden om alle details goed zichtbaar te houden. Beide onderdelen hebben een gat waar een rood LEDje doorheen gestoken kan worden, zodat het oog op kan lichten.

Tot dusver waren alle 3D modellen gemaakt met het weinige beeldmateriaal dat we tot zover van Lucasfilm gekregen hadden, en dat betekent dat we niet overal genoeg details van konden zien. Nadat ik mijn oog geprint had werd er een nieuwe poster gepubliceerd waar het oog een stuk duidelijker op te zien was. Daar werd duidelijk dat ons binnenwerk redelijk overeen kwam, maar dat de verhoudingen niet klopte. Dus met het nieuwe beeldmateriaal ben ik aan de slag gegaan en heb ik een nieuwe versie gemaakt die wel klopte. Het leuke van een dergelijke builders club is dat ik mijn versie gelijk met de rest van de groep heb kunnen delen en mijn versie inmiddels over de hele wereld te zien is in BB-8’s van andere clubleden.

 

Nu was het tijd om aan het echte werk te beginnen, de grote prints die samen de daadwerkelijke kop gaan vormen. het grootste gedeelte van de kop is opgesplitst in vier delen, welke met wat registratie pinnetjes en lijm aan elkaar gezet kunnen worden. De eerste van deze delen had een uur of 7 nodig om te printen.

Zoals hierboven te zien is verliepen deze prints niet helemaal van een leien dakje. Het eerste paneel heeft wat last van “branching”. Wanneer de printkop naar een nieuw stuk verplaatst en dus een stuk lege lucht overbrugt, zoals in het grote gat waar het radar oog in komt, lekt er nog wat PLA uit de printkop, wat zich ophoopt tot takjes die aan de print vast zitten. Dat is geen ramp, deze breek je er gemakkelijk af, maar dat probleem is gemakkelijk te voorkomen met wat kleine aanpassingen in de printer instellingen. Een groter probleem is te zien in de derde foto hierboven. De print die nog op de printer staat vertoont een duidelijke horizontale lijn die daar niet zou moeten zitten. Wat is hier gebeurt? Het printbed beweegt tijdens het printen heen en weer, maar is tijdens zo’n beweging een keer doorgeslipt, waardoor het printbed zich een paar millimeter verplaatst heeft ten opzichte van waar de printer denkt dat het printbed zich bevindt. Dat zorgt ervoor dat de laag na die verschuiving niet meer netjes op het model staat. De printer is vrolijk door gegaan met printen waardoor er een print uit kwam die nagenoeg perfect was, op die verschoven lijn na.

Aangezien deze print ook een uur of 7 duurde had ik geen zin om deze opnieuw te doen en heb ik geprobeerd om de fout te herstellen.

Omdat dit paneel vrij dun is en deze al gedeeltelijk verschoven is, was het een kleine moeite om de lagen op het foutpunt met een mes van elkaar te scheiden. Ik heb beide oppervlakken een beetje opgeschuurd en vervolgens met secondelijm aan elkaar geplakt om ze op hun plek te houden. Hierna heb ik een oude soldeerbout met een platte kop genomen en de breuklijn versmolten. Door de hete punt over het PLA heen te bewegen smelten de twee losse stukken aan elkaar, en door er een losse PLA draad bij te houden zijn groeven en deuken makkelijk weer op te vullen. Op deze manier heb ik de twee helften op de juiste plek weer aan elkaar weten te zetten en is de verbinding sterker geworden dan de rest van de print. Deze valt nooit meer uit elkaar. En met schuur en opvulwerk is de lijn straks helemaal niet meer te zien.

Hier ben ik overgestapt naar de Wanhao Duplicator i3 printer die het werk van mijn zelfbouw overnaam. De Wanhao is een stuk robuster en betrouwbaarder, waardoor het printwerk allemaal wat soepeler verliep. Na nog heel wat uren printen waren alle vier de panelen klaar. Deze panelen heb ik ook met de soldeerbout aan elkaar vast gesmolten, ook deze zullen nooit meer van elkaar loskomen. Nu deze panelen in elkaar zitten krijgen we voor de eerste keer een echt beeld van wat ik eigenlijk aan het maken ben, de stap van een stel losse stukken naar iets wat lijkt op je eindresultaat is altijd leuk, en ook deze keer is dat geen teleurstelling.

Vervolgens was de onderkant van de kop aan de beurt, deze bestond uit drie ringen die elk ook uit vier stuken bestonden. Deze zijn allemaal geprint en ook weer met de soldeerbout aan elkaar vast gesmolten. Ook had ik nog wat kleine en transparante onderdelen nodig, de lens van de holoprojector, het topje van een van de antennes en de lenzen/houders voor de LEDjes aan de zijkant van de kop.

Deze onderdelen moesten heel gedetailleerd en klein zijn, en in het geval van de lenzen voor de projector en LEDjes zelfs het liefst redelijk transparant. Ik heb deze onderdelen door Shapeways laten printen in hun Frosted Detail materiaal. Dat heeft een resolutie waar je u tegen zegt en is zoals de naam impliceert gedeeltelijk transparant. Perfect voor mijn doel.

De LED lenzen/houders zitten vast geklemd in de daadvoor bestemde gaten in de kop, elk heeft een platte voorkant en gaten aan de achterkant die net groot genoeg zijn om LEDjes in vast te klemmen. Doordat het materiaal gedeeltelijk transparant is geeft het geheel mooi uniform licht wanneer deze LEDjes aan staan.

En hiermee waren alle onderdelen voor de kop geprint. Zo helemaal in elkaar gestoken ziet het er al indrukwekkend uit, maar ik ben er natuurlijk nog lang niet. Nu komt het intensiefste gedeelte van het project: alle onderdelen glad genoeg krijgen dat ze eruitzien alsof ze gefabriceerd zijn in een fabriek in een sterrenstelsel hier ver ver vandaan.

Om tot een mooi strak resultaat te komen ben ik uiteraard eerst een tijd met schuurpapier in de weer gegaan. Alle onderdelen zijn met korrel 180 flink opgeschuurd. Na er een keer of twee overheen gegaan te zijn heb ik Bondo Spot Putty gebruikt voor het opvullen van de duidelijke deukjes, gaatjes en de littekens die achtergebleven zijn na het samensmelten met de soldeerbout. Nadat de spot putty helemaal uitgehard was ben nogmaals met schuurpapier over alle onderdelen heen gegaan, deze keer met korrel 240 schuurpapier.

Hierna was het tijd om alles te bedekken met een laagje XTC-3D, dit is een epoxy die specifiek bedoeld is om 3D prints glad te maken. De epoxy is gemakkelijk met een kwast over de print heen te smeren en het oppervlakte van de epoxy trekt zichzelf glad, dit elimineert een hoop zichtbare printlijnen, deukjes en oneffenheden. Het is zeker geen perfecte oplossing, dus het is wel nodig om vooraf te zorgen dat het oppervlak al zo glad mogelijk is. Nadat de epoxy goed uitgehard was ben ik er met een elektrische schuurmachine met korrel 200 schuurpapier overheen gegaan. Daarna heb ik alle onderdelen een laagje grijze grondverf gegeven om een goed beeld te krijgen van het totale oppervlak. Een grijze kleur laat alle oneffenheden zien die minder goed zichtbaar zijn door de kleurverschillen tussen het PLA en de spot putty. Alle overgebleven oneffenheden zijn waar nodig nog bijgevuld met spot putty, vervolgens weer opgeschuurd met korrel 200 schuurpapier, en vervolgens met korrel 400, etc, etc, tot alles helemaal glad was.

Een nadeel van de vloeibare epoxy is dat het niet alleen gemakkelijk in ongewilde deukjes en gaatjes vloeit, het doet datzelfde met gewilde groeven en gaten. En aangezien de kop van BB-8 vol met groeven en details zit die zichtbaar moeten blijven moest ik deze met fijne vijltjes allemaal weer vrij van epoxy maken.

Na enkele uren schuren, vijlen, grondverven en nog meer schuren kwam ik tot een heel net een glad resultaat.

Een volgende stap was het maken van de lens die op het radar oog komt.  Deze lens moest doorzichtig en perfect rond zijn. De makkelijkste oplossing die we hiervoor gevonden hebben in de groep is het gebruik van transparante kerstballen. Deze plastic ballen bestaan uit twee gelijke delen en zijn bedoeld om allerlei leuke dingen in een kerstboom te hangen. Een bal met een diameter van 80 mm blijkt perfect om in het radar oog te passen. Een standaard helft is alleen te hoog, dus deze moet wel even op de juiste hoogte doorgesneden worden. Maar dit is eenvoudig met een schuurwieltje op een Dremel of zelfs met een scherp mes te doen. Ik heb gekozen voor de Dremel methode en dit werkte perfect. Deze methode laat alleen een wat ruwe rand achter welke ik even netjes glad moest schuren. De schuurmachine leek hier perfect voor. Deze hoefde ik maar even langs de rand te laten glijden en deze werd netjes glad afgewerkt waarna hij perfect in de geprinte radar oog behuizing past. Belangrijk is hier wel dat je niet uitschiet en het plastic bekrast met de schuurmachine… gelukkig bestaat zo’n bal uit twee helften.

Nadat alle onderdelen mooi glad waren was het tijd om de verf tevoorschijn te halen. Voor alle witte delen heb ik een simpele spuitbus van ’t Stilleven gepakt, deze spuitbussen gebruik ik vaker en leveren altijd makkelijk een net resultaat. De witte glanslak is perfect voor alle witte delen van BB-8. Ik heb verschillende dunne laagjes toegepast, een te dikke laag droogt langzaam, kan uitlopen en gaan scheuren. Maar een groot aantal hele dunne laagjes drogen lekker snel en mooi strak.

De oranje accenten op de kop heb ik met een airbrush gedaan, ik heb oranje acrylverf verdund en ook weer in dunne laagjes aangebracht nadat ik de volledige kop in plakplastic had ingepakt. Dit plastic is losjes toegepast maar netjes strak en stevig aangedrukt op de plekken die oranje moesten worden, vervolgens heb ik een scherp X-Acto mes gebruikt om het plastic langs de randen van de accenten los te snijden en te verwijderen. Zo kon ik met de oranje verf lekker mijn gang gaan zonder bang te hoeven zijn dat er oranje verf op plekken terecht zou komen waar het niet hoort.

De “deksel” van het hoofd heeft meerdere kleuren gekregen, het wit is ook de spuitbus van ’t Stilleven maar de metalen ring heeft met een airbrush een paar lagen enamel ‘gun metal’ verf van het merk Humbrol gekregen. De kleur is erg overtuigend maar het nadeel van enamelverf is dat het een eeuwigheid nodig heeft om te drogen.

Toen ik alles dat tot dit punt klaar was samenvoegde kon ik niet anders dan breed glimlachen, het begint echt ergens op te lijken en de kleuren komen perfect uit.

Op dit punt had ik toch wel echt besloten dat BB-8 ook een lichaam zou krijgen, dus tijd voor wat voorbereidend werk. De dome krijgt aan de onderkant een 3 mm dik MDF plaatje om hem dicht te maken, aan deze plaat kan ik het mechanisme bevestigen waarmee hij straks op het lichaam komt te staan, maar kan ik tegelijk ook gebruiken om aan de binnenkant mijn elektronica aan te bevestigen.

Ik was niet helemaal overtuigd van de DMM (Dome Magnet Mount) die we in de builders group beschikbaar hadden, hij was vooral veel groter en dus zwaarder dan nodig, dus ik heb zelf een slankere ontworpen. De DMM heeft ruimte voor 4 sterke magneten die de kop straks aan het lichaam vast gaan houden en beweging mogelijk moeten maken, daarnaast is er ook plek voor 3 “wielen”.

Deze wielen zijn eigenlijk niets anders dan kogellagers. Ik heb in elke opening één groot en 9 kleine silicone ballen gestopt. De opening heeft aan de onderkant een gat waar de grote bal een stuk doorheen steekt en de bovenkant wordt afgedicht met het grijze stukje dat op de foto’s naast de DMM ligt. Deze constructie en het gekozen materiaal zorgen ervoor dat de ballen heel soepeltjes kunnen rollen en amper weerstand bieden, zo kan de kop gemakkelijk over het lichaam bewegen.

In de DMM komt ook één grote magneet die de kop naar het lichaam toe blijft trekken, en drie kleinere magneten die de positie van de kop bepalen, door drie dezelfde magneten in het lichaam rond te draaien kan de kop 360 graden ronddraaien. Magneten zijn leuk speelgoed, maar voor deze types krijg je héél snel héél veel respect. Ze zijn gewoon angstaanjagend zo sterk. Hoewel ik op de foto geen handschoen draag, heb ik ze verder eigenlijk alleen maar gehanteerd met dikke werkhandschoenen aan en ver bij metaal vandaan.

De DMM met de kogellagers en magneten aan boord is simpelweg met een stel bouten en moeren in het midden van de MDF bodemplaat bevestigd.

Dan door naar een klein beetje electronica. De verlichting. De “deksel” van de kop zit niet permanent bevestigd. In de metaalkleurige ring zit een hele lading kleine magneetjes die zich vastgrijpen aan magneetjes bovenin de rand van het witte gedeelte van de kop. Zo kan deze deksel er heel eenvoudig vanaf gehaald worden om bij de elektronica te komen.

Binnenin de kop heb ik een batterijhouder en twee schakelaars bevestigd. Eén van de schakelaars gaat van de batterijhouder naar alle LEDjes die permanent aan zijn, dus het radar oog en de langwerpige verlichting in de zijkant van de kop. Zo kan ik deze gemakkelijk in- en uitschakelen. Deze LEDjes zitten parallel aangesloten en zijn allemaal voorzien van een weerstandje zodat ze zonder problemen op drie AA batterijen werken.

En dan het iets ingewikkeldere stukje electronica. Het geluid, knipperende licht en de holoprojector. Ik gebruik een Arduino Micro, een kleine maar krachtige microcontroller. Hierop sluit ik het blauwe LEDje voor de holoprojector aan, zodat ik deze straks op commando aan en uit kan zetten. Daarnaast sluit ik ook een MP3-FLASH-18P op de Arduino aan, dit is een ontzettend klein geluidsbordje. Hier staan een berg MP3 bestanden van BB-8 geluiden op welke ik kan afspelen door de Arduino commando’s naar de audiochip te laten sturen. Op de audiochip zit een kleine speaker en een LEDje aangesloten zodat het witte lichtje onder het radar oog knippert als BB-8 praat, net als in de films. Het uiteindelijke plan is om dit geheel draadloos te maken, zodat ik de geluiden en de holo projector met een app op mijn telefoon of met een dedicated afstandsbediening kan aansturen, maar dat is een ingewikkelder verhaal waar ik nog mee bezig ben. Voorlopig heb ik een bedraadde afstandsbediening waarmee ik verschillende commando’s kan geven. De meest gebruikte daarvan is dat BB-8 op willekeurige momenten een willekeurig geluid laat horen. Erg leuk als hij gewoon in de kamer of op een conventievloer staat.

En dat is hem dan. De kop van BB-8. Compleet met geluid en verlichting. Op zichzelf natuurlijk al erg leuk om ergens op een kast of tafeltje te zetten. Maar wel wat karig natuurlijk. Dus door naar het volgende project: het lichaam van BB-8!

Levenslange Fan. Leest veel boeken en comics. Maakt replica props in zijn vrije tijd.

Lees verder
Sponsor
Klik om te reageren

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Artikelen

De 10 van Dennis: Star Wars videogames (1982-2003)

Geplaatst

op

Door

De afgelopen vier decennia zijn er enorm veel Star Wars games verschenen. Het begon ooit in arcadehallen maar al snel kon men op onder andere de Atari 2600, Nintendo, Commodore Amiga en PC ook thuis epische gevechten naspelen in ‘A Galaxy Far, Far Away’.

Vanaf de jaren 80 (mijn eerste Star Wars spel was The Empire Strikes Back op de Atari 2600) tot begin deze eeuw heb ik bijna elk Star Wars spel wel gespeeld. Tijd dus voor een nieuwe editie van “De 10 van Dennis” waarin de mijns inziens beste Star Wars games uit de periode 1982 tot en met 2003 aan bod komen.


Yoda Stories (1997)

We trappen af met Yoda Stories, een ‘eenvoudige’ desktop game gecreëerd door Hal Barwood (die ik nog ooit interviewde). Het principe is simpel: de speler (Luke) bezoekt Yoda op Dagobah en krijgt een missie die hem naar een planeet (bos, woestijn of sneeuw) leidt. Daar aangekomen moeten puzzels worden opgelost terwijl troopers, aliens en imperials uit de weg worden geruimd. Ondanks de simpelheid heb ik dit altijd een verslavend spel gevonden dat de sfeer van old skool Star Wars goed wist na te bootsen.

Return of the Jedi (1984)

Oorspronkelijk een spel voor de arcadehallen maar ook op de Commodore Amiga verschenen (ik zette in de 80’s als 13 jarige de wekker extra vroeg om deze nog voor schooltijd te spelen). In feite is dit spel een Star Wars versie van de klassieker Zaxxon, dat bekend werd vanwege de diagonale scrolling. Nu zijn het achtereenvolgens Leia (op een speederbike), Chewbacca (in een AT-ST) en Lando (in de Falcon) die door het beeld heen schieten.

Dark Forces (1995)

Medio jaren 90 waren de First Person Shooters populair. Wie was er geen fan van Duke Nukem? In 1995 kwam LucasArts met Dark Forces waarin de speler als Kyle Katarn op diverse missies werd gestuurd. De meest bekende is uiteraard die waarin Katarn de plannen van de Death Star moest stelen. Spectaculairder dan Rogue One!

Dark Forces II: Jedi Knight (1997)

Na het succes van Dark Forces kon een vervolg niet uitblijven. In deze game keert Kyle weer terug, nu om een Jedi te worden en de Valley van the Jedi te vinden. Uniek aan dit spel waren de zogenaamde ‘cutscenes’ waarin echte acteurs in speciaal voor dit spel gefilmde scenes te zien waren. Jason Court (die ik in 2010 sprak voor een interview) speelde rol van Katarn.

Rebellion (1998)

Indertijd keek ik erg uit naar deze game die in het algemeen niet best werd ontvangen. Het was voor die tijd dé ultieme Expanded Universe game omdat er verschillende personages uit de boeken (onder andere Judder Page, Talon Karrde, Borsk Fey’lya) en zelfs de Droids animatieserie (Admiral Screed) voorkwamen. Als speler heb je (nadat je gekozen hebt om als The Empire of Rebellion te spelen) de taak om heerschappij over het heelal te krijgen. Een zeer strategisch spel dat twintig jaar geleden zijn tijd ver vooruit was.

Shadows of the Empire (1996)

In 1996 was Shadows of the Empire hét multimedia project van Lucasfilm. Een game, een boek, een soundtrack, speelgoed, een strip… eigenlijk alles wat bij een filmrelease hoort, alleen was er nu geen film. Het boek (en de strip) waren al geweldig en het spel voldeed aan de verwachtingen: urenlang bracht ik als Dash Rendar (het hoofdpersonage) door op de PC en de Nintendo64.

X-Wing (1993)

Nadat er in de jaren 80 al enkele vliegsimulator spellen waren verschenen (in arcadehallen en op de Amiga) was X-Wing hét spel waar de Star Wars fans van dit spelgenre op zaten te wachten. Het voor dit spel bedachte personage (Keyan Farlander) zou later zelfs in de New Jedi Order boeken een rol spelen.

TIE Fighter (1994)

Een jaar na X-Wing wist LucasArts het spel te overtreffen met een nieuwe Flight Simulator: TIE Fighter. Nu stond je als speler zijnde aan de kant van de Empire en werd je op missies gestuurd. Ook deze titel heeft e.e.a. nagelaten: zo zijn de in dit spel geïntroduceerde TIE Defender en piloot Marek Stele gebruikt in diverse Legends boeken en is de TIE Defender als miniatuur uitgebracht voor het bordspel X-Wing.

Rebel Assault II: The Hidden Empire (1995)

Qua gameplay zeker niet de hoogvlieger in deze lijst, maar indertijd wel uniek vanwege de filmbeelden. In deze zogenaamde ‘rail shooter’ kruipt de speler in de huid van Rookie One (gespeeld door Jamison Jones – zie hier mijn interview met hem) en gaat op een missie om te ontdekken wat de nieuwe mysterieuze schepen van de Empire zijn.

Knights of the Old Republic (2003)

Vraag mij wat (buiten de originele trilogie) het beste is wat er ooit op Star Wars gebied is verschenen en ik zal als antwoord “Knights of the Old Republic” geven. Niet alleen qua gameplay en visueel een topper maar het is vooral het fantastische verhaal (met een twist!) dat blijft hangen en fascineren.

Lees verder

Artikelen

De 10 van Dennis: Star Wars naslagwerken – Deel 2

Geplaatst

op

Door

Drie jaar geleden verscheen er op deze site een artikel waarin ik kort de -mijns inziens- 10 beste Star Wars naslagwerken deelde. Maar de afgelopen 42 jaar zijn er meerdere boeken verschenen die absoluut de moeite waard zijn. Klaar voor 10 andere titels die in de kast van elke echte Star Wars fan moeten staan?

George Lucas: the Creative Impulse (1992) – Charles Champlin

In mijn eerdere top 10 noemde ik dit boek al even. Er zijn in mijn optiek twee geweldige naslagwerken over de films van George Lucas verschenen. The Cinema of George Lucas is (mede omdat deze ná de prequels verscheen) completer, maar The Creative Impulse is ook een absolute parel.

Star Wars Art: Ralph McQuarrie (2016) – Brandon Alinger

Ook deze werd kort genoemd in de eerdere Top 10. De reden dat deze er toen niet in stond was simpel: deze bijna 10 kilo wegende stoeptegel was nog nét niet verschenen. In mijn uitgebreide review geef ik het al aan: “adembenemend” en “zonder twijfel een van de beste Star Wars boeken ooit”.

The Star Wars Archives (2018) – Paul Duncan

Afgelopen jaar verscheen The Star Wars Archives van de originele trilogie (een prequel editie staat gepland voor eind 2020). Met zijn 7,5 kilo en formaat van 33 x 7 x 48 centimeter een nachtmerrie voor elke boekenkast. Zoals ik in mijn review al aangaf: “Visueel is het absoluut een van de 5 beste”.

From Star Wars to Indiana Jones: the best of the Lucasfilm Archives (1995) – Mark Cotta Vaz

In de jaren 90 was dit een van de meest populaire boeken op Star Wars gebied: een trip door de archieven van Lucasfilm waarbij talloze props uit de originele saga én de Indiana Jones reeks aan bod komen.

Secrets of Shadows of the Empire (1996) – Mark Cotta Vaz

Medio jaren 90 stond Star Wars in het teken van Shadows of the Empire. Een ambitieus project over de periode tussen Empire en Jedi waarbij werkelijk vanalles verscheen… behalve een film. Wél kregen de fans een videogame, strip, boek, actiefiguren, tradingcards, een soundtrack… én dit boek waarin men uitvoerig ingaat op het gehele project; van de eerste prille ideeen, de creatie van personages als Dash Rendar en Xizor en het uiteindelijke resultaat.

Star Wars Chronicles: the Prequels (2005) – Stephen Sansweet

Hij viel de vorige keer nipt buiten de 10, maar eigenlijk had deze daar al bij gemoeten: Star Wars Chronicles: The Prequels.

Zondermeer hét ultieme boek van de Prequels met afbeeldingen van elk personage, voertuig en planeet.

The Star Wars Vault (2007) – Stephen Sansweet, Pete Vilmur

Een bijzonder boek, aangezien het een van de weinige naslagwerken is waar ook een vertaalde Nederlandse uitgave van is. Zoals op onderstaande afbeelding te zien is bevat The Star Wars Vault vele uitneembare elementen (of beter gezegd: replica’s en reprints); posters, filmcells, entreetickets, een Kenner cardback en zelfs twee CD’s met daarop onder andere de soundtrack van de Star Tours attractie en Carrie Fishers lied uit de Holiday Special.

Art of Star Wars: A New Hope, The (1979, 1994, 1997)

Art of Star Wars: the Empire Strikes Back, The (1980, 1994, 1997)

Art of Star Wars: Return of the Jedi, The (1983, 1994, 1997)

Als je er één in deze lijst zet dan moet je de andere twee ook vermelden: de Art of Star Wars reeks waar enkele heruitgaven van zijn (in de 1997 editie zijn de special editions meegenomen).

Eervolle vermelding:

The Sounds of Star Wars (2010) – JW Rinzler

Een verrassend boeiend boek over (de titel geeft het al aan) de geluiden van Star Wars. Bij het boek zit een module die 250 geluidseffecten afspeelt uit de originele en prequel trilogie welke in het naslagwerk besproken worden.

Lees verder

Artikelen

Roel’s Replica’s – Shoretrooper Helm

Geplaatst

op

Door

Eén van de eerste nieuwe troopers die we uit Rogue One te zien kregen waren de zandkleurige troopers die zich in veel van het promotie materiaal voor de film in een Caribbisch ogende omgeving bevonden. Los van de geweldige achtergronden zagen ook deze troopers zelf er naar mijn mening erg interessant uit, vooral de helmen spraken me erg aan en ik besloot al snel dat ik er eentje voor mezelf zou gaan maken wanneer ik hier de tijd voor kon vinden.
Ik kwam al vrij snel gratis 3D bestanden voor deze helm tegen, gemaakt door Sean Fields. Deze bestanden zagen er al vrij accuraat uit en waren al in handige delen opgebroken om het printen en verven zo makkelijk mogelijk te maken. Het wiel opnieuw uitvinden is nergens voor nodig dus ik ben met deze bestanden aan de slag gegaan. Wel heb ik de bovenkant van de helm en het vizier opnieuw gemaakt omdat de ronding hierin niet helemaal klopte in de versies van Sean’s bestanden die op dat moment beschikbaar waren.

Ik heb voor alle printbare delen mijn Wanhao Duplicator gebruikt, deze printer heeft een vrij standaard printvolume van ongeveer 20 x 20 x 20 cm wat meer dan groot genoeg is om alle onderdelen van de helm te printen. Alle onderdelen zijn geprint in Innofil3D PLA, wat achteraf eenvoudig met schuurpapier na te bewerken is en meer dan stevig genoeg is voor een helm die zelfs vrij intensief gedragen zou kunnen worden. Hoewel die van mij vooral als display stuk stof zal gaan verzamelen op een plank.

Okay, eenmaal klaar met printen had ik een aardige verzameling onderdelen opgebouwd waarvan er een aantal gelijk aan elkaar vastgemaakt konden worden omdat ze samen één geheel vormde. Het vizier, de ronde bovenkant van de helm en de achterkant bijvoorbeeld. Deze waren te groot om in één geheel op het printend te passen maar moeten wel netjes glad in elkaar overlopen. Om dit te bereiken heb ik mijn oude vertrouwde soldeerbout weer gebruikt om de onderdelen aan elkaar te versmelten. Met wat overtollig PLA, zowel gerecycled support materiaal als laatste restjes van rollen heb ik de kieren waar nodig opgevuld. Zo zaten al deze onderdelen muurvast aan elkaar. Met wat schuurwerk was niet meer te zien dat het ooit losse delen geweest zijn.

Nadat alle grote stukken aan elkaar zaten en alles netjes in elkaar paste heb ik alles met korrel 400 schuurpapier vrij glad geschuurd en met wat Bondo Spot Glazing Putty de nog goed voelbare printlijnen wat opgevuld. dat is met korrel 200 schuurpapier glad geschuurd waarna alles een dun laagje XTC 3D hars kreeg om de printlijnen echt als sneeuw voor de zon te doen verdwijnen en het eindproduct nog wat extra stevigheid te geven. Dat werd nog tot korre 800 bijgestuurd en kreeg een laagje grondverf. 

Nu was het tijd om het grootste gedeelte van de helm in elkaar te zetten. Alle onderdelen die dezelfde kleur zouden krijgen en dus al aan elkaar vast gemaakt konden worden werden weer met  de goeie oude soldeerbout versmolten. Het vizier en de bovenkant van de helm bleven nog los om zo ook de stukken die achter het vizier en tussen de opstaande rand aan de achterkant zitten gemakkelijk te kunnen spuiten.

Eventuele kiertjes werden weer met Bondo opgevuld en glad geschuurd en toen ik daar allemaal tevreden mee was kreeg de hele helm een glanzende zwarte verflaag. Dit was een simpele spuitbus van het merk ’T Stilleven, welke altijd goede resultaten levert.

 

De Shoretrooper helmen in de film zien er allemaal goed versleten uit, de zandkleurige verf valt er aan alle kanten vanaf, dus dat moest bij mijn helm ook het geval zijn, ik heb er wat duidelijke foto’s bij gepakt en ben met tandpasta in de weer gegaan. Overal waar de zandkleurige verf van de grondlaag af gebladderd moest zijn heb ik met een tandenstoker wat tandpasta gesmeerd. Dit natuurlijk zo veel mogelijk in een willekeurig patroon dat er uitziet als beschadigingen. Hier overheen kon de “Sahara Beige” verf van het merk Montana gespoten worden. Deze verf trok vrij netjes glad en is in meerdere lagen aangebracht. Toen de verf twee dagen later echt goed droog was heb ik met een vochtig doekje het meeste van de tandpasta van de helm af kunnen poetsen, daarna heb ik het geheel onder de kraan houden om de rest er af te krijgen. Zolang de tandpasta vrij dik aangebracht wordt droogt het niet uit en is het nog goed zichtbaar onder de verf. Door hier overheen te schrobben komt zowel de tandpasta als de verf er boven gemakkelijk los wat het uiteindelijke effect geeft van afgebladderde verf. En door de zandkleurige verf in een aantal lagen toe te brengen zien we nu ook gemakkelijker een hoogte verschil tussen de zandkleurige verf en de zwarte verf er onder, wat het effect nog realistischer maakt.

De zwarte rand van het vizier is netjes afgeplakt met schilderstape en heeft met een airbrush een glanzend zwarte verflaag gekregen. Het vizier heeft ook een rood logo, dat heb ik op plakfolie uitgesneden wat ik daarna als stencil kon gebruiken met de airbrush.

De bovenkant van de helm werd nu vast gemaakt aan de rest en daarna kwam een van de leukste onderdelen van het maken van een prop, het weatheren. De helm leek op dit punt aardig beschadigd, maar hij was nog helemaal schoon. Daar ging met behulp van wat kwasten, doekjes en acrylverf verandering in komen. Sienna Naturel, Omber Naturel en Omber Gebrand van het merk Amsterdam werden met wat ruwe kwasten over de hele helm gesmeerd en vooral goed in alle kiertjes en hoekjes geduwd. Met een vochtig doekje heb ik bijna al die verf weer weg gedept en geveegd en enkel op moeilijk te bereiken plekken laten zitten, door verschillende kleuren en vochtige doekjes te gebruiken geeft dit het effect van vuil dat zich op he helm verzameld heeft.

Door een velletje papier aan de binnenkant tegen de opening te duwen en deze van buitenaf langs de rand af te tekenen is makkelijk te zien welke vorm het plastic moet krijgen. Door rondom de aftekening wat extra ruimte te laten kan het plastic ook makkelijk met epoxy bevestigd worden zonder dat de epoxy door het plastic zichtbaar is.

Door een velletje papier aan de binnenkant tegen de opening te duwen en deze van buitenaf langs de rand af te tekenen is makkelijk te zien welke vorm het plastic moet krijgen. Door rondom de aftekening wat extra ruimte te laten kan het plastic ook makkelijk met epoxy bevestigd worden zonder dat de epoxy door het plastic zichtbaar is.

Nu zag de helm er al aardig uit en was het tijd voor een vizier, hiervoor heb ik een plaat transparant PET plastic genomen wat ik aan beide kanten beplakt heb met verduisteringsfolie dat voor de ramen van auto’s bedoeld is. Dit maakt het spiegelend zwart van buiten terwijl er van binnenuit nog prima naar buiten gekeken kan worden. Dit plastic is in de just vorm gesneden en aan de binnenkant van de helm bevestigd met epoxy.

In de helm zitten verder nog een aantal ventilatiegaten die aan de binnenkant van de echte helmen die voor de film gebruikt zijn dichtgemaakt zijn met een zwarte stof. Zo hadden de acteurs het niet zo warm in de helm, konden ze goed ademen en kon er van buiten toch niet naar binnen gekeken worden. Wat voor de film werkt is natuurlijk ook goed genoeg voor mij, dus ik heb hetzelfde gedaan. Ik heb simpelweg wat stukjes zwarte stof op maat geknipt en met een lijmpistool strak over de gaten vast gelijmd.

Toen dat alles geregeld was konden de laatste losse stukken vast gelijmd en gesmolten worden, de binnenkant van de helm is nog zwart gemaakt en dat had dit als resultaat:

Niet geheel onaardig, al zeg ik het zelf. Deze Shoretrooper helm misstaat zeker niet in mijn verzameling. Hoewel ik hem nooit zal kunnen dragen omdat hij te klein is voor mijn hoofd (of mijn hoofd is te groot voor de helm, het is maar hoe je het bekijkt 😛 ). Dat was weer een goede les voor me om niet blindelings te vertrouwen op maatvoeringen van anderen, maar om vooraf altijd eerst even te controleren of de afmetingen van de digitale bestanden overeen komen met die van mijn hoofd en de rest van de helmen in mijn verzameling. De kans is dus vrij groot dat ik op den duur aan een tweede Shoretrooper helm begin, en dan was dit wat mij betreft meer dan een goede voorbereiding!

Lees verder

Artikelen

Star Wars Studies: “Ontwerp BB-8 geen slecht idee voor planetaire verkenning”

Geplaatst

op

Door

Het bolvormige lichaam van BB-8 is nog helemaal geen slecht idee voor een robot waarmee andere planeten worden verkend. Dat meent Wolfgang Fink, een voormalig wetenschapper voor de Jet Propulsion Laboratory van NASA. (meer…)

Lees verder
Sponsor
Sponsor