Terwijl ik de helft van Star Wars Celebration nog aan het verwerken ben, zit ik in de trein. In mijn gedachten gaat de trailer van The Last Jedi rond, op mijn telefoon komt de mail binnen met de bevestiging van de Battlefront II pre-order. Ik luister naar een podcast van Rebel Force Radio. Star Wars is overal in mijn redelijk afgesloten wereldje. Tot er voor mij een andere passagier gaat zitten. Hij draagt een shirt met daarop een afbeelding van Darth Maul.

Het duurde niet lang voordat de andere passagier mij aansprak. Hij had gezien dat het rebellenlogo op mijn tas stond en dat mijn t-shirt een grote Kylo Ren toonde. Ik verstond de man niet en haalde mijn koptelefoon van m’n oren af. Hij gaf een opmerking over mijn shirt en tas en vertelde dat ‘ie een groot Star Wars-fan was. Dat hij al vanaf zijn jonge levensjaren liefde had voor de franchise van ome George. Dat hij vorig jaar naar Celebration was geweest in Londen. Een compleet onbekend persoon sprak tegen mij, puur door de connectie met Star Wars.

De rit, die bijna een uur moest duren, werd gevuld met heel wat Star Wars-praat. Ook ik was vorig jaar aanwezig tijdens Celebration en de hoogtepunten werden snel besproken. Het panel van Anthony Daniels, Mark Hamill en de trailer van Rogue One. Ik vertelde hem dat ik ook bij het EA-panel aanwezig was en half op de stoel heb staan dansen tijdens de aankondiging van de Death Star DLC. Ook hij bleek Battlefront te spelen en keek uit naar het vervolg. We bespraken dat wat we zagen in de aankondigingstrailer, bekeken die trailer dan ook nog eens en speculeerden er op los. Darth Maul als speelbaar personage tegen Yoda? Zouden de prequel personages het op kunnen nemen tegen sequel heroes? Wat zou het verhaal brengen, aangezien het canon is?

Wat vonden we nu echt van Rogue One? Was The Force Awakens de beste reboot die Star Wars had kunnen krijgen? Waarom is EA zo stil rondom die andere games die in ontwikkeling zijn? Diepe gesprekken werden gevoerd, onze verledens werden besproken. Hoe we vroeger speelde met speelgoed, geluiden zelf aan het maken waren wanneer we met plastic zwaarden aan het spelen waren, hoe we hopen dat Rogue Squadron een nieuwe game gaat krijgen en dat de Podrace-game ook best terug mag keren. Het gesprek ging alle kanten op, maar had steeds hetzelfde onderwerp. Star Wars. Omdat ik een Star Wars shirt droeg. Omdat hij een Star Wars shirt droeg. Ik sprak een uur lang met een totaal onbekend persoon die zijn passie met me wilde delen. De universele taal die Star Wars is werd gebruikt om de vervelende rit een stuk leuker te maken.

Het is dit gevoel dat mij al jaren dicht bij het hart ligt. Hoe vervelend de wereld ook kan zijn, Star Wars brengt mensen samen. De Celebration is hier een perfect voorbeeld van. Hoeveel vriendschappen daar gesloten worden, hoe mensen opgaan in hun passies. Het is fantastisch om te zien dat de liefde voor Star Wars zoveel kan betekenen op zo’n grote schaal. Op internet komen mensen samen om te praten over dat wat ze bezig blijft houden. In games worden hele groepen opgericht om de passie te delen. Ik ben lid van de Star Wars club op Xbox One, waarin letterlijk duizenden mensen dagelijks met elkaar communiceren of hun beste momenten in Battlefront delen. En ze spelen met elkaar, leren elkaar kennen. Het is iets magisch.

De totaal onbekende persoon in de trein leerde ik in een uur kennen. Niet zijn achtergrond, zijn werk, zijn scholing, maar zijn persoonlijke passie. Zijn liefde. Zijn drijfveer. Als ik een ander shirt aan had gehad was het gesprek misschien nooit begonnen. Hadden we elkaar nooit leren kennen. Na de rit hebben we onze Xbox Gamertags uitgewisseld. Ik heb nu enkele avonden met hem Battlefront online zitten spelen. Een nieuwe vriendschap is ontstaan.

één antwoord

  1. E-J

    Een mooie ervaring om te lezen! Gisteren op het bevrijdingsfestival werd op het podium geopperd om dit jaar in NL 8 miljoen contacten op te gaan doen onder de mensen in een alsmaar individualiserende wordende maatschappij.
    Hoe mooi is het dat Star Wars voor die verbinding onder elkaar zorgt! Door o.a. een logo van de Starbird (Rebellenlogo; het symbool van hoop) kom je nader tot elkaar en deel je de prachtige “storytelling” en interesses in al zijn facetten. In mijn Metro interview is dat exact waar ik op doelde.

    Beantwoorden

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.